του Θανάση Κούρκουλα
Ρατσιστικής και εθνικιστικής έμπνευσης η απόφαση της πλειοψηφίας του ΣτΕ
“Τα έθνη και οι λαοί δεν είναι οργανισμοί ασπόνδυλοι και δημιουργήματα εφήμερα αλλά παριστούν διαχρονική ενότητα με σχετικώς σταθερά ήθη και έθιμα, κοινή γλώσσα με μακρά παράδοση, στοιχεία τα οποία μεταβιβάζονται από γενεά σε γενεά”, οπότε θα διαταρασσόταν από ενδεχόμενη “προσθήκη απροσδιορίστου αριθμού προσώπων ποικίλης προελεύσεως”. Δεν πρόκειται για απόσπασμα μπροσούρας της Χρυσής Αυγής αλλά για το σκεπτικό της απόφασης 460/2013 του Συμβουλίου της Επικρατείας που κρίνει αντισυνταγματική την κτήση της ελληνικής ιθαγένειας από παιδιά μεταναστών που γεννήθηκαν ή πήγαν σχολείο στην ελλάδα. Η ίδια απόφαση κρίνει αντισυνταγματική την ψήφο των επί μακρόν διαμενόντων μεταναστών σε δημοτικές και περιφερειακές εκλογές. Η μόνη διάταξη του νόμου 3838/2010 που επιβιώνει από τη δαμόκλειο σπάθη των “τοποτηρητών του έθνους” αφορά την πολιτογράφηση των ενηλίκων μεταναστών, με τις ήδη αυστηρότατες αντικειμενικές προϋποθέσεις που ορίζει (άδεια αορίστου χρόνου ή δεκαετή) αλλά και τις επιπρόσθετες αποδείξεις “ελληνικότητας” (συμμετοχή σε συλλόγους γηγενών, καλή γνώση ελληνικής γλώσσας και ιστορίας, συνέντευξη από επιτροπή, κ.λ.π.). Πρόκειται για πλήρη οπισθοδρόμηση της νομοθεσίας στο “δίκαιο του αίματος”, πατροπαράδοτη αξία του ελληνικού εθνικισμού. Επίσης αποτελεί διαγραφή με μονοκοντυλιά των όποιων δειλών και ανεπαρκών στοιχείων του “δικαίου του εδάφους” που εισήγαγε για πρώτη ο νόμος Ραγκούση. Αποτελεί τέλος ταφόπλακα της πολιτικής συμμετοχής οποιουδήποτε “αλλοδαπού” ακόμα και σε τοπικές εκλογές για να μην αλλοιωθεί η ετυμηγορία του έθνους, υιοθετώντας την πιο αντιδραστική ερμηνεία του σχετικού άρθρου του Συντάγματος.