ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΓΟΝΕΩΝ & ΚΗΔΕΜΟΝΩΝΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ – ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΛΛΗΨΗ ΜΑΘΗΤΗ ΤΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΜΑΣ
Το βράδυ της Τετάρτης 5 Νοεμβρίου, την παραμονή της μεγάλης πανελλαδικής κινητοποίησης μαθητών, γονέων, εκπαιδευτικών και φοιτητών για τα φλέγοντα προβλήματα της παιδείας, η Αστυνομία συνέλαβε μετά από καταδίωξη έναν μαθητή του 23ου Γυμνασίου Αθηνών.
του Τάσου Σαράντη
Στιγμιότυπο από παλαιότερη συγκέντρωση των κατοίκων στη Βαλαώρα
Στοπ στην ιδιωτικοποίηση του νερού στα δυτικά Αγραφα έβαλε η Αποκεντρωμένη Διοίκηση Θεσσαλίας – Στερεάς Ελλάδας, ακυρώνοντας απόφαση του δήμου για παραχώρηση – εκμίσθωση και εμφιάλωση – εμπορία νερού δημόσιας πηγής της περιοχής ● Δικαιώθηκαν έτσι οι κάτοικοι που είχαν προβεί σε έντονες αντιδράσεις.
Ως μη νομίμως εκδοθείσα και υπό το βάρος των αντιδράσεων των κατοίκων, η Αποκεντρωμένη Διοίκηση Θεσσαλίας – Στερεάς Ελλάδας ακύρωσε απόφαση του Δήμου Αγράφων για παραχώρηση – εκμίσθωση και εμφιάλωση – εμπορία νερού της δημόσιας πηγής Πούντος, από όπου υδρεύονται και αρδεύονται τα χωριά των δυτικών Αγράφων, σε ιδιωτική εταιρεία εμφιάλωσης. Σύμφωνα με την απόφαση της Αποκεντρωμένης Διοίκησης, που υπογράφει η γραμματέας Ειρήνη Καραλαριώτου, το Δημοτικό Συμβούλιο Αγράφων αποφάνθηκε επί της αιτήσεως της εταιρείας «777DD» ΙΚΕ, εκδίδοντας την υπόψη κανονιστική πράξη, χωρίς να έχει προηγηθεί η έκδοση της απαιτούμενης υπό του νόμου εισηγητικής απόφασης Δημοτικής Επιτροπής.
Η απόφαση της Αποκεντρωμένης έρχεται ύστερα από έντονες αντιδράσεις της τοπικής κοινωνίας και των φορέων της περιοχής, οι οποίοι είχαν εκφράσει την έντονη αντίθεσή τους σε οποιαδήποτε ιδιωτικοποίηση ή εμπορική εκμετάλλευση του φυσικού αυτού πόρου («Αντιδρούν στην ιδιωτικοποίηση του νερού τους», «Εφ.Συν.», 17/9/25).
Μάλιστα, είχαν ενοχληθεί ιδιαίτερα, καθώς η απόφαση της Δημοτικής Αρχής για την ιδιωτικοποίηση της πηγής ελήφθη χωρίς σχετική διαβούλευση με τους δημότες, χωρίς καμία συζήτηση με την τοπική κοινωνία, χωρίς καμία ενημέρωση των κατοίκων για ένα τόσο σημαντικό ζήτημα για τη ζωή τους. Επιπροσθέτως, κανένας κάτοικος δεν παραβρέθηκε στην επίμαχη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου Αγράφων, ενώ παραβρέθηκαν οι εκπρόσωποι της εταιρείας.
Η εξέλιξη θεωρείται δικαίωση για τους κατοίκους, που από την πρώτη στιγμή είχαν επισημάνει τη σημασία της προστασίας του νερού ως δημόσιου αγαθού, αλλά και αναπόσπαστου στοιχείου της φυσικής και πολιτιστικής ταυτότητας της Ευρυτανίας. Οι ανησυχίες τους επικεντρώνονταν στο ότι το υπάρχον νερό δεν φτάνει και είναι συχνό το φαινόμενο των καθημερινών διακοπών για μεγάλα διαστήματα σε όλα τα χωριά της Δημοτικής Ενότητας Απεραντίων.
