Σαν σήμερα, στις 24 Νοεμβρίου του 1957, έφυγε από τη ζωή ο μεξικανός ζωγράφος Ντιέγκο Ριβέρα. Γνωστός και ως σύζυγος της Φρίντα Κάλο, ο Ριβέρα με το έργο του συνέβαλε στη δημιουργία αυτού που αποκλήθηκε Μεξικάνικη Αναγέννηση της Νωπογραφίας.
Ο πολιτιστικός σύλλογος: «ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ» διοργανώνει στα Χανιά το Πανόραμα Αντιφασιστικού Κινηματογράφου (Α’ κύκλος) με εξαιρετικές ταινίες που αγαπήθηκαν ιδιαίτερα από το κοινό.
Το πρόγραμμα των προβολών που θα γίνουν στην αίθουσα του Τ.Ε.Ε. (Νεάρχου 23, Χανιά) έχει ως εξής:
1. Ο κομφορμιστής (1970), του Μπερνάντο Μπερτολούτσι, Κυριακή 25/11, στις 8.00 μ.μ.
2. Οι καταραμένοι (1969), του Λουτσίνο Βισκόντι, Σάββατο 01/12, στις 8.00 μ.μ.
Ο Μιχαήλ Βασίλιεβιτς Λομονόσοφ (ρωσική: Михаи́л Васи́льевич Ломоно́сов, 19 Νοεμβρίου 1711 – 15 Απριλίου 1765) ήταν Ρώσος επιστήμονας, συγγραφέας και μαθηματικός.
Ο Λομονόσοφ γεννήθηκε στο χωριό Ντένισοφκα (το όνομα αλλάχτηκε κατόπιν σε Λομονόσοβο προς τιμήν του επιστήμονα, κοντά στο Αρχάγγελσκ) στα βόρεια της Ρωσίας. Ο πατέρας του, ένας ψαράς, πήρε το αγόρι όταν ήταν δέκα ετών για να τον βοηθήσει στην εργασία του, αλλά η επιθυμία του για γνώση ήταν απεριόριστη. Τα λίγα βιβλία που είχε στη διάθεσή του τα έμαθε σχεδόν απέξω, και βλέποντας ότι δεν υπήρχε καμία πιθανότητα εκπαίδευσης στο σπίτι, αποφάσισε να πάει με τα πόδια στη Μόσχα. Στα δεκαεπτά, με την επέμβαση φίλων, έγινε δεκτός στη Σλαβική Ελληνική Λατινική Ακαδημία. Εκεί η πρόοδός του ήταν πολύ γρήγορη, ειδικά στα λατινικά, και το 1734 στάλθηκε από τη Μόσχα στην Αγία Πετρούπολη. Και πάλι η ικανότητά του, ειδικά στις φυσικές επιστήμες, ήταν χαρακτηριστική και ήταν ένας από τους νέους Ρώσους που επιλέχτηκαν για να ολοκληρώσουν την εκπαίδευσή τους στο εξωτερικό.
Τίτλος: Ο Ξανακερδισμένος Χρόνος (Aναζητώντας το χαμένο χρόνο)
Συγγραφέας: Μαρσέλ Προυστ (Marcel Proust)
Εκδόσεις: Διώνη 2003
Είδος: Μυθιστόρημα Σελίδες: 501
Μετάφραση: Δημήτρης Δημουλάς-Παντελής Ανδρικόπουλος
Ο ΜΑΡΣΕΛ ΠΡΟΥΣΤ ΚΑΙ Η ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΤΟΥ ΧΑΝΕΝΟΥ ΧΡΟΝΟΥ
Ο Μαρσέλ Προυστ (1871-1922) ανήκε σε μια πλούσια οικογένεια του Παρισιού της λεγόμενης haute bourgeoisie. Μια σοβαρή μορφή άσθματος δυσκόλεψε τις σπουδές του στο Λύκειο Κοντορσέ και αργότερα στη Σορβόννη, όπου σπούδασε νομικά. Τον ενδιέφεραν όμως πολύ περισσότερο οι νέες φιλοσοφικές θεωρίες της σχολής της οποίας κύριος εκπρόσωπος ήταν ο Henry Bergson. Ο Προυστ γοητεύτηκε από τις ιδέες του τελευταίου σχετικά με το υποσυνείδητο, την έννοια της «διάρκειας» σε αντίθεση με τη συμβατική διάσταση του χρόνου, και ιδιαίτερα την αναξιοπιστία του αναλυτικού πνεύματος σαν οδηγού για την προσέγγιση της πραγματικότητας.
Τ’ όνειρο του παιδιού είναι η ειρήνη
Τ’ όνειρο της μάνας είναι η ειρήνη
Τα λόγια της αγάπης κάτω απ’ τα δέντρα
είναι η ειρήνη.Ο πατέρας που γυρνάει τ’ απόβραδο
μ’ ένα φαρδύ χαμόγελο στα μάτια
μ’ ένα ζεμπίλι στα χέρια του γεμάτο φρούτα
και οι σταγόνες του ιδρώτα στο μέτωπό του
είναι όπως οι σταγόνες του σταμνιού
που παγώνει το νερό στο παράθυρο,
είναι η ειρήνη.
