Η είδηση αυτή αποτελεί μια τεράστια δικαστική και πολιτική νίκη του κινήματος αλληλεγγύης στην Ιταλία, καθώς αναδεικνύει το πώς οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις χρησιμοποιούν τη δικαιοσύνη για να εξοντώσουν τους πιο αδύναμους. Πρόκειται για την υπόθεση των ανθρώπων που στοχοποιήθηκαν ως «διακινητές» (scafisti), μια κατηγορία που στην Ιταλία χρησιμοποιείται συστηματικά για να μετατραπούν τα θύματα σε θύτες. Οι άνθρωποι αυτοί, μετά από 30 μήνες σε φυλακές υψίστης ασφαλείας, αθωώθηκαν πανηγυρικά καθώς αποδείχθηκε ότι δεν ήταν διακινητές, αλλά πρόσφυγες που αναγκάστηκαν να κρατήσουν το τιμόνι για να σώσουν τη ζωή τους και των υπολοίπων.
Η περίπτωση αυτή αποκαλύπτει τη σκοτεινή πλευρά του ιταλικού δικαστικού συστήματος και του «Διατάγματος Κούτρο» (Cutro Decree), που επιτρέπει την κράτηση ανθρώπων για τεράστια χρονικά διαστήματα χωρίς οριστική καταδίκη. Αυτοί οι άνθρωποι πέρασαν δυόμισι χρόνια πίσω από τα κάγκελα, στερημένοι την ελευθερία τους και μακριά από τις οικογένειές τους, μόνο και μόνο για να στηριχθεί το κυβερνητικό αφήγημα περί «πολέμου κατά των διακινητών». Η προληπτική φυλάκιση λειτούργησε εδώ ως μια άτυπη ποινή, μια προσπάθεια τρομοκράτησης όσων τολμούν να διασχίσουν τη Μεσόγειο, πριν καν αποδειχθεί η ενοχή τους στο δικαστήριο.
Η απόφαση του δικαστηρίου στη Σικελία (συνήθως σε περιφέρειες όπως το Τράπανι ή το Παλέρμο) επιβεβαίωσε αυτό που οι αντιρατσιστικές οργανώσεις φωνάζουν χρόνια: ότι η συντριπτική πλειοψηφία όσων συλλαμβάνονται ως διακινητές είναι οι ίδιοι άνθρωποι που έδρασαν σε «κατάσταση ανάγκης». Το δικαστήριο αναγνώρισε ότι η πράξη του να οδηγείς μια βάρκα στο μέσο του πελάγους δεν συνιστά εγκληματική δραστηριότητα όταν γίνεται για τη διάσωση ανθρώπινων ζωών. Η αθώωσή τους γκρεμίζει τη θεωρία ότι η αυστηροποίηση των ποινών και οι συλλήψεις στα σύνορα θα σταματήσουν τις ροές, αποδεικνύοντας ότι το μόνο που καταφέρνουν είναι να γεμίζουν τις φυλακές με αθώους.
Όπως στην Ελλάδα έχουμε τα εγκλήματα της Πύλου και της Χίου, όπου πρόσφυγες βαφτίζονται «διακινητές» για να καλυφθούν οι ευθύνες του Λιμενικού, έτσι και στην Ιταλία το κράτος επιχειρεί να ποινικοποιήσει την ίδια την επιβίωση. Η αθώωση μετά από 2,5 χρόνια είναι μια δικαίωση, αλλά ταυτόχρονα και μια καταδίκη της πολιτικής που κλέβει τη ζωή από ανθρώπους που το μόνο τους «έγκλημα» ήταν ότι αναζήτησαν ασφάλεια στην Ευρώπη.
Η νίκη αυτή ανήκει στους δικηγόρους της αλληλεγγύης και στα κινήματα που δεν άφησαν αυτούς τους ανθρώπους μόνους στο σκοτάδι της φυλακής. Είναι ένα μήνυμα ελπίδας ότι το τείχος της αδικίας μπορεί να ραγίσει, αρκεί να υπάρχει επίμονη και οργανωμένη αντίσταση. Η απελευθέρωσή τους είναι μια υπενθύμιση ότι ο αγώνας για «ανοιχτά σύνορα» και «δικαιοσύνη για όλους» δεν είναι μια αφηρημένη ιδέα, αλλά μια μάχη για το δικαίωμα στην ίδια τη ζωή.