Αλλά και στο γεγονός ότι η απόφαση για την ιδιωτικοποίηση του νερού της πηγής καταστρέφει τους κτηνοτρόφους, τους αγρότες, τους γεωργούς της περιοχής, καθώς σηματοδοτεί τον δραστικό περιορισμό του νερού από το οποίο είναι στενά εξαρτημένες οι επαγγελματικές τους δραστηριότητες.
Μετά την απόφαση της Αποκεντρωμένης, ο δήμαρχος Αγράφων, Αλέξης Καρδαμπίκης, σε ανακοίνωσή του ανέφερε ότι ο δήμος, αν και έχει το θεσμικό δικαίωμα, δεν θα ασκήσει ένσταση ή προσφυγή σε ανώτερα διοικητικά όργανα μέσα στο προβλεπόμενο διάστημα.
Οπως, μεταξύ άλλων, δηλώνει, «επιλέγοντας τον δρόμο της ενότητας και όχι της αντιπαράθεσης, αποφασίσαμε να παγώσουμε κάθε περαιτέρω διαδικασία που αφορά την αξιοποίηση της πηγής Πούντος. Η απόφασή μας αυτή είναι πράξη πολιτικής ωριμότητας και θεσμικής υπευθυνότητας. Δεν πρόκειται για υποχώρηση, αλλά για μια συνειδητή επιλογή αποφυγής αντιπαραθέσεων και δικαστικών διαδικασιών, που δεν ωφελούν κανέναν και απλώς διχάζουν μια μικρή κοινωνία όπως η δική μας».
Πηγή:www.efsyn.gr
Την έναρξη καταλήψεων στις σχολές από την Πέμπτη (6/11) αποφάσισαν φοιτητικοί σύλλογοι του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου (ΕΜΠ).
Ανεπιθύμητο το Crown Iris και στα Χανιά.Εν μέσω αντιδράσεων τοπικών οργανώσεων, σωματείων και αλληλέγγυων έφτασε σήμερα το πρωί στο λιμάνι της Σούδας το ισραηλινό κρουαζιερόπλοιο, Crown Iris που σουλάτσαρε όλο το καλοκαίρι στη χώρα με το πράσινο φως της κυβέρνησης, αντιμετωπίζοντας οργισμένες αντιδράσεις σε όποιο λιμάνι προσπαθούσε να επιβιβαστεί.
«Δεν θα σιωπήσουμε βλέποντας να χτυπούν με κάθε τρόπο τα παιδιά μας. Θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε ενάντια στα αντιεκπαιδευτικά μέτρα της κυβέρνησης που στοχεύουν ευθέως στο δικαίωμα της νεολαίας να σπουδάσει».Τελείωσε Κοινωνιολογία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και διδάσκει Πολιτική Παιδεία στο δημόσιο σχολείο. Για την ακρίβεια, δίδασκε, από το 1999 έως πέρυσι, όταν ο Κυριάκος Πιερρακάκης αποφάσισε να τη θέσει σε δυνητική αργία για «συμπεριφορά ανάξια εμπιστοσύνης», στερώντας της τη δουλειά της και τα οικονομικά μέσα να μεγαλώσει το παιδί της.
Lena Souza
Πανεθνική απεργία στο Εκουαδόρ. Η κυβέρνηση κηρύσσει πόλεμο στους διαδηλωτές
Η κυβέρνηση Νομπόα δολοφονεί έναν ηγέτη των αυτοχθόνων πληθυσμών και οι διαμαρτυρίες εξαπλώνονται
Ενάντια στη χουντική τροπολογία της κυβέρνησης και στην καθύβριση των λαϊκών κινητοποιήσεωνΤην ώρα που στην Ολομέλεια ο πρωθυπουργός έδινε ρεσιτάλ αλαζονείας και προκλητικότητας, εκατοντάδες πολίτες συγκεντρώνονταν έξω από τη Βουλή, δίπλα στο μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη.
