Τα νέα σχόλια του Γενικού Γραμματέα της Χρυσής Αυγής, Νίκου Μιχαλολιάκου, για τον Γιάννη Αντετοκούνμπο και την οικογένειά του προκάλεσαν αίσθηση σε αρκετό κόσμο, στον οποίο ήταν και ο πρώην παίκτης της ομάδας βόλεϊ του Ολυμπιακού, Δημήτρης Φιλίποφ.

Ο ουκρανικής καταγωγής με ελληνική υπηκοότητα και παρουσία στην εθνική ομάδα της χώρας μας πασαδόρος, έγραψε στον προσωπικό του λογαριασμό στο Facebook:

«Δηλαδή εμείς που μεγαλώσαμε στην Ελλάδα και νιώθουμε ΕΛΛΗΝΕΣ τι να κάνουμε; Να φύγουμε από τη χώρα; Δεν μπορώ να το καταλάβω. Αγαπάμε τη χώρα περισσότερο από κάποιους άλλους!» ενώ απάντησε στα θετικά σχόλια που του έκαναν οι «φίλοι» και ακόλουθοί του, προσθέτοντας: «Απλά το παιδί αυτό είναι όπως κάθε παιδί που μεγάλωσε εδώ. Όπως κι εγώ. Είναι σαν να το λένε για μένα».

«Το ποδόσφαιρο δεν είναι απλώς ένα παιχνίδι, είναι ένα ακόμη όπλο για την επανάσταση» έλεγε ο Ερνέστο Τσε Γκεβάρα. Ισχύει. Το ποδόσφαιρο, ως ναυαρχίδα της αθλητικής βιομηχανίας από τη μία αλλά και συνάμα το πλέον καθηλωτικό και δημοφιλές άθλημα, κάθε άλλο παρά περιορίζει την επιρροή του στα τετραγωνικά των γηπέδων. Επεκτείνεται πολύ πιο πέρα από αυτά, εισβάλλει στους κοινωνικούς χώρους, διαπλέκεται με οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα, αντανακλά, αλλά και παράγει ιδεολογία. Μόνο που η ιδεολογία δεν είναι de facto επαναστατική ούτε φέρει απαραίτητα το βέλος της προόδου. Αντιθέτως, όπως αποδεικνύει όχι μόνο η ιστορική εμπειρία αλλά και η συντελεσμένη πραγματικότητα ενίοτε, φλερτάρει με τις πιο σκοταδιστικές εκδοχές της ανθρώπινης Ιστορίας και αναπολεί τον ολοκληρωτισμό των φασιστικών και ναζιστικών καθεστώτων.

Τα ποσοστά των οργανωμένων

Ο φασισμός δεν γεννιέται στα γήπεδα, στο κοινωνικό σώμα επωάζεται και το γήπεδο, ως μικρογραφία της κοινωνίας, συμπυκνώνει τις αντιφάσεις της. Η διόγκωση της απήχησης της Χρυσής Αυγής – ως σύμπτωμα της οικονομικής κρίσης – όπως αποτυπώθηκε στα εκλογικά της ποσοστά, δεν θα μπορούσε παρά να εκφραστεί και στην κερκίδα.

Δεν έχει τόση σημασία ποιες είναι οι αθλήτριες της φωτογραφίας ούτε ποια θέση κατέλαβαν στο αγώνισμά τους, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στίβου της Μόσχας. Το πιο σημαντικό είναι πως παρά τις όποιες διαφορές τους (από την ηλικία και την εθνικότητα ως το χρώμα του δέρματός τους), οι δύο γυναίκες αγκαλιασμένες, συγχαίρουν η μία την άλλη, σε ένα διαφορετικό κόσμο, χωρίς διακρίσεις και ρατσιστικά σύνδρομα.

(Απλώς, για την ιστορία, αναφέρουμε πως στη φωτογραφία, η Αμερικανίδα Τζένιφερ Σίμπσον συγχαίρει την Αμπέμπα Αρεγκάβι από τη Σουηδία, μετά τον τελικό στα 1.500μ., στον οποίο οι συγκεκριμένες αθλήτριες κατέκτησαν τις δύο πρώτες θέσεις.)

Πηγη:efsyn.gr

Θέλοντας να περάσουν το μήνυμα πως τουλάχιστον στην Ολλανδία η ομοφοβία δεν έχει θέση στο ποδόσφαιρο, προσωπικότητες του αθλήματος πήραν μέρος σε gay parade στο Άμστερνταμ.

Μάλιστα η ποδοσφαιρική ομοσπονδία της χώρα έστειλε επίσημη αντιπροσωπεία με επικεφαλής τον τεχνικό της εθνικής ομάδας της χώρας, Λούις Φαν Χάαλ, ενώ στους δρόμους της ολλανδικής πόλεις παρήλασαν και οι Πάτρικ Κλάιφερτ και Ρόναλντ Ντε Μπουρ.

Αν και η ομοφυλοφιλία δεν αποτελεί ταμπού στη χώρα, η οποία ήταν και η πρώτη ευρωπαϊκή που καθιέρωσε το δικαίωμα των gay στο γάμο με νόμο από το 2001 κιόλας, το ποδόσφαιρο παραμένει άβατο.

Ένας από τους ελάχιστους Ολλανδούς ποδοσφαιριστές που έχουν μιλήσει ανοιχτά για τις σεξουαλικές τους προτιμήσεις, ο παίκτης της Χέλμοντ Σπορ, Γουέσλι Γκάρντεν, συμμετείχε και αυτός στις εκδηλώσεις.

Για τη διείσδυση της ακροδεξιάς στα γήπεδα

του Γιάννη ΖαΙμάκη

Η επίθεση στον Δημήτρη Στρατούλη στο Ολυμπιακό Στάδιο, την προηγούμενη Δευτέρα, δεν αποτελεί τυχαίο γεγονός. Η διείσδυση της ακροδεξιάς στο ποδόσφαιρο είναι μια πραγματικότητα που έχει συνοδευτεί από ρατσιστικές και ξενοφοβικές συμπεριφορές και εκφράσεις συμβολικής βίας, εντός και εκτός γηπέδων. Το χρονικό αυτής της διείσδυσης ξεκινά στα τέλη της δεκαετίας του 1970, με τη θέσπιση του επαγγελματικού ποδοσφαίρου στη χώρα μας, την εντατικοποίηση των αγωνιστικών και οικονομικών ανταγωνισμών στο εμπορευματοποιημένο ποδόσφαιρο και την είσοδο σε αυτό μιας κρατικοδίαιτης αστικής τάξης ευέλικτων παραγόντων-επενδυτών.

Το ποδόσφαιρο έγινε ελκυστικός χώρος για επενδύσεις που λειτουργούσε, με όρους του Μπουρντιέ, ως μηχανισμός συσσώρευσης συμβολικού και κοινωνικού κεφαλαίου, ένας μεταμορφωμένος τύπος οικονομικού κεφαλαίου που παράγει ενέργεια με διάφορους τρόπους: διαφήμιση και διακίνηση προϊόντων, πρεστίζ και γόητρο, φοροαπαλλαγές, διευκολύνσεις και προνομιακές σχέσεις με την ανώτερη κρατική υπαλληλία, το πολιτικό σύστημα και τα συντεχνιακά συμφέροντα των ΜΜΕ.