Μετά τη ναζιστική επίθεση στους Αμπελοκήπους: Τα τάγματα εφόδου επιστρέφουν;

Μετά τη σύλ­λη­ψη για τον ξυ­λο­δαρ­μό του υπεύ­θυ­νου ασφά­λειας της «κε­ντρι­κής διοί­κη­σης» χρυ­σαυ­γί­τη Χ. Ζέρβα, με­τα­κλη­τού υπαλ­λή­λου στη Βουλή στο γρα­φείο του Μι­χα­λο­λιά­κου και μέ­λους της Κε­ντρι­κής Επι­τρο­πής της ΧΑ, εκ­δό­θη­κε ανα­κοί­νω­ση κά­λυ­ψης του Ζέρβα από το Γρα­φείο Τύπου της ΧΑ (δη­λα­δή από τον Μι­χα­λο­λιά­κο αυ­το­προ­σώ­πως) που τον απο­κα­λεί «αθώο πο­λί­τη». Στην ίδια ανα­κοί­νω­ση αστεί­ρευ­τα γέλια προ­κα­λεί η «κα­τα­δί­κη της βίας απ’ όπου κι αν προ­έρ­χε­ται». Όμως είναι απλώς έν­δει­ξη των πολ­λα­πλών αντι­φά­σε­ων των νε­ο­να­ζί, σε μια στιγ­μή που επι­χει­ρούν να ισορ­ρο­πή­σουν σε τε­ντω­μέ­νο σκοι­νί ανά­με­σα στο προ­σω­πείο του «νό­μι­μου κόμ­μα­τος» που επι­χει­ρούν να φι­λο­τε­χνή­σουν στη δίκη της εγκλη­μα­τι­κής ορ­γά­νω­σης, από τη μια, και στην επα­νεμ­φά­νι­ση των ταγ­μά­των εφό­δου τους σε γει­το­νιές από την άλλη.

Η τε­λευ­ταία δεν απο­τε­λεί έκ­πλη­ξη. Διότι για να είσαι φα­σί­στας, δεν αρκεί μόνο να το λες, πρέ­πει και να μπο­ρείς να το απο­δει­κνύ­εις σε εχθρούς και φί­λους. Να σπέρ­νεις το φόβο στους αντι­πά­λους και να δεί­χνεις τη δύ­να­μή σου στους υπο­στη­ρι­κτές σου…
Έτσι το τε­λευ­ταίο διά­στη­μα έχουν πολ­λα­πλα­σια­στεί οι εμ­φα­νί­σεις των ορ­γα­νω­μέ­νων ομά­δων χρυ­σαυ­γι­τών σε μια σειρά γει­το­νιές. Στον Κο­λω­νό, γί­νο­νται επι­θέ­σεις και εκτο­ξεύ­ο­νται απει­λές απέ­να­ντι σε αρι­στε­ρούς αγω­νι­στές. Στον Ασπρό­πυρ­γο έχουν γίνει αρ­κε­τοί ξυ­λο­δαρ­μοί με θύ­μα­τα Πα­κι­στα­νούς με­τα­νά­στες ερ­γά­τες. Στον Κο­ρυ­δαλ­λό και στο Φά­λη­ρο γρά­φο­νται φα­σι­στι­κά συν­θή­μα­τα με την υπο­γρα­φή της ΧΑ έξω από κα­τα­λή­ψεις αντιε­ξου­σια­στών. Οι να­ζι­στι­κές επι­θέ­σεις αρ­χί­ζουν ξανά μετά από καιρό να στρέ­φο­νται κατά των «αναρ­χο­κομ­μου­νι­στών» μετά την επι­κέ­ντρω­ση επί μακρά πε­ρί­ο­δο απο­κλει­στι­κά σε πρό­σφυ­γες και με­τα­νά­στες στα νησιά.

Πρό­κει­ται για στα­δια­κή κλι­μά­κω­ση που θυ­μί­ζει –τη­ρου­μέ­νων των ανα­λο­γιών– όσα εί­χα­με πα­ρα­κο­λου­θή­σει να δια­δρα­μα­τί­ζο­νται πολλά χρό­νια πριν, κατά την πε­ρί­ο­δο της εξέ­λι­ξης της Χρυ­σής Αυγής από πε­ρι­θω­ρια­κή συμ­μο­ρία σε κόμμα του κοι­νο­βου­λί­ου: Η απο­θρά­συν­ση βα­σί­ζε­ται σε κλι­μα­κού­με­νη αστυ­νο­μι­κή ανοχή και κά­λυ­ψη, από τις επι­θέ­σεις ενα­ντί­ον των προ­σφύ­γων έως τους τρα­μπου­κι­σμούς και τις απει­λές των νε­ο­να­ζί κατά μαρ­τύ­ρων και αντι­φα­σι­στών στην αί­θου­σα του δι­κα­στη­ρί­ου που διε­ξά­γε­ται η δίκη της ΧΑ. Τρο­φο­δο­τεί­ται από το ξέ­πλυ­μα των αρ­χι­να­ζί βου­λευ­τών σε διά­φο­ρες δη­μό­σιες εμ­φα­νί­σεις τους μαζί με κυ­βερ­νη­τι­κά στε­λέ­χη. Εν­θαρ­ρύ­νε­ται από την ει­κό­να της διε­θνούς ανό­δου ακρο­δε­ξιών δυ­νά­με­ων, αρχής γε­νο­μέ­νης από τον πλα­νη­τάρ­χη Τραμπ. Και τέλος εδρά­ζε­ται πάνω στη συ­νε­χώς διευ­ρυ­νό­με­νη απο­γο­ή­τευ­ση πλα­τιών λαϊ­κών στρω­μά­των από τη μνη­μο­νια­κή δια­χεί­ρι­ση της –πάλαι ποτέ– αρι­στε­ρής δια­κυ­βέρ­νη­σης Τσί­πρα που οσο­νού­πω υπο­γρά­φει νέα συμ­φω­νία μέ­τρων φτω­χο­ποί­η­σης για να κλεί­σει η πο­λυ­θρή­λη­τη δεύ­τε­ρη αξιο­λό­γη­ση.