Οι μαθητές/τριες και οι εθελοντές/τριες του Κυριακάτικου Σχολείου Μεταναστών ευχαριστούμε θερμά την οικογένεια του αγωνιστή Γιώργου Φυσάκη για την οικονομική ενίσχυση του Κυριακάτικου Σχολείου Μεταναστών, από χρήματα που συγκεντρώθηκαν στην κηδεία του εκλιπόντος αντί στεφάνου. Ευχόμαστε στην οικογένεια του Γιώργου – που κάποιοι από εμάς είχαμε την τύχη να γνωρίσουμε μέσα από τις γραμμές του κοινού αγώνα – θερμά συλληπητήρια και πολλή δύναμη για τη συνέχεια.
—————————————————
Το ρεπορτάζ από το ethnos.gr
Είναι φτωχές οι λέξεις για να περιγράψουν την θλίψη και την οδύνη μας για την είδηση του θανάτου ενός μεγάλου. Ενός πραγματικού ηγέτη, ενός γνήσιου συνδικαλιστή, ενός διανοούμενου, μιας κορυφαίας προσωπικότητας στο χώρο της Αριστεράς, ενός δασκάλου. Ο Γιώργος Φυσάκης, ιστορικός ηγέτης της ΟΙΕΛΕ, κίνησε χθες βράδυ για το επέκεινα όπου θα συναντήσει τον έτερο μεγάλο του κλάδου μας, τον Μιχάλη Κουρουτό που μας άφησε το Δεκέμβρη του 2021.
Ο Γιώργος Φυσάκης σημάδεψε μια ολόκληρη εποχή. Μαθηματικός με βαθύτατες ανησυχίες, σμίλευε τις ψυχές των μαθητών του με αξίες και ιδανικά. Γεννήθηκε τον Φλεβάρη του 1932 στην Επισκοπή Χανίων, το δεύτερο από τα 7 παιδιά της οικογένειας του Παυλή και της Κορίνας Φυσάκη. Είχε έντονες μνήμες από την εισβολή των ναζί στην Κρήτη.
«Ξάφνου μαύρισε ο ουρανός, κοίταξα πάνω και είδα εκατοντάδες αεροπλάνα, τα πέρασα για εγγλέζικα, άρχισα να χαιρετώ, αλλά εκείνα έριξαν βόμβες, άνθρωποι ούρλιαζαν, παιδιά πέθαιναν κι εγώ να αναρωτιέμαι: Μα, καλά, δεν καλλιεργούν κι αυτοί αμπέλια; Ποτέ δεν έλυσα την πρώτη μεταφυσική μου απορία…».
Ξεκίνησε την υπηρεσία του στο χώρο της ιδιωτικής εκπαίδευσης στη Νάξο, στη Σχολή Ουρσουλινών. Εκεί τον βρήκε η Χούντα των Συνταγματαρχών που τον είχε στο στόχαστρο για τις δημοκρατικές του ιδέες και την κοινωνική του δράση. «Έχει το χάρισμα της πειθούς και γι’ αυτό είναι λίαν επικίνδυνος» έγραφε ο φάκελος που αιτιολογούσε την απόλυσή του. Όπως περιέγραφε η Αρετή Αθανασίου 26 χρόνια πριν στη εφημερίδα «Τα Νέα» για την απομάκρυνση του Φυσάκη από το σχολείο τον Ιανουάριο του 1968:
Μπήκε σε όλες τις τάξεις, στάθηκε μπροστά στους μαυροπίνακες. Και άφησε, αυτός ο δυσλεκτικός, που ποτέ δεν μπορούσε να καταγράψει σκέψεις παρά μόνο να τις εκφέρει, γραμμένο ανορθόγραφα, με άσπρη κιμωλία, το μήνυμα:
«Να θυμάστε πάντα τις συζητήσεις και αναζητήσεις μας. Να αντιστέκεστε! Και να επιλέγετε από τις γραμμές την ίσια! Και από το φως, το φως του ήλιου…».
