του Κωνσταντίνου Μαυρίδα
Στις 7 Φεβρουαρίου 1894 άρχισε μία από τις μεγαλύτερες απεργίες όλων των εποχών στα χρυσωρυχεία του Κολοράντο στις ΗΠΑ. Η απεργία αυτή είναι η μοναδική περίπτωση στην ιστορία των ΗΠΑ που η εθνοφρουρά μίας πολιτείας συντάχτηκε με το στρατόπεδο των απεργών και όχι των εργοδοτών.
Στις αρχές του 19ου αιώνα η πόλη του Κρίπλ Κρίκ ήταν η δεύτερη σε μέγεθος στο Κολοράντο με 15000 κατοίκους. Στην περιοχή είχαν ανακαλυφθεί επιφανειακά κοιτάσματα χρυσού το 1891 και μέσα σε 3 χρόνια 150 ορυχεία λειτουργούσαν εκεί εντατικά .
Το 1893 με την κατάρρευση της τιμής του ασημιού, πολλοί εργάτες από ορυχεία ασημιού που έκλεισαν, συνέρρευσαν στην περιοχή προς αναζήτηση εργασίας.
Οι ιδιοκτήτες των χρυσορυχείων βρήκαν την ευκαιρία να συμφωνήσουν μεταξύ τους σε αύξηση της εργάσιμης ημέρας από 8 ώρες σε 10 με το ίδιο ημερομίσθιο των 3$.
Οι χρυσωρύχοι είχαν στο μεταξύ συστήσει το σωματείο τους και είχαν συνδεθεί με τη WFM (Δυτική Ομοσπονδία Εργατών Ορυχείων). Ο πρόεδρος του σωματείου Τ. Κάλντεργουντ απαίτησε με ανακοίνωση προς τους εργοδότες να επιστρέψουν τα ορυχεία στην 8ωρη λειτουργία αλλά αυτοί αρνήθηκαν. Έτσι, το σωματείο ξεκίνησε γενική απεργία στις 7 Φεβρουαρίου. Οι επιπτώσεις ήταν άμεσες για όλη την πολιτεία. Τα χυτήρια της περιοχής διέκοψαν τη λειτουργία τους και μέσα σε ένα μήνα οι ιδιοκτήτες των μεγάλων ορυχείων προσπάθησαν να σπάσουν την απεργία με απεργοσπάστες ασημορύχους χωρίς όμως αποτέλεσμα γιατί η αντίδραση του σωματείου ήταν άμεση.
Οι ιδιοκτήτες δεν το έβαλαν κάτω και σε συνάντηση με το σερίφη της περιοχής Μ. Μπάουερς συμφώνησαν τη συγκρότηση μιας ένοπλης ομάδας 100 μπράβων, πρώην αστυνομικών και πιστολάδων για την προστασία των απεργοσπαστών καθώς θα έσπαγαν τις γραμμές των απεργών για να μπουν στα ορυχεία. Οι προσπάθειες τους απέτυχαν παταγωδώς και οι συγκρούσεις κλιμακώθηκαν σε τέτοιο βαθμό που οι ιδιοκτήτες για να πετύχουν το σκοπό τους συγκρότησαν τελικά έναν ένοπλο ιδιωτικό στρατό 1300 μπράβων ο οποίος ξέφυγε από τον έλεγχό τους και δρούσε με πλήρη ασυδοσία στην περιοχή.
Κυβερνήτης του Κολοράντο ήταν ο 67χρονος φιλολαϊκός Ντέιβις Γουέιτ, ο οποίος συνειδητοποιώντας ότι ο ιδιωτικός στρατός που είχαν συγκροτήσει οι ιδιοκτήτες των χρυσορυχείων δρούσε τελείως ανεξέλεγκτα, έστειλε την πολιτειακή εθνοφρουρά στην περιοχή για να αφοπλίσει και να διαλύσει το ένοπλο αυτό σώμα. Με απόφασή του στις 27 Μαΐου η ομάδα των μπράβων χαρακτηρίστηκε παράνομη και επικίνδυνη.
Όντως, μέσα σε 10 μέρες η εθνοφρουρά είχε αφοπλίσει τους 1300 μπράβους και τους είχε επιβιβάσει σε τρένα με διάφορους προορισμούς μακρυά από το Κριπλ Κρικ.
Οι χρυσωρύχοι επέστρεψαν στη δουλειά στις 12 Ιουνίου. Οι ιδιοκτήτες δέχτηκαν τελικά την απαίτησή τους για 8ωρη εργάσιμη μέρα με 3$ μεροκάματο.
Παρόλα αυτά, ο Ντέιβις Γουέιτ έχασε στις εκλογές του Νοεμβρίου του 1894 και η ρεπουμπλικανική κυβέρνηση που τον διαδέχθηκε κράτησε εχθρική στάση απέναντι στους εργαζόμενους στα χρυσωρυχεία. Το WFM όμως δυνάμωσε μέσω της απεργίας στο Κολοράντο και μέσα σε μία 10ετία είχε οργανώσει 54 τοπικά σωματεία σε ολόκληρη την πολιτεία.
Τα γεγονότα του 1894 ήταν ένα πρελούδιο των πολέμων των ορυχείων στη Δύση και των μεγάλων συγκρούσεων των σωματείων εργατών με τους ιδιωτικούς στρατούς των Πίνκερτον στις αρχές του 20ου αιώνα.
Πηγη:http://www.ardin.gr
