Το Barikat μεταφράζει και δημοσιεύει ένα άρθρο του Kareem Abdul-Jabbar στο TIME της 17ης Αυγούστου. Ο Jabbar αποτελεί μια από τις σημαντικότερες μορφές του παγκόσμιου αθλητισμού (20 χρόνια στο ΝΒΑ, πρώτος σε πόντους στην ιστορία της λίγκας), με πλούσια κοινωνική και πολιτική δράση από το αντιπολεμικό κίνημα και το civil rights movement μέχρι το πρόσφατο Occupy. To παρακάτω κείμενο, ανεξαρτήτως συμφωνίας με όλα όσα αναφέρει, αποτελεί μια σημαντική κίνηση υποστήριξης της εξέγερσης στο Ferguson και τον προοπτικών αυτής, από έναν άνθρωπο με τεράστια κοινωνική απεύθυνση και παραδοσιακό εχθρό του συντηρητικού συρφετού στις ΗΠΑ με τον οποίο βρίσκεται σε διαρκή σύγκρουση ήδη από τα 70s όταν και αποφάσισε στην ακμή της καριέρας του να αλλάξει θρησκεία (ασπάστηκε το Ισλάμ) και όνομα (το χριστιανικό του όνομα ήταν Lew Alcindor).

Θα αποτελέσει η πρόσφατη εξέγερση στο Φέργκιουσον του Μιζούρι, ένα σημείο καμπής στη μάχη ενάντια στη φυλετική αδικία ή θα είναι μιά μικρή υποσημείωση, σε κάποια μελλοντική πτυχιακή διατριβή σχετικά με τις πολιτικές αναταραχές στον πρώιμο 21ο αιώνα;

Τον Ιανουάριο του 2001 μια Αγγλική ομάδα από το Μπρίστολ φτάνει στην περιοχή Τσιάπας στο νότιο Μεξικό για να δώσει μερικά φιλικά παιχνίδια με την ομάδα των Ζαπατίστας. Ενδιάμεσα από τους αγώνες η αποστολή της ομάδας συμμετέχει σε διάφορες τοπικές εκδηλώσεις, προσφέροντας εθελοντική εργασία όπου χρειάζεται και δίνοντας στους οικοδεσπότες ένα ποσό αρκετών χιλιάδων λιρών, το οποίο είχε συγκεντρωθεί από δωρεές, για να βελτιωθεί το τοπικό σύστημα παροχής νερού και να δημιουργηθούν αθλητικές υποδομές για τα παιδιά της περιοχής. Εκτός όλων αυτών, ένας εκ των τερματοφυλάκων ζωγραφίζει μερικές τοιχογραφίες που σχετίζονται με την απελευθερωτική δράση του κινήματος.

Όταν μια χούφτα ποδοσφαιριστών από το Κίεβο ταπείνωσε τους ναζί

Έχει καταγραφεί στην ιστορία σαν μια από τις περιπτώσεις που ένας ποδοσφαιρικός αγώνας ξεφεύγει από τα στενά πλαίσια ενός αθλητικού γεγονότος. Αντίθετα, το αποτέλεσμα δεν έχει να κάνει μόνο με την επιτυχία στον αγωνιστικό χώρο, αλλά με την αντίστοιχη στη μάχη της υπεράσπισης των ιδεών. Στη συγκεκριμένη περίπτωση μάλιστα, στην υπεράσπιση του σοσιαλισμού, της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας. Μιας μάχης που στο τέλος μπορεί να περιμένει ο θάνατος, αλλά όταν αυτό γίνεται για τα ιδανικά τότε ακόμα και το τέλος περιβάλλεται με τιμή.

Η ιστορία του περίφημου «αγώνα του θανάτου» στο κατεχόμενο από τους ναζί Κίεβο το 1942, όπου κατέληξε στην εκτέλεση 15 Σοβιετικών ποδοσφαιριστών από την Ουκρανία, αφού τόλμησαν να αμφισβητήσουν με συγκεκριμένο τρόπο τους κατακτητές, είναι συγκλονιστική. Αλλά και διδακτική. Γιατί δείχνει ότι μια χούφτα άνθρωποι γαλουχημένοι με τις αρχές της Οκτωβριανής Επανάστασης δεν υπέκυψαν και δεν πρόδωσαν τα ιδανικά τους ούτε όταν βρέθηκαν… κατάφατσα με το θάνατο.

Υπάρχουν μερικές ομάδες στον κόσμο που για τους φιλάθλους τους σημαίνουν κάτι περισσότερο από την ποδοσφαιρική τους «καψούρα» ή, αν προτιμάτε, την οπαδική τους προτίμηση. Κάποιες ομάδες που αποτελούν σύμβολο για μια ολόκληρη περιοχή ή ακόμη και για έναν ολόκληρο λαό, έχοντας παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο όχι μόνο σε αθλητικούς, αλλά και σε κοινωνικούς αγώνες.

Μια από τις πλέον χαρακτηριστικές περιπτώσεις των ομάδων που εντάσσονται σε αυτή την κατηγορία (αν όχι η πιο χαρακτηριστική) είναι η Μπαρτσελόνα που σήμερα, Κυριακή 29 Νοεμβρίου, συμπληρώνει 110 χρόνια ζωής.

Δεν θα μπορούσε, άλλωστε, να συμβαίνει διαφορετικά, αφού το σύνθημά της είναι «més que un club», ήτοι «περισσότερο από ένας σύλλογος».