Όταν οι ουλές απ’ τις λαβωματιές
κλείνουν στο πρόσωπο του κόσμου
και μες στους λάκκους που ‘ καψε η πυρκαγιά
δένει τα πρώτα της μπουμπούκια η ελπίδα
κι οι νεκροί μπορούν να γείρουν στον πλευρό τους
και να κοιμηθούν δίχως παράπονο
ξέροντας πως δεν πήγε το αίμα τους του κάκου,
είναι η ειρήνη.
Όταν το 1937 ο Γερμανός πάστορας Martin Niemoller (Μάρτιν Νίμελερ, πέθανε στο Άουσβιτς) έγραφε ένα ποίημα όπου περιέγραφε τις συνέπειες τής «απάθειας» του για τα όσα διαδραματίζονταν στην Ναζιστική Γερμανία, αμφιβάλω εάν καταλάβαινε ότι στην ουσία περιέγραφε «Το σύνδρομο του Θεατή» και τη διαχρονικά γενικευμένη απόδοση του σε όλες τις μορφές του κοινωνικού και πολιτικού βίου .
Περιέγραφε βιωματικά ο Martin Niemoller:
«Στη Γερμανία οι ναζιστές πρώτα ήρθαν για τους κομμουνιστές, και εγώ δεν μίλησα γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής.
Μετά ήρθαν για τους Εβραίους, και εγώ δεν μίλησα γιατί δεν ήμουν Εβραίος.
Μετά ήρθαν για τους συνδικαλιστές, και εγώ δεν μίλησα γιατί δεν ήμουν συνδικαλιστής.
Μετά ήρθαν για τους καθολικούς, εγώ ήμουν προτεστάντης και γι’ αυτό δεν μίλησα.
Μετά ήρθαν για μένα, αλλά τότε δεν είχε μείνει πια κανείς να μιλήσει για κανέναν».
«Η λέξη Ελλάδα σημαίνει ελευθερία και η λέξη ναζί, που είναι αυτοί, σημαίνει σκλαβιά. Δεν μπορούν να πάνε τα δύο μαζί», ανέφερε σε δηλώσεις του στον τηλεοπτικό σταθμό Ant1 ο Μίκης Θεοδωράκης αναφερόμενος στη Χρυσή Αυγή.
«Δεν μπορεί να είναι Έλληνες, ελεύθεροι, πατριώτες και συγχρόνως ναζί και να χαιρετάνε ναζιστικά. Σ’ αυτήν την χώρα που είχε 800.000 θύματα από τους ναζί», πρόσθεσε.
«Έχω μαζί τους δύο βασικές διαφορές: Ότι είναι δειλοί γιατί χτυπούν τους αδύνατους. Και δεύτερον είναι φασίστες, που σημαίνει ότι είναι ανθέλληνες» επισήμανε ο κ. Θεοδωράκης, προσκαλώντας τους μάλιστα στο σπίτι του για ένα πατριωτικό σεμινάριο.
«Η σημαία δεν είναι της Χρυσής Αυγής, εμείς την πήραμε τη σημαία πριν γεννηθούν αυτοί και την φοράγαμε όταν ήταν οι Γερμανοί εδώ», ανέφερε μεταξύ άλλων.
Πηγη:www.alterthess.gr
Δημήτρης Μαστρογιαννίτης (athensvoice.gr)
Οι αέρινες φωτογραφίες της ολόγυμνης Ρωσίδας χορεύτριας Μόνα Πάεβα ενώ χορεύει στην Ακρόπολη κόβουν την ανάσα ακόμη και σήμερα, αν και η Ελληνίδα φωτογράφος Νelly’s τόλμησε να τις τραβήξει το 1929!
Σε λίγες μέρες μια έκθεση στην Αθήνα θα μας θυμίσει μια κορυφαία διεθνή στιγμή της ελληνικής φωτογραφικής τέχνης.
Με τον τίτλο «Un nouveau regard» (μία νέα ματιά), το αθηναϊκό κοινό θα έχει την ευκαιρία να δει από τις 10 Νοεμβρίου στην γκαλερί ΑΔ μια ενδεικτική συλλογή από το πλήρες έργο της Έλλης Σουγιουλτζόγλου-Σεραϊδάρη, η οποία έκανε διεθνή καριέρα με το καλλιτεχνικό όνομα Nelly’s.
Αξίζει να σημειωθεί πως τα έργα είχε αρχίσει να τα συλλέγει η ίδια η φωτογράφισα από το 1990 (πέθανε το 1998) για την έκθεση «New York Easter Parade» κατόπιν της επίμονης προτροπής του Alexey Brodovitch, διευθυντή του περιοδικού Harper’s Bazaar. Στην γκαλερί θα δούμε μαζί και μια επιλογή πορτραίτων, τοπίων και φωτογραφιών της από τα μνημεία της Ακρόπολης.
Ποιά είναι όμως η φωτογράφισα που προκάλεσε εγκεφαλικά στις συντηρητικές αρχές της Ελλάδας και κύματα θαυμασμού και «ελληνολατρείας» στο παγκόσμιο κοινό; Γεννήθηκε στο Αϊδίνι στις 23 Νοεμβρίου του 1899, αλλά μεγάλωσε στη Σμύρνη. Σπούδασε φωτογραφία στη Δρέσδη αλλά την κέρδισε η φωτογραφία, υπό την καθοριστική επίδραση των δασκάλων της Ούγκο Έρφουρτ και Φραντς Φίλντερ.
Προηγούμενο
