Τη δωρεάν μετακίνηση μακροχρόνια ανέργων στην πόλη θα περιλαμβάνει νομοσχέδιο που καλείται να ψηφίσει η Βουλή, για την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης, σύμφωνα με παρέμβαση του γενικού γραμματέα του υπουργείου Οικονομίας, Υποδομών, Ναυτιλίας και Τουρισμού κ. Μάνου Μανουσάκη
Με αφορμή σαν σήμερα την έναρξη του συριακού εμφυλίου πολέμου…
Ο Βικτώρ Βαζαρελί (ουγγρικά: Vásárhelyi Győző, προφέρεται Βάσαρχεγκι) (9 Απριλίου 1906 – 15 Μαρτίου 1997) ήταν Ούγγρος ζωγράφος της μοντέρνας τέχνης και διάσημος καλλιτέχνης κατά τη μεταπολεμική περίοδο. Ανήκε στην παράδοση του Μπάουχαους και του κονστρουκτιβισμού, ενώ ο ίδιος υπήρξε πρόδρομος της «οπτικής τέχνης» (Οπ Αρτ) και κεντρική φυσιογνωμία των νεωτεριστικών τάσεων που απασχόλησαν την μεταπολεμική ευρωπαϊκή τέχνη.
Καταγγελία από το μέλος της Δημοτικής Κίνησης Νέα Πορεία για τον Ερύμανθο, Παναγιώτη Παπαδόπουλο, για τον ξυλοδαρμό νεαρής εργαζόμενης από τον κοινοτάρχη Ελληνικού στο δήμο Ερυμάνθου.
Ολόκληρη η καταγγελία:
Ελάτε να υπερασπιστούμε τον πλούτο της πολυπολιτισμικής κοινωνίας που σέβεται την ανθρώπινη ποικιλομορφία.
Ολόκληρο το κάλεσμα:
Το Αντιφασιστικό Φεστιβάλ Παραστατικών Τεχνών οργανώνεται από μια πρωτοβουλία καλλιτεχνών με ισχυρή την επιθυμία να δράσουμε ενάντια στα φασιστικά μορφώματα που απειλούν τόσο την ελληνική κοινωνία όσο και ολόκληρη την Ευρώπη. Αρνούμενοι ότι η τέχνη δεν έχει επαφή με την κοινωνία που τη γεννά, στοχεύουμε στο να δημιουργήσουμε μια πλατφόρμα συντονισμού και δράσης ανθρώπων των παραστατικών τεχνών ενάντια στον εκφασισμό των κοινωνιών μας .
Μπορεί η μόδα να θέλει του άντρες αξύριστους, ωστόσο στο Βέλγιο – όπου χτυπάει η καρδιά της «προοδευτικής» Ευρώπης – το να αφήσει κάποιος άντρας γένια μπορεί να τον οδηγήσει στη φυλακή… με κατηγορίες περί τρομοκρατίας. Έντονες αντιδράσεις έχει προκαλέσει εντολή υπουργού της κυβέρνησης του Βελγίου με την οποία ζητείται από δικαστικούς υπαλλήλους να εντοπίζουν και να καταγράφουν κάθε ένδειξη ριζοσπαστικοποίησης προσώπων, στοιχείο για την οποία μπορεί να είναι και το γεγονός ότι κάποιος είναι αξύριστος.
Οι υπουργοί Εξωτερικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα εξετάσουν την Δευτέρα το ενδεχόμενο να βοηθήσουν στην ίδρυση καταυλισμών σε περιοχές της Μέσης Ανατολής και της Αφρικής όπου οι άνθρωποι θα μπορούν να ζητούν επί τόπου άσυλο, χωρίς να διακινδυνεύουν τη ζωή τους διαπλέοντας τη Μεσόγειο για να φτάσουν στην Ευρώπη.
Ολόκληρη η ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ ΜαγνησίαςΗ ΝΕ του ΣΥΡΙΖΑ Μαγνησίας καταδικάζει με τον πιο απερίφραστο τρόπο το όργιο αστυνομικής βίας και αυθαιρεσίας σήμερα το πρωί έξω από τα γραφεία της ΔΕΥΑΜΒ, εναντίον των πολιτών που βρέθηκαν εκεί διεκδικώντας τη δυνατότητα να εκφράσουν την άποψη τους για τα θέματα σχετικά με τη διαχείριση του νερού άρδευσης που σήμερα θα συζητιόταν από το ΔΣ της δημοτικής επιχείρησης.
