Του Μάριου Αυγουστάτου
Εβδομήντα δύο (τουλάχιστον και ως αυτή τη στιγμή που γράφονται αυτές τις γραμμές) άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους προσπαθώντας να διασχίσουν, ακόμα και κολυμπώντας, τα σύνορα. Δεν είναι ένα «ατύχημα» ή τυχαίο γεγονός, είναι το λογικό αποτέλεσμα της πολιτικής που έχει μετατρέψει την Ευρώπη σε οχυρό. Και μπροστά σε αυτούς τους θανάτους, η ακροδεξιά -με την κυβέρνηση Μητσοτάκη να την ακολουθεί πιστά μέσα από επιστολή προς τις Βρυξέλλες- όχι απλά δεν θρηνεί αλλά εκμεταλλεύεται τη στιγμή για να συνεισφέρει στην ακόμα πιο ρατσιστική στροφή στην ατζέντα της ΕΕ. Οι ίδιοι που κατηγορούν άλλους για «εργαλειοποίηση» των προσφύγων είναι οι πρώτοι που το κάνουν συστηματικά και «θεσμικά».
Ο μύθος της «πλημμύρας» και ποιος φοβάται πραγματικά τις νομιμοποιήσεις
Η αφήγηση περί επικείμενης «κατάκλυσης» της Ευρώπης από μετανάστες δεν αντέχει στην εξέταση των γεγονότων. Η Θέουτα, το σημείο αναφοράς όλου του ρατσιστικού αμόκ, δεν είναι καν ευρωπαϊκό έδαφος με την πλήρη έννοια, πρόκειται για ισπανική αποικιακή κτήση στην αφρικανική ήπειρο. Εξίσου αβάσιμη είναι η επίθεση στην ισπανική κυβέρνηση, ότι δήθεν η «επιεικής» στάση της και τα προγράμματα νομιμοποίησης προκάλεσαν τη διέλευση εξήντα χιλιάδων ανθρώπων προς τον θύλακα. Στην πραγματικότητα, αυτό που τρομάζει την ευρωπαϊκή δεξιά – ακροδεξιά είναι ακόμη και ένα μικρό διαφορετικό παράδειγμα αντίθετης πολιτικής: η απόφαση Σάντσεθ να τακτοποιήσει το καθεστώς περίπου 500.000 εργαζομένων μεταναστών, όπως έχουν κάνει στο παρελθόν (και δεξιές και κεντρώες) κυβερνήσεις, εξασφαλίζοντας φθηνό και “αναλώσιμο” εργατικό δυναμικό.
Η συμφωνία με το Μαρόκο: πληρωμένη χωροφυλακή
Οι κατηγορίες περί «εργαλειοποίησης» εις βάρος του Μαρόκου είναι βαθιά υποκριτικές. Υπάρχει μια αμοιβαία επωφελής συμφωνία ανάμεσα στην ΕΕ-Φρούριο και ένα αυταρχικό καθεστώς: χώρες στα εξωτερικά σύνορα της Ένωσης αναλαμβάνουν, έναντι αμοιβής (0,5 δις ευρώ μόνο τα τελευταία 5 χρόνια) ή/και ανταλλαγμάτων, ώστε να λειτουργούν ως φύλακες κατά μεταναστών και προσφύγων. Όπως συνέβη το 2022 στη Μελίγια, όταν οι μαροκινές αρχές σκότωσαν μετανάστες. Το Μαρόκο, άλλωστε, δεν είναι απλώς φρουρός συνόρων για την Ευρώπη, είναι και προνομιακός προορισμός για τα ευρωπαϊκά κεφάλαια.
Η ισπανική κυβέρνηση: μια απ’τα ίδια
Η Ισπανία δεν είναι απλώς παρατηρητής αυτής της κατάστασης, αλλά ενεργό κομμάτι της. Διατηρεί δικές της διμερείς συμφωνίες χρηματοδότησης για την καταστολή των μεταναστευτικών ροών. Επίσης, οι ισπανικές πολυεθνικές δραστηριοποιούνται ελεύθερα στην περιοχή.