Παρ’ όλα αυτά οι πρό­σφα­τες επι­θέ­σεις δεν ση­μα­το­δο­τούν κά­ποιο ρα­τσι­στι­κό ή φα­σι­στι­κό ρεύμα στην κοι­νω­νία. Δεν συ­νο­δεύ­ο­νται από διεύ­ρυν­ση κοι­νω­νι­κής γεί­ω­σης των νε­ο­να­ζί, ακόμα και σε πε­ριο­χές πα­ρα­δο­σια­κά δε­ξιές ή πολ­λα­πλά χτυ­πη­μέ­νες από την κρίση. Αυτό απο­δει­κνύ­ε­ται από τη μα­ζι­κή υπο­δο­χή των προ­σφυ­γό­που­λων στα σχο­λεία, την επι­τυ­χία των δια­δη­λώ­σε­ων στις 18 Μάρτη, τη λαϊκή υπο­στή­ρι­ξη του Πε­λε­τί­δη στην Πάτρα, την απα­γό­ρευ­ση συμ­με­το­χής των φα­σι­στών σε εκλο­γές σω­μα­τεί­ων όπως των ερ­γα­ζο­μέ­νων του δήμου της Θεσ­σα­λο­νί­κης. Είναι σε όλους φα­νε­ρό (και πρώτα από όλους στους ίδιους τους φα­σί­στες) πως υπάρ­χει ένα τε­ρά­στιο αντι­φα­σι­στι­κό κοι­νω­νι­κό δυ­να­μι­κό που, εάν ενερ­γο­ποι­η­θεί, δεν θα αφή­σει τους φα­σί­στες να μπο­ρούν να στα­θούν σε χλωρό κλαρί. Όμως για την ενερ­γο­ποί­η­ση αυτού του δυ­να­μι­κού υπάρ­χουν προ­ϋ­πο­θέ­σεις. Στη φάση ύφε­σης των κοι­νω­νι­κών αντι­στά­σε­ων που δια­νύ­ου­με, απαι­τεί­ται κατ’ ελά­χι­στο η κοινή δράση της κοι­νω­νι­κής και πο­λι­τι­κής Αρι­στε­ράς που να εκ­πέ­μπει ένα σήμα δύ­να­μης και συ­σπεί­ρω­σης ενός κρί­σι­μου δυ­να­μι­κού. Δεύ­τε­ρο, η δράση απέ­να­ντι στους νε­ο­να­ζί χρειά­ζε­ται να έχει διάρ­κεια και στό­χευ­ση στο λαϊκό κόσμο στις γει­το­νιές, τα σχο­λεία και τους χώ­ρους δου­λειάς και να μην εξα­ντλεί­ται σε κε­ντρι­κές κι­νη­το­ποι­ή­σεις. Και τρίτο, η πο­λι­τι­κή εκ­προ­σώ­πη­ση του ρεύ­μα­τος απέ­χθειας στην ευ­ρω­λι­τό­τη­τα στην κοι­νω­νία είναι κα­θο­ρι­στι­κό να επι­χει­ρη­θεί με την τα­χεία ανα­συ­γκρό­τη­ση ενός ορα­τού αρι­στε­ρού πόλου, αντί για την ει­κό­να πο­λυ­διά­σπα­σης της αντι­κυ­βερ­νη­τι­κής Αρι­στε­ράς, που να φρά­ζει το δρόμο στις εθνι­κι­στι­κές εκ­δο­χές αντιευ­ρω­παϊ­σμού της λαϊ­κής και της άκρας Δε­ξιάς.

Η δίκη της χρυ­σής Αυγής που θα ολο­κλη­ρω­θεί κά­ποια στιγ­μή εντός του 2018, δίνει –ευ­τυ­χώς– κά­ποιο χρόνο για τα πα­ρα­πά­νω, όμως αυτός δεν είναι απε­ριό­ρι­στος. Χρειά­ζε­ται εντός του δικού μας στρα­το­πέ­δου να συ­νει­δη­το­ποι­ή­σου­με όλοι ανε­ξαι­ρέ­τως τη ση­μα­σία της στιγ­μής, τις δυ­να­τό­τη­τες και τις ευ­και­ρί­ες. Η πλού­σια ιστο­ρι­κή εμπει­ρία της ανό­δου και της ήττας των φα­σι­στι­κών κι­νη­μά­των δεν πρέ­πει να αφή­σει κα­νέ­να πε­ρι­θώ­ριο εφη­συ­χα­σμού.

Αντι­φα­σι­στι­κό συλ­λα­λη­τή­ριο στους Αμπε­λό­κη­πους το Σάβ­βα­το 8/4, στις 2μμ*Ανα­δη­μο­σί­ευ­ση από την «Ερ­γα­τι­κή Αρι­στε­ρά», φ. 381 (5/4), που κυ­κλο­φο­ρεί