Τη συγκλονιστική μαρτυρία ενός γενναίου ανθρώπου, του Ουαλίντ Ταλέμπ, παρακολούθησαν στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Πειραιά δικαστές, δικηγόροι και δεκάδες αλληλέγγυου κόσμου, κατά την πρώτη μέρα εκδίκασης της υπόθεσης της απαγωγής, της ληστείας και του άγριου βασανισμού του Αιγύπτιου εργάτη σε φούρνο στη Σαλαμίνα τον Νοέμβρη του 2012.
Συγκινημένος, αλλά με σταθερή φωνή, περιέγραψε τα γεγονότα στεκόμενος μισό μέτρο από τους τέσσερις κατηγορούμενους, το πρώην αφεντικό του Γιώργο Σγούρδα, τον γιο του, Σταμάτη Σγούρδα, και τους δύο φίλους τους, τον Γιώργο Ζαχαριάδη και τον Frederik Zoto, αλβανικής καταγωγής. Σημειωτέον ότι η διαδικασία καθυστέρησε να ξεκινήσει 3 ώρες, εξαιτίας τηλεφωνήματος-φάρσας για ύπαρξη βόμβας στο κτίριο.
«Aπό σεβασμό προς τον εργοδότη μου, για το ψωμί που μου έδινε, τον αποκαλούσα “πατέρα”. Η συμπεριφορά του απέναντί μου ήταν πάντα βίαιη και με φώναζαν, αυτός και οι φίλοι του, με γυναικεία ονόματα. Είχα ανάγκη τα λεφτά και γι’ αυτό τα υπέμενα αυτά. Ενα μέρος των χρημάτων το έστελνα στην οικογένειά μου, στην Αίγυπτο, και κάποια τα κρατούσα πάνω μου. Μακάρι να είχα λογαριασμό στην τράπεζα, αλλά δεν είχα έγγραφα», κατέθεσε το θύμα στην αρχή της απολογίας του. Ανάμεσα στα χρήματα που κλάπηκαν από τον Ουαλίντ υπήρχαν οι φωτογραφίες των παιδιών του, τις οποίες φέρεται να έσκισε επιδεικτικά ο πρώην εργοδότης του.
Για τα γεγονότα στον στάβλο, όπου τον πήγαν, ο Ουαλίντ τόνισε: «Με έδεσαν εκεί που δένουν τα ζώα. Μου έβγαλαν το παντελόνι, με γύμνωσαν και ύστερα έφεραν μια ξύλινη βέργα και την έβαλαν πίσω μου… έχασα την αξιοπρέπειά μου, ό,τι και να σας πω δεν περιγράφεται με λέξεις. Είχαν φέρει και καρέκλες, για να βλέπουν το θέαμα, πίνοντας και καπνίζοντας. Με χτυπούσαν συνέχεια και μου έλεγαν: “Διψάς, μουσουλμάνε; Αφού δεν πίνεις μπίρα, θα σε λούσουμε”».
Αν ο Λορέντζο Σόνμπαρτ ζούσε στην Ελλάδα θα ζούσε μερικές εβδομάδες περισσότερο. Ποιος είναι όμως ο Λορέντζο Σόνμπαρτ; Είναι ο οπαδός της Μπριζ στο Βέλγιο που ύστερα από 37 χειρουργικές επεμβάσεις και 20 χρόνια ταλαιπωρίας, αποφάσισε πως θα ήταν καλύτερο να μπει τέλος στη ζωή του, προκειμένου να ηρεμήσει ο ίδιος και τα αγαπημένα του πρόσωπα. Πριν όμως προχωρήσει στην ευθανασία που είχε αποφασίσει είχε μια τελευταία επιθυμία. Να δει για τελευταία φορά την ομάδα της καρδιάς του ν΄ αγωνίζεται στην έδρα της. Συνοδευόμενος από τη σύζυγο και την 7χρονη κορούλα του, ο Λορέντζο Σόνμπαρτ περπάτησε στον αγωνιστικό χώρο του «Γιαν Μπρέιντελ» πριν από τη σέντρα της αναμέτρησης με την Μουσκρόν και αποθεώθηκε από τους περίπου 20.000 θεατές. Το «You never walk alone» γραμμένο σε πανό στις κερκίδες εννοούσε για πρώτη φορά ίσως κάθε του λέξη.
