Όταν η ομοσπονδιακή κυβέρνηση εφαρμόζει ανοικτά σκληρές και ρατσιστικές πολιτικές,
είναι θαύμα που οι νέοι οδηγούνται σε αποτρόπαιες επιθέσεις στα λεωφορεία; Η πραγματική
ερώτηση είναι γιατί δεν συμβαίνει συχνότερα, γράφει ο Jeff Sparrow
Έχετε όλοι δεί το βίντεο:
τρεις εξαγριωμένοι Αυστραλοί — ο ένας με παιδικό καροτσάκι —
επιτίθενται λεκτικά σε μία Γαλλίδα σε ένα αστικό λεωφορείο, διότι είχε το θράσος να τραγουδήσει στην γλώσσα της.
«Μίλα αγγλικά ή ψόφα γαμιόλα» φωνάζει ο ένας, μια κραυγή η οποία δίνει το έναυσμα σε ένα μπαράζ ταπείνωσης και απειλών.
Το βίντεο διαδόθηκε γρήγορα, προκαλώντας μια κατανοητή αγωνία για τον ρατσιστικό περιστατικό.
Αλλά πραγματικά, δεν θα πρέπει να αιφνιδιάζει το γεγονός ότι υπάρχουν βρωμόστομοι ταραξίες που εκφοβίζουν τους ξένους.
Το πραγματικό θαύμα είναι ότι δεν υπάρχουν περισσότεροι.
Διότι ακόμα όσο το βίντεο κυκλοφορούσε, ο Chris Bowen ανακοίνωνε του ALP (Εργατικό Κόμμα) την τελευταία μαστοριά στην πολιτική προσφύγων.
Υπό την νέα προσέγγιση, οι αιτούντες άσυλο, που δεν κινδυνεύουν με φυλάκιση σε άλλη χώρα, θα αφήνονται ελευθεροι στην κοινωνία αλλά δεν θα τους
επιτρέπεται να δουλέψουν για πέντε χρόνια, ακόμα και αν εχουν θεωρηθεί επισήμως ως «πρόσφυγες». Στο μεσοδιάστημα, θα είναι αποκλειστικά
εξαρτώμενοι από ένα επίδομα ανεργίας των $220 την εβδομάδα, σημαντικά χαμηλότερο από το όριο φτώχιας.
Είναι αλήθεια: είναι πλέον επίσημη πολιτική ότι αυτοί που διαφεύγουν από διωγμούς — ακόμα και αν οι φόβοι τους ειναι βάσιμοι — εξαναγκάζονται στην φτώχεια.
Τι έχει να κάνει αυτό με τους χαζούς στο λεωφορείο;
Επισήμως, από την εποχή του Withlam, η μεταναστευτική πολιτική της Αυστραλίας ειναι μη-φυλετική.
Αλλά όλοι ξέρουμε, ότι στην πραγματικότητα, η ολοένα αυξανόμενη σκληρότητα εναντίον των αιτούντων ασύλου, ποτέ δεν επηρέζει τους λευκούς.
Η ρητορική σχετικά με την «εισβολή», το «αθρώπινο κύμα», οι ομιλίες περί διασφάλισης των συνόρων εναντίων των «λαθραίων», αναπόφευκτα παίρνει
μία φυλετική χροιά, από την στιγμή που οι απεγνωσμένες οικογένειες που στοιβάζουμε στους καταυλισμούς έρχονται κατά συντριπτική πλειοψηφία από
χώρες όπως η Σρι Λάνκα, το Αφγανιστάν και το Ιράκ.
Παρά το δήθεν διαχωρισμό μεταξύ οικονομικών μεταναστών και «γνήσιων» προσφύγων, η φτώχεια και η καταδίωξη, αναπόφευκτα πάνε μαζί.
Αυτό είναι διότι οι βάρκες γεμίζουν με μελαψούς ανθρώπους από φτωχές χώρες, και όχι «συμβατικές» οικογένειες από την Βρεττανία ή τις ΗΠΑ.
Ξέρουμε από εμπειρίες του παρελθόντος, ότι οι πρόσφυγες που δουλεύουν στην κοινότητα γρήγορα κάνουν φίλους, ακόμα και σε κοινωνικά συντηρητικές
αγροτικές περιοχές. Οι καθημερινές συναλλαγές, δημιουργούν συμπάθεια, μετασχηματίζοντας τους πρόσφυγες από μία αφηρημένη απειλή σε μία ομάδα
συνηθισμένων ανθρώπων, άξιων υποστήριξης και αλληλεγύης.
Αυτό είναι γιατί η κυβέρνηση κάνει ό,τι μπορει για να απομονώσει τους πρόσφυγες από τον γενικό πληθυσμό. Σκεφτείτε τις εγκαταστάσεις στο Nauru,
που έχουν περιγραφεί από την Διεθνή Αμνηστία ως «αποκρουστικές». Μετά από αλλεπάλληες απορρίψεις αιτήσεων του Michael Gordon της εφημερίδας The Age,
πήγε έξω από τον καταυλισμό, όπου έγινε αποδεκτός με αυτοσχέδια πανώ και κραυγές για ελευθερία. Αλλά ακριβώς επειδή οι εγκαταστάσεις είναι
τόσο απομονωμένες, είναι πολύ δύσκολο οι εκκλήσεις αυτωνών που είναι μέσα να φτάσουν το ευρύ κοινό.
