Ακόμη και σήμερα δεν μπορείς να κυκλοφορήσεις παντού ελεύθερα με το σύντροφό σου, ακόμη και σήμερα δεν έχει βγει ούτε ένας βουλευτής να δηλώσει δημόσια ότι είναι γκέι, ακόμη και σήμερα οι νεαροί γκέι και λεσβίες μαθαίνουν να ζουν υπόγεια. Εγώ πάντα ήμουν περήφανη, τους έγραψα όλους στα τέτοια μου, πήρα όλον τον κόσμο, δεν υπολόγισα κανέναν, έχω γερό στομάχι. Αλλά το θέμα είναι και όσοι δεν έχουν στομάχι να μπορέσουν να υπάρξουν. Κοιτάξτε γύρω σας: ο ρατσισμός ανεβαίνει, ο φασισμός σηκώνει κεφάλι. Πηγαίνω, λοιπόν, στο pride, δεν παραιτούμαι, πηγαίνω, μιλάω, αγωνίζομαι, συμπαρατάσσομαι ακόμη κι αν έχω διαφορές. Επειδή το αίτημα είναι σημαντικό.
Της Πάολας Ρεβενιώτη
Στο pride θα πάω. Η αλήθεια είναι ότι στα τελευταία pride δεν ήμουν ιδιαίτερα ευχαριστημένη, ήταν κάπως σαν πανηγύρι, δεν είχες πάντα την αίσθηση ότι τίθενται τα βασικά πολιτικά αιτήματα, αλλά έτσι είναι τα pride, πρέπει να είναι και λίγο πανηγύρι, πρέπει να χορεύει, να διασκεδάζει ο κόσμος, είναι και μέσα στην κουλτούρα μας αυτά. Πηγαίνω, λοιπόν, στο pride, δεν παραιτούμαι, πηγαίνω, μιλάω, αγωνίζομαι, συμπαρατάσσομαι ακόμη κι αν έχω διαφορές. Επειδή το αίτημα είναι σημαντικό.
Το βασικό αίτημα μπορεί να φαίνεται σε κάποιους ότι έχει ξεπεραστεί αλλά δεν έχει: είναι να σταματήσουμε οι γκέι να ζούμε στα κρυφά, να σταματήσουμε να ζούμε στην ντουλάπα. Ὀχι να μας ανέχονται, να βγούμε στο φως. Γιατί ακόμη και σήμερα δεν μπορείς να κυκλοφορήσεις παντού ελέυθερα με το σύντροφό σου, ακόμη και σήμερα δεν έχει βγει ούτε ένας βουλευτής να δηλώσει δημόσια ότι είναι γκέι, ακόμη και σήμερα οι νεαροί γκέι και λεσβίες μαθαίνουν να ζουν υπόγεια. Το πουστράκι που είναι σε μια επαρχία, σε ένα χωριό έξω από τη Ροδόπη, για παράδειγμα, που το κυνηγάνε όλοι, δεν μπορεί ακόμη να υπάρξει σαν άνθρωπος, σαν προσωπικότητα. Δεν θα το βοηθήσει ο αγώνας για τα δικαιώματα γενικώς, θα το βοηθήσει όμως η ορατότητα, θα το βοηθήσει να βγούνε δημόσια πρόσωπα, βουλευτές, ας πούμε, και να πούνε «γκέι είμαι και εγώ», θα πάρει θάρρος, θα δει ότι δεν είναι μοναδική περίπτωση και δεν είναι ανάγκη να αισθάνεται κατατρεγμένος. Ακόμη και σήμερα, πολλά παιδιά έρχονται στο pride αλλά δεν τολμούν να δείξουν το πρόσωπό τους, κρύβονται μόλις δουν κάμερα. Δεν τα αδικώ. Και το που πάνε είναι πολύ σημαντικό. Δεν έχουν όλοι το ίδιο στομάχι, να αντέχουν μερικά πράγματα. Εγώ πάντα ήμουν περήφανη, τους έγραψα όλους στα τέτοια μου, πήρα όλον τον κόσμο, δεν υπολόγισα κανέναν, έχω γερό στομάχι. Αλλά το θέμα είναι και όσοι δεν έχουν στομάχι να μπορέσουν να υπάρξουν.
Όταν ξεκίνησα τα pride στην Αθήνα, την δεκαετία του ογδόντα, στο λόφο του Στρέφη, το να πας να διαδηλώσεις για τα γκέι δικαιώματα, και να διασκεδάσεις ακόμη, διότι υπήρχε μια ατμόσφαιρα ερωτική, ήταν μια πολιτική πράξη. Αυτά που κάναμε τότε με μερικούς φίλους, μπορεί να μην αντιλαμβανόμασταν πόσο αντίκτυπο πιθανό να είχαν, αλλά ακόμη και τώρα χαίρομαι ὀταν μου τα υπενθυμίζουν, μου λένε «Πάολα είχα έλθει τότε στο λόφο του Στρέφη με ένα παιδί, δεν τολμούσα να πάω πουθενά» και καταλαβαίνω ότι βοήθησε και αυτή η ιστορία κάποιους ανθρώπους. Και ίσως σήμερα να είναι περισσότερο αναγκαίο να είμαστε περήφανοι και να δείξουμε στα νέα παιδιά τι θα πει περηφάνια.
Κοιτάξτε γύρω σας: ο ρατσισμός ανεβαίνει, ο φασισμός σηκώνει κεφάλι, τα πράγματα για την ΛΟΑΤ κοινότητα είναι πιο δύσκολα από όσο ήταν παλιά, τα προβλήματα είναι περισσότερα, ο κίνδυνος είναι μεγαλύτερος. Μπορεί παλιότερα να αντιμετωπίζαμε τη συγκατάβαση, ή μια ανοχή του τύπου «εντάξει, μωρέ, αδελφές, τί περιμένεις;», όμως τώρα υπάρχει η χρυσή αυγή, η βία εναντίον των γκέι έχει κλιμακωθεί και δυστυχώς και τα αριστερά κόμματα δεν συμπαραστέκονται πάντα σε αυτόν τον αγώνα, οι παραδοσιακές, συντηρητικές αντιλήψεις εξακολουθούν να κυριαρχούν ακόμα και σε αυτά. Το αίτημα όμως της απελευθέρωσης της επιθυμίας και της ταυτότητας φύλου είναι επίκαιρο, είναι αυτόνομο, και δεν καλύπτεται από τα γενικά αιτήματα για τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Το χειρότερο είναι ότι κινδυνεύουμε να κυριαρχήσει η στέρηση, σε όλους τους τομείς – ζούμε σε μια εποχή αντιερωτική, η επιθυμία περιορίζεται, ὀπως όλα τα άλλα. Το pride αποτελεί μια αφορμή για να βγούμε στο φως. Ο έρωτας είναι πολιτική πράξη. Όταν σταματάει να είναι περιορισμένος, όταν δεν κρύβεις πια την επιθυμία σου, σε μια κοινωνία που εξακολουθεί να σε θέλει σιωπηλό για να σε ανέχεται, το να διεκδικήσεις τον πόθο σου, το να κραυγάσεις «αυτή είναι η επιθυμία μου και δεν θέλω την ανοχή σας» είναι πολιτική πράξη.
Πηγη:http://unfollow.com.gr/blog/item/250-paola.html