Απέναντι στις επιθέσεις που δέχεται, η κυβέρνηση Σάντσεθ αποδεικνύεται ουσιαστικά ανίκανη να αρθρώσει πειστική απάντηση, για διάφορους λόγους:
-
Υπερασπίζεται το ίδιο το ρατσιστικό μοντέλο. Διεκδικεί πρωτιά στις απελάσεις πέρα από τα εξωτερικά σύνορα, είχε ήδη αντιδράσει σε δικαστική απόφαση που καταδίκαζε τις «εν θερμώ» απελάσεις και προτείνει ως λύση τη χρηματοδότηση νέων πλωτών φραγμάτων.
-
Σιωπά μπροστά στο Ισραήλ. Όταν ισραηλινές πηγές καυχώνται ότι οι μυστικές τους υπηρεσίες συνέβαλαν στην κινητοποίηση μεταναστευτικών ροών, δεν ακούγεται καμία απάντηση. Στην Αριστερά δεν έχουμε κανένα λόγο να υιοθετήσουμε την ισραηλινή προπαγάνδα, ούτε τον ρατσιστικό όρο «εργαλειοποίηση» για να πούμε το προφανές: το Ισραήλ στοχοποιεί την κυβέρνηση Σάντσεθ εξαιτίας της στάσης της απέναντι στη γενοκτονία στη Γάζα.
-
Αναγνώρισε τους μαροκινούς ισχυρισμούς για τη Δυτική Σαχάρα. Το 2022, μόλις έναν χρόνο μετά τον Τραμπ, και πάλι σε συνάρτηση με την αναγνώριση του Ισραήλ από το Μαρόκο.
-
Υπερασπίζεται πλήρως το ΝΑΤΟ. Όταν ο Τραμπ μιλούσε για «χαμηλούς» αμυντικούς προϋπολογισμούς, η κυβέρνηση όχι μόνο υπερασπίστηκε τις βάσεις και τη συμμαχία, αλλά διαφήμισε και τον δικό της πρωτοπόρο ρόλο στη χρηματοδότηση της Ουκρανίας.
-
Αδυνατεί να αντισταθεί εσωτερικά. Απέναντι στη συντονισμένη επίθεση της Δεξιάς και της ακροδεξιάς του Vox, αλλά και του βαθέος κράτους και της δικαστικής εξουσίας, φτάνουμε στο παράδοξο η Αριστερά να αναλαμβάνει ρόλο υπερασπιστή της κυβέρνησης, ενώ η ίδια η κυβέρνηση επιδεικτικά δηλώνει εμπιστοσύνη στους θεσμούς που την πολεμούν.
Συμπεράσματα
Το έγκλημα στη Θέουτα δεν είναι μεμονωμένο ή τυχαίο περιστατικό, αλλά καθρέφτης μιας ευρύτερης στροφής: μια ΕΕ ολοένα και πιο ρατσιστική, με στροφή στην πολεμική οικονομία, στους εξοπλισμούς αλλά και με τη φτώχεια να απειλεί όλο και μεγαλύτερα τμήματα της κοινωνίας, στρέφεται ξεκάθαρα και πιο ανοιχτά προς τα δεξιά, προσπαθώντας να βρει διέξοδο από τη δική της κρίση, στις δολοφονικές ρατσιστικές πολιτικές της αποτροπής.
Η Αριστερά πανευρωπαϊκά μπορεί και πρέπει να αντισταθεί σε αυτή την τάση καταρρίπτονας ένα προς ένα, τα ιδεολογικά θεμέλια του αντιπάλου. Είμαστε ενάντια σε κάθε αποτρεπτική δολοφονικά ρατσιστική πολιτική, που βολικά διαιρεί τους «από κάτω» για να τη βγάζουν καθαρή οι «από πάνω». Είμαστε ενάντια στη στροφή στην πολεμική οικονομία, που συνοδεύεται με βάναυσες περικοπές του κοινωνικού κράτους και των εργασιακών και μη δικαιωμάτων. Παλεύουμε και θα παλεύουμε για ίσα δικαιώματα, για καλύτερη ζωή για όλους, όλες και όλα, ανεξαρτήτως θρησκεύματος, χρώματος, φύλου ή καταγωγής.
Όχι στην Ε.Ε. Φρούριο των ρατσιστικών δολοφονιών.
Αμέριστη αλληλεγγύη στους κολασμένους της Θέουτα, χωρίς αστερίσκους και ερωτηματικά.
Πηγή: redtopia.gr
