Μια συντονισμένη, μαζική εξέγερση βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε εξέλιξη στα σωφρονιστικά καταστήματα των Ηνωμένων Πολιτειών, αποτελώντας ένα από τα μεγαλύτερα και πιο ριζοσπαστικά κινήματα στην ιστορία της χώρας. Χιλιάδες κρατούμενοι σε πολλές πολιτείες —από τον βαθύ Νότο του Μισσισιπή και της Αλαμπάμα μέχρι τα υπερσύγχρονα κάτεργα της Καλιφόρνια— έχουν κηρύξει γενική απεργία, αρνούμενοι να εργαστούν, ενώ σε πολλά συγκροτήματα η κατάσταση έχει ξεφύγει πλήρως από τον έλεγχο των αρχών, με καταλήψεις πτερύγων και οδοφράγματα.
Δεν πρόκειται για μια αυθόρμητη αναταραχή, αλλά για μια συνειδητή, πολιτική κραυγή ενάντια σε ένα σύστημα που η εργατική τάξη των ΗΠΑ βιώνει ως τη σύγχρονη μορφή της δουλείας.
Η σπίθα που άναψε τη φωτιά είναι η συστηματική, απάνθρωπη εκμετάλλευση της εργασίας των κρατουμένων, οι οποίοι έχουν δημοσιοποιήσει μέσω δικτύων αλληλεγγύης μια λίστα με ξεκάθαρα, ταξικά αιτήματα:
Οι κρατούμενοι υποχρεούνται να εργάζονται για πολυεθνικούς κολοσσούς και κρατικές υπηρεσίες, παράγοντας αγαθά ή καθαρίζοντας δρόμους, με αμοιβές που ξεκινούν από μερικά σεντς την ώρα (0,15 – 0,40 δολάρια) ή, σε πολιτείες όπως το Τέξας, εντελώς δωρεάν, ενώ ταυτόχρονα καταγγέλλεται η πλήρης έλλειψη ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, το ακατάλληλο, σάπιο φαγητό, η ακραία ζέστη το καλοκαίρι λόγω έλλειψης κλιματισμού και ο συνωστισμός που μετατρέπει τα κελιά σε υγρούς τάφους. Επίσης η παρατεταμένη απομόνωση χρησιμοποιείται ως εργαλείο ψυχολογικής εξόντωσης και βασανισμού των πολιτικοποιημένων κρατουμένων και των διοργανωτών των συνδικάτων βάσης, και τέλος οι κρατούμενοι απαιτούν την κατάργηση των νόμων που επιβάλλουν ισόβια χωρίς αναστολή για αδικήματα χωρίς βία, μια πολιτική που γεμίζει τις ιδιωτικές φυλακές για να διατηρείται το φτηνό εργατικό δυναμικό.
Οι αμερικανικές φυλακές δεν είναι ιδρύματα «σωφρονισμού», αλλά μια τεράστια, εξαιρετικά κερδοφόρα βιομηχανία. Το νομικό θεμέλιο αυτού του εγκλήματος βρίσκεται στην ίδια την 13η Τροπολογία του Αμερικανικού Συντάγματος, η οποία υποτίθεται ότι κατάργησε τη δουλεία, αλλά άφησε ένα τεράστιο, σκόπιμο παραθυράκι: «εκτός εάν πρόκειται για τιμωρία για έγκλημα για το οποίο ο διάδικος έχει καταδικαστεί δεόντως».
Οι ΗΠΑ χρησιμοποιούν αυτό το παραθυράκι για να φυλακίζουν μαζικά τα πιο εξαθλιωμένα στρώματα. Το σύστημα αυτό έχει βαθιά ρατσιστικό και ταξικό χαρακτήρα: οι Αφροαμερικανοί και οι Λατίνοι εργάτες φυλακίζονται σε δυσανάλογα ποσοστά, με στόχο την αποσύνθεση των κοινοτήτων τους και τη διοχέτευσή τους στα ιδιωτικά κάτεργα (όπως της GEO Group και της CoreCivic). Οι φυλακές στις ΗΠΑ λειτουργούν ως η απόλυτη καπιταλιστική ουτοπία: εργάτες χωρίς δικαίωμα στην απεργία, χωρίς συνδικάτα, χωρίς κατώτατο μισθό, κλειδωμένοι μέσα στο εργοστάσιο 24 ώρες το 24ωρο.
«Δεν είμαστε πλέον διατεθειμένοι να παράγουμε τα κέρδη των βασανιστών μας. Η εργασία μας στις φυλακές είναι η συνέχεια της φυτείας», αναφέρει ανακοίνωση των απεργών.
Αυτή τη στιγμή, η απάντηση του αμερικανικού κράτους είναι η απόλυτη σιωπή και η βία. Οι αρχές έχουν επιβάλει καθολικό «lockdown» (απαγόρευση κυκλοφορίας και επικοινωνιών) στα εξεγειρόμενα ιδρύματα, κόβοντας τα τηλέφωνα και το ίντερνετ για να μη διαρρεύσουν εικόνες της καταστολής. Ειδικές ένοπλες δυνάμεις των φυλακών εισβάλλουν σε πτέρυγες, κάνοντας χρήση χημικών, πλαστικών σφαιρών και ξυλοδαρμών, ενώ οι διοργανωτές μεταφέρονται σε μυστικές πτέρυγες απομόνωσης.
Τα αστικά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης τηρούν σιγή ιχθύος, παρουσιάζοντας τις εξεγέρσεις —όποτε αναγκάζονται να το κάνουν— ως «τυχαία επεισόδια μεταξύ συμμοριών», κρύβοντας τον βαθιά πολιτικό και οργανωμένο χαρακτήρα της απεργίας, η οποία καθοδηγείται από οργανώσεις όπως η Incarcerated Workers Organizing Committee (IWOC).
Η μάχη που δίνεται αυτή τη στιγμή στις αμερικανικές φυλακές μαε αφορά όλους και όλες. Οι κρατούμενοι στις ΗΠΑ σπάνε τον φόβο και δείχνουν ότι η ταξική πάλη δεν σταματά μπροστά στους πάνοπλους μηχανισμούς καταστολής. Είναι καθήκον μας να μεταφέρουμε τη φωνή τους έξω από τα κάγκελα για να γίνουν τα αιτήματα τους όσο το δυνατόν ευρύτερα γνωστά.
