Ο καπετάνιος Carlo Giarratano, κατά τη διάρκεια μιας νυχτερινής αλιευτικής αποστολής στα ανοικτά των ακτών της Λιβύης, αμέσως μόλις άκουσε απελπισμένες κραυγές από 50 μετανάστες που ζητούσαν βοήθεια πήγε κοντά τους και τους πρόσφερε όλη την τροφή και το νερό που είχε. Ο πατέρας του Gaspare συντόνισε την προσπάθεια βοήθειας από τη στεριά και ο Carlo περίμενε σχεδόν 24 ώρες να φτάσει ένα ιταλικό ακτοπλοϊκό πλοίο που τελικά μετέφερε τους μετανάστες στη Σικελία.
Η είδηση αυτής της διάσωσης εξαπλώθηκε σε όλο τον κόσμο, επειδή δεν ήταν μόνο καλός, αλλά ήταν και γενναίος. Από τη στιγμή που ο υπουργός εσωτερικών της Ιταλίας, Matteo Salvini, έκλεισε τα ιταλικά λιμάνια, οι Giarratano γνώριζαν ότι μια τέτοια πράξη θα μπορούσε να τους κάνει να πληρώσουν πρόστιμο ή να τους οδηγήσει στη φυλακή. Αλλά αν τους συνέβαινε και πάλι, λένε ότι θα το έκαναν πάνω από 1.000 φορές.
«Κανένας ναυτικός δεν θα επιστρέψει ποτέ στο λιμάνι χωρίς την βεβαιότητα ότι έχει σώσει αυτές τις ζωές», λέει ο Carlo. «Αν είχα αγνοήσει αυτές τις κραυγές που ζητούσαν βοήθεια, δεν θα είχα το θάρρος να ξαναδώ τη θάλασσα».
«Τον περασμένο Νοέμβριο σώσαμε 149 μετανάστες στην ίδια περιοχή», λέει ο Carlo. «Αλλά αυτή η διάσωση δεν έγινε γνωστή, επειδή η ιταλική κυβέρνηση, η οποία σε κάθε περίπτωση είχε ήδη κλείσει τα λιμάνια για τη διάσωση των πλοίων, δεν είχε ακόμη ψηφίσει το διάταγμα ασφαλείας».
Το Δεκέμβριο του 2018, η ιταλική κυβέρνηση ενέκρινε ένα διάταγμα που αφορά στα δικαιώματα ασύλου. Στη συνέχεια, τον Ιούνιο, η Ρώμη πέρασε ένα νέο νομοσχέδιο, το οποίο συνέταξε και πάλι ο Σαλβίνι, το οποίο τιμωρεί τις μη κυβερνητικές οργανώσεις διάσωσης που φέρνουν τους μετανάστες στην Ιταλία χωρίς άδεια με πρόστιμα μέχρι € 50.000 και πιθανή φυλάκιση για τα μέλη του πληρώματος.
«Θα σου έλεγα ψέματα αν σου πω ότι δεν σκέφτηκα ότι θα μπορούσα να καταλήξω στη φυλακή όταν έβλεπα τους μετανάστες σε κίνδυνο» λέει ο Carlo. «Αλλά ήξερα βαθιά μέσα μου ότι το να μην έχω τη συνείδηση μου καθαρή θα ήταν χειρότερο από τη φυλακή. Αυτές οι απελπισμένες κραυγές που ζητούσαν βοήθεια θα με στοίχειωναν μέχρι το θάνατο μου.
«Τους πετάξαμε ένα δοχείο για να αδειάσουν το νερό από τη βάρκα τους», είπε ο Carlo. «Είχαμε λίγο φαγητό – λίγες φρυγανιές – και νερό. Αλλά το χρειάζονταν περισσότερο από εμάς. Τότε ειδοποίησα τις αρχές. Τους είπα ότι δεν θα φύγω μέχρι ο τελευταίος μετανάστης να είναι ασφαλής. Αυτό κάνουμε εμείς οι ναυτικοί. Εάν υπάρχουν άνθρωποι που κινδυνεύουν στη θάλασσα, τους σώζουμε, χωρίς να ρωτάμε από πού προέρχονται ή το χρώμα του δέρματός τους. »
Η ιταλική ακτοφυλακή ήρθε μετά από περίπου 24 ώρες και οι μετανάστες μεταφέρθηκαν στη Σικελία, όπου αποβιβάστηκαν λίγες μέρες αργότερα.
Ο Carlο έφτασε στην πόλη του τη Sciacca την επόμενη μέρα. Εκεί οι κάτοικοι τον υποδέχτηκαν σαν ήρωα. Ο πατέρας του Gaspare ήταν εκεί και αγκάλιασε τον γιο του.
Δεν θέλει να είναι ήρωας, λέει, έκανε μόνο το καθήκον του.
«Όταν οι μετανάστες βρίσκονταν ασφαλείς πάνω στο πλοίο της ακτοφυλακής, όλοι τους έκαναν μια χειρονομία ευγνωμοσύνης, με τα χέρια στις καρδιές τους. Αυτή είναι η εικόνα που θα μεταφέρω μαζί μου για το υπόλοιπο της ζωής μου, που θα μου επιτρέψει να αντιμετωπίζω τη θάλασσα κάθε μέρα χωρίς να το μετανιώσω »
Πηγή: https://www.theguardian.com
