Ο Νάιτζελ Φάρατζ, ο πολιτικός που ηγήθηκε του Brexit, παρουσιάζει ένα σχέδιο για «μαζικές απελάσεις» μεταναστών. Σύμφωνα με όσα είπε στους The Times, θέλει να αποσύρει τη Βρετανία από την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, να κάνει συμφωνίες με χώρες όπως το Αφγανιστάν και η Ερυθραία για να στέλνει πίσω τους μετανάστες, και να στερήσει από όσους φτάνουν με βάρκες το δικαίωμα να ζητήσουν άσυλο.
Αυτές οι προτάσεις δεν είναι απλώς σκληρές. Είναι ένας κυνικός τρόπος να χρησιμοποιήσει τον φόβο και την ανασφάλεια των ανθρώπων. Αντί να μιλήσει για τα πραγματικά προβλήματα της Βρετανίας –όπως η οικονομική κρίση, η ανεργία και η φτώχεια– ο Φάρατζ στρέφει την οργή προς τους πιο αδύναμους: τους πρόσφυγες και τους μετανάστες. Με αυτόν τον τρόπο, προσπαθεί να αποτρέψει την ενότητα των εργαζομένων, ντόπιων και μεταναστών, και να τους στρέψει τον έναν εναντίον του άλλου.
Ένα σχέδιο με φασιστικές ρίζες
Ο Φάρατζ παραδέχεται ότι έχει ως πρότυπο τον Ντόναλντ Τραμπ. Αυτό δείχνει ξεκάθαρα την ιδεολογική του ταυτότητα: έναν επικίνδυνο λαϊκισμό που χρησιμοποιεί την ξενοφοβία για να κερδίσει δύναμη. Ο ίδιος δηλώνει ότι δεν τον νοιάζει τι θα πάθουν οι άνθρωποι που θα σταλούν πίσω σε χώρες με τυραννικά καθεστώτα. Η αλήθεια είναι ότι αυτές οι χώρες υποφέρουν από πολέμους και οικονομική εκμετάλλευση, στην οποία έχουν παίξει ρόλο και οι ισχυροί του δυτικού κόσμου.
Το σχέδιο για «μαζικές απελάσεις» και η δημιουργία τεράστιων στρατοπέδων κράτησης για 24.000 μετανάστες είναι εικόνες που θυμίζουν τις πιο σκοτεινές εποχές της ιστορίας. Η πρόταση να στέλνονται άνθρωποι στη Νήσο Αναλήψεως, ένα απομακρυσμένο νησί, είναι ένα απάνθρωπο και συμβολικό μήνυμα.
Η απάντηση στον ρατσισμό είναι η αλληλεγγύη
Ο Φάρατζ παίζει με την οργή του κόσμου, που γεννιέται από την αποτυχία του καπιταλισμού να προσφέρει αξιοπρεπή ζωή. Αντί να ενωθούν οι εργαζόμενοι για να διεκδικήσουν καλύτερους μισθούς και δημόσιες υπηρεσίες, ο Φάρατζ τους ωθεί να κατηγορούν τους μετανάστες. Αυτό είναι ένα παλιό κόλπο των ακροδεξιών κινημάτων.
Η μόνη απάντηση σε αυτόν τον ρατσισμό είναι η ταξική αλληλεγγύη. Οι εργάτες της Βρετανίας, ανεξάρτητα από την καταγωγή τους, πρέπει να ενωθούν και να αγωνιστούν ενάντια στο σύστημα που δημιουργεί τη φτώχεια, τους πολέμους και την εκμετάλλευση. Μόνο με έναν ενωμένο αγώνα που θα υπερασπίζεται τα δικαιώματα όλων, θα μπορέσουμε να βάλουμε τέλος στον εφιάλτη που προτείνει ο Φάρατζ.