Ο Ιρλανδός πολιτικός κρατούμενος Bobby Sands έκανε απεργία πείνας μέχρι θανάτου, σε μία υπόθεση που προκάλεσε διεθνή κατακραυγή εναντίον της Βρεττανικής κυβέρνησης.
Στο Nauru, τώρα, ένας Ιρανός με το όνομα Omid, αιτών άσυλο, έπαθε ζημιά στα όργανά του μετά από απεργία πείνας άνω των σαράντα ημερών
— και ο επικείμενος θάνατός του μόλις που αναφέρθηκε.
«Δεν χάνουμε τον ύπνο μας για αυτό το θέμα», ανέφερε μία ανώτερη κυβερνητική πηγή στο Interfax, όταν ρωτήθηκε για την εκτεταμένη απελπισία στον καταυλισμό.
Γράφοντας στην δεκαετία του ’30, η Hannah Arendt παρατήρησε πως οι εκτοπισμένοι και οι πρόσφυγες κουβαλούσαν το στίγμα του ιδίου του αυταρχικού καθεστώτος του οποίου διαφεύγαν.
Ακόμα περισσότερο, αυτά τα καθεστώτα το ήξεραν. Παραθέτει ένα υπόμνημα του 1938 από τον Γερμανό υπουργό εξωτερικών το οποίο κυκλοφόρησε:
«Η εισροή Εβραίων σε όλα τα μέρη του κόσμου προκαλεί την αντίθεση του ντόπιου πληθυσμού και συνεπώς αποτελεί την καλύτερη προπαγάνδα της Γερμανικής πολιτικής για τους Εβραίους…
Όσο φτωχότερος είναι ο Εβραίος, τόσο πιο δυσβάσταχτος είναι στην χώρα που τον απορροφά, τόσο ισχυρότερη είναι η αντίδραση της χώρας»
Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει τώρα. Η μεινότητα Hazara έχει δαιμονοποιηθεί και καταπιεστεί σε όλη την περιοχή Afpak. Κάτω από το σχήμα του Bowen (σσ. περιχοή στο Queensland, Αυστραλία) οι Hazara που φυγαδεύονται εδώ, εάν δεν κλειδωθούν σε καταυλισμό, θα καταδικαστούν σε ημι-μόνιμη φτώχεια, μία κατατρεγμένη κατώτατη κοινωνική τάξη από το Αφγανιστάν αναδομείται ως μία κατατρεγμένη κατώτατη κοινωνική τάξη στην Αυστραλία.
Μία πρόσφατη έρευνα που ρωτούσε τους Αυστραλούς πως θα χειριζονταν το ελάχιστο επίδομα ανεργίας, συμπέρανε ότι οι περισσότεροι θα αποφεύγαν το φρέσκο φαγητό
και δεν θα επισκεπτονταν γιατρό εάν ήταν άρρωστοι. Βασικά δεν μπορείς να ταΐσεις ούτε σκύλλο με $220 την εβδομάδα. Το Σχήμα του Bowen φαίνεται ότι έχει υπολογιστεί
να εξωθήσει τους πρόσφυγες (θυμηθείτε δεν τους επιτρέπεται να δουλέψουν) σε μικροκλοπές έτσι ώστε να δικαιολογήσει ένα νέο γύρο ξενοφοβικής/εθνικιστικής δημαγωγίας.
Η κυβέρνηση ξέρει ακριβώς τι κάνει, κάνοντας ακόμα και έρευνες σε εκκλησιαστικές ομάδες για το πως θα κάνει πιο δύσκολη την ζωή των αιτούντων άσυλο. Έτσι η Lenore Taylor της Sunday Morning Herald, αβασάνιστα
εξηγεί ότι «η φήμη της απανθρωπιάς — σε κάποιο βαθμό — είναι ακριβώς αυτό που [το ALP] χρειάζεται να πετύχει».
Όταν η πολιτική ελίτ, ανοικτά προάγει την απανθρωπιά σαν επιθυμητό χαρακτηριστικό, όταν η κυβέρνηση συνειδητά αναζητά πως θα κάνει τους πρόσφυγες να υποφέρουν,
θα πρέπει πράγματι να εκπλαγούμε όταν οι βαριεστημένοι επιβάτες διασκεδάζουν κάνοντας νταηλίκι στους ξένους; Αυτοί οι τραμπούκοι στο λεωφορείο απλώς δεν αντιγράφουν
με τον δικό τους χονδροειδή τρόπο την κακία η οποία τώρα είναι κατά γενική συναίνεση αποδεκτή για τους αιτούντες άσυλο;
Οπότε, ναι, το βίντεο είναι απεχθές. Αλλά με την δικομματική υποστήριξη στις πολιτικές της απανθρωπιάς, να περιμένετε ότι θα έρθουν
περισσότερα από ρητορικές τύπου «μίλα Αγγλικά ή ψόφα». Ας είμαστε ειλικρινείς, η κυβέρνηση δεν ενδίδει στο αντιμεταναστευτικό συναίσθημα. Το ενθαρρύνει.
Mετάφραση: Γιάννης Γαλανομάτης
Πηγη:http://newmatilda.com/2012/11/23/government-fosters-racism