Είναι μόνο ένα παράδειγμα για τη σημασία του ποδοσφαίρου στη ζωή των ανθρώπων. Που μπορούν να είναι οικογενειάρχες και ταυτόχρονα οπαδοί.
Στην κατεστραμμένη Ελλάδα που ζούμε, το ποδόσφαιρο περικλείει όλη τη βρωμιά και τη διαπλοκή που ζήσαμε τα τελευταία 40 χρόνια. Πρόεδροι διαπλεκόμενοι, πολλοί απ’ αυτούς με βαριές κατηγορίες στην πλάτη τους, βιάζουν καθημερινά το πιο όμορφο άθλημα στον κόσμο. Στηριγμένοι στην ατιμωρησία, στην τηλεοπτική χρηματοδότηση, στα στημένα παιχνίδια και στη συνδιαλλαγή, αντιμετωπίζουν τον οπαδό ως στρατό υπεράσπισης των προσωπικών τους συμφερόντων. Η απόφαση για διεξαγωγή των αγώνων χωρίς φιλάθλους δεν τους στεναχώρησε καθόλου. Δεν απευθύνονται στον κόσμο. Δεν τους αφορά και δεν τον θέλουν στο γήπεδο. Θα συνέχιζαν για πάντα το πρωτάθλημα χωρίς κόσμο αν μπορούσαν. Αυτός που την πληρώνει είναι όσοι αγαπούν αυτό το παιχνίδι και η ζωή τους την Κυριακή γίνεται ομορφότερη πηγαίνοντας στο γήπεδο.
Οποιαδήποτε απόφαση καταπολέμησης της βίας στα γήπεδα, αν έχει μόνο σαν στόχο την τιμωρία όσων δημιουργούν επεισόδια, θα αποτύχει παταγωδώς. Η λύση βρίσκεται στην επιστροφή του κόσμου στα γήπεδα. Και για να γίνει αυτό, προϋποθέτει σύγκρουση. Σύγκρουση με τους προέδρους των μεγάλων ΠΑΕ κι έλεγχος σε κάθε τους δραστηριότητα. Λαθρεμπόριο, μίζες, δουλειές με το Δημόσιο, αμαρτωλά ΜΜΕ, είναι οι δραστηριότητές τους. Κάποιοι απ’ αυτούς κατηγορούνται για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης. Από εκεί πρέπει να ξεκινήσει κάποιος. Σημαντικό ρόλο παίζουν επίσης ραδιόφωνα κι εφημερίδες, που ενισχύουν την τεχνητή πόλωση κι εξωθούν σε πράξεις βίας. Είναι αδύνατο να συντηρούνται και να συνεχίζουν να εκδίδονται τόσες πολλές αθλητικές εφημερίδες στην εποχή της κρίσης, χωρίς να κρύβεται κάτι σάπιο πίσω από την ιδιοκτησία βιτρίνα.
Αν επικεντρωθεί η προσπάθεια στην αστυνόμευση, θα χαθεί το παιχνίδι. Το να απαγορεύεις τη μετακίνηση των οπαδών, είναι φασισμός. Αν δεν μπορείς να επιβάλεις την ισονομία και την επιβολή των νόμων, το κλείνεις μέχρι να βρεις τη λύση. Οι οπαδοί είναι άνθρωποι. Κι έτσι πρέπει ν αντιμετωπίζονται. Όχι σαν κάτι ιδιαίτερο και με το περιβόητο «ιδιώνυμο». Όσες λέσχες φιλάθλων ελεγχθούν και βρεθούν παράνομες, να κλείσουν και οι υπαίτιοι να πάνε φυλακή, αν πρέπει να πάνε. Κλείνουμε τα μάτια όμως, αν πιστεύουμε πως οι σύνδεσμοι είναι το πρόβλημα και αν κλείσουν, ως δια μαγείας θα λυθεί το πρόβλημα της βίας. Θέλει τόλμη και μόνο η Αριστερά μπορεί να τολμήσει τη σύγκρουση.
ΥΓ. «Ήταν η μεγαλύτερη και τελευταία επιθυμία μου προτού πεθάνω. Ήθελα να δω ένα τελευταίο παιχνίδι ποδοσφαίρου…Τώρα μπορώ να πεθάνω ήσυχος. Θα πανηγυρίζω για την ομάδα μου από ψηλά» είπε ο Σόνμπαρτ. Την επόμενη μέρα, έγινε η ευθανασία…
πηγή:Δρόμο της Αριστεράς
Προηγούμενο