Με το φως της ημέρας, οι εκατόν εξήντα ξαγρυπνημένες Ουρσουλίνες της Νάξου «χρέωναν» τη μαθητική τους συνείδηση με ένα μοναδικό «ξύπνημα». Δύο ημέρες πριν, στις 19 Ιανουαρίου, ο ίδιος τούς ανακοίνωσε στο αμφιθέατρο του σχολείου την «κατάργησή» του, για «αντεθνική δράση» και «δημοτικιστική αθλιότητα». Αγκαλιάστηκαν και έκλαψαν όλοι μαζί. Η χούντα δεν μπορούσε να τους κλέψει το όραμα. Μάζεψε τα πράγματά του την επομένη και την ώρα που κατηφόριζε, τις άκουσε… Γύρισε και τις είδε. Μία προς μία. Αγκιστρωμένες στα κάγκελα, οι Ουρσουλίνες του να τραγουδούν: «… μας πήραν οι φασίστες το γελαστό παιδί…». Το ίδιο βράδυ, ο εκτοπισμένος 36χρονος λυκειάρχης έκανε αυτό που μόνο σε έναν έφηβο συγχωρείται: «Εισέβαλε» στο σχολείο! Και λίγες ώρες αργότερα, τις είδε πάλι, «φρουρούμενος» στο κατάστρωμα του καραβιού, να «αιωρούνται λυγερές σαν καλαμιές στην προκυμαία», να σπάζουν τον κλοιό των αστυνομικών και να τον αποχαιρετάνε με φλογερά δάκρυα.»
Για τέσσερα χρόνια ο Έλληνας «Χαμένος Ποιητής» ήταν ανεπιθύμητος, δεν μπορούσε να διδάξει και έπρεπε να παρουσιάζεται στο αστυνομικό τμήμα καθημερινά «δι’ υπόθεσίν του». Η διεθνής κινητοποίηση οργανώσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων υποχρεώνει τη δικτατορία να αφήσει τον Φυσάκη να διδδάξει. Όχι, φυσικά στο δημόσιο, αλλά στην ιδιωτική εκπαίδευση που αποτελούσε τότε καταφύγιο για πολλούς αριστερούς εκπαιδευτικούς. Αρχικά στη Σχολή Χατζηδάκη και μετέπειτα στη Σχολή Χιλλ, το ιστορικό σχολείο στο κέντρο της Αθήνας.
Μετά, τα πρώτα του βήματα στην ΟΙΕΛΕ. Μέσα στη βράση της Μεταπολίτευσης ο κλάδος έψαχνε να βρει εκπροσώπηση, καθώς μέχρι το 1974 τα σωματεία είχαν «δοτές» διοικήσεις από τη Χούντα. Τότε μια ομάδα νέων συναδέλφων με ελάχιστη πολιτική εμπειρία «όργωσε» τα ιδιωτικά σχολεία και εξελέγη έτσι η πρώτη Συντονιστική Επιτροπή της Ομοσπονδίας. Στην πρώτη συγκέντρωση τέθηκαν και οι θεμελιώδεις αρχές που ακόμη και σήμερα τηρούνται από την εκάστοτε ηγεσία της ΟΙΕΛΕ: «Μακριά από κόμματα, από την πολιτική εξουσία, από τον εργοδότη».
Ήταν αυτός που ως Πρόεδρος της Ομοσπονδίας καθοδήγησε την ηρωική, δίμηνη απεργία των ιδιωτικών εκπαιδευτικών το 1976 που ανάγκασε την κυβέρνηση Καραμανλή και τον τότε Υπουργό Γ. Ράλλη να ψηφίσουν το νόμο 682/77, που σε μεγάλο βαθμό ισχύει μέχρι σήμερα. Σημαντική στιγμή της πορείας του στα κοινά ήταν η πρόταση που του έγινε την περίοδο της Οικουμενικής κυβέρνησης (1989-90) – «όχι από το κόμμα μου, από άλλο κόμμα» – για να αναλάβει Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Παιδείας. Η αντίδραση ενός σκοτεινού, τότε, κατεστημένου, άμεση. Ακραίες, σχεδόν υβριστικές, επιστολές σχολαρχών εστάλησαν στην τότε πολιτική ηγεσία, ενώ επιστολή προκειμένου να μην αναλάβει τη θέση ο «ασεβής Φυσάκης» έστειλε ακόμη και ο τότε Αρχιεπίσκοπος!
Μετά από 15 έτη στο τιμόνι της ΟΙΕΛΕ, αποχώρησε για τη δημόσια εκπαίδευση όπου ολοκλήρωσε την εκπαιδευτική του θητεία το 1995, στο 5ο Λύκειο Αμαρουσίου. Οι μαθητές του τού χάρισαν την βιντεοκασέτα με τον τίτλο: «Στον κύριό μας με αγάπη». Για τον «απίστευτο κύριο Τέλειο», όπως τον αποκαλούσαν όλα τα παιδιά του! Ένα χρόνο μετά, στο αποχαιρετιστήριο πάρτι της αφυπηρέτησής του, πάνω από 400 μαθητές του παραβρέθηκαν για να τιμήσουν έναν μεγάλο δάσκαλο.
Στο κλείσιμο των 90 ετών του, ο Γιώργος Φυσάκης προχώρησε σε μια συγκλονιστική χειρονομία, χαρίζοντας μέρος του αρχείου του στην ΟΙΕΛΕ. Στο υλικό αυτό που σύντομα θα ολοκληρωθεί η ψηφιοποίησή του για να είναι προσβάσιμο σε κάθε εκπαιδευτικό, περιλαμβάνονται πρωτότυπες εκδόσεις, αφίσες, φυλλάδια, πρακτικά συνεδριάσεων και συναντήσεων, ηχητικά και φωτογραφικά ντοκουμέντα.
Φεύγει, λοιπόν, ένας σπουδαίος, ένας ανεπανάληπτος ηγέτης. Φτιαγμένος από ένα σπάνιο υλικό που δεν υπάρχει σήμερα. Σφυρηλατημένος από σκληρούς αγώνες, πιστός στην υπόθεση μιας εκπαίδευσης δημοκρατικής με δικαιώματα για τους λειτουργούς της. Παρακολουθούσε καθημερινά την πορεία της Ομοσπονδίας, επικοινωνώντας συχνά με τους εκπροσώπους της για συμβουλές. «Ξέρω ότι ζείτε σε δύσκολες εποχές, ίσως ακόμη πιο δύσκολες κι από τις δικές μας. Είναι όμως χρέος όλων μας ο αγώνας να συνεχίζεται», τόνιζε.
Έτσι θα τον θυμόμαστε. Αγέρωχο, με το τσιμπούκι του στο χέρι, με το βλέμμα του να ατενίζει το μέλλον της εκπαίδευσης, τις θάλασσες της αγαπημένης του Κρήτης, τους συναδέλφους του, τους μαθητές του. Και δεν ξεχνάμε την ρήση του που έχει περάσει στην ιστορία του κλάδου μας:
«Οι ιδιοκτήτες παλεύουν με τα λεφτά τους για τα λεφτά τους, οι εκπαιδευτικοί παλεύουν με τους αγώνες τους για την παιδεία».
Δέκα χρόνια μετά, οι άνθρωποι που βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή της προσφυγικής κρίσης μοιράστηκαν ιστορίες, συναισθήματα και ένα κοινό μήνυμα ότι η ανθρωπιά δεν έχει ημερομηνία λήξης
Προηγούμενο
