της Έλενας Παπαγεωργίου
του Αλέξη Λιοσάτου
«Η Αγγλία, η Γαλλία, το Βέλγιο, η Ολλανδία, στηρίζονται στην υποδούλωση των αποικιακών λαών. Η δημοκρατία των ΗΠΑ στηρίζεται στο ξεζούμισμα του απέραντου πλούτου μιας ολόκληρης ηπείρου. Οι μικρές, χωρίς αποικίες, καπιταλιστικές δημοκρατίες, είναι δορυφόροι των μεγάλων δυνάμεων που τσιμπολογούν ένα μερτικό από τα αποικιακά κέρδη. Τι κάνει αυτές τις δυνάμεις ‘‘δημοκρατικές;’’»
Λ. Τρότσκι, 1940
Του Αλέξη Λιοσάτου
Η Ρωσική Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917 παραµένει µέχρι σήµερα κεντρικό σηµείο αναφοράς για την Αριστερά, πηγή έµπνευσης και κεντρικό επιχείρηµα για να πείσει ότι «ναι, µπορούµε να αλλάξουµε τον κόσµο». Για πρώτη (και τελευταία φορά µέχρι σήµερα) φορά οι εργάτες κατέλαβαν την εξουσία µε ένα επαναστατικό κόµµα επικεφαλής τους. Ο τσάρος ανατράπηκε αναίµακτα µέσα από την Επανάσταση που ξέσπασε τον Φλεβάρη του 1917. Η επανάσταση ολοκληρώθηκε τον Οκτώβρη µε την ανατροπή των καπιταλιστών και του κράτους τους και την εγκαθίδρυση της εργατικής-λαϊκής εξουσίας.
Η 42χρονη μοδίστρα από το Μοντγκόμερυ της Αλαμπάμα έπειτα από μία μέρα στη δουλειά, επιβιβάστηκε σε λεωφορείο στο κέντρο της πόλης και κάθισε στην πρώτη σειρά των θέσεων που προορίζονταν για τους «μαύρους» πολίτες.
Σύμφωνα με το νόμο για το φυλετικό διαχωρισμό, ο οποίος ίσχυσε μέχρι το 1956, οι θέσεις των μαύρων επιβατών βρίσκονταν στο πίσω μέρος του λεωφορείου και χωρίζονταν από εκείνες των λευκών με μια κενή σειρά.
Όταν το λεωφορείο γέμισε και έμειναν όρθιοι τέσσερις λευκοί, ο οδηγός Τζέιμς Μπλέικ, απαίτησε να αδειάσει η πρώτη σειρά του «έγχρωμου τομέα», στην οποία καθότανε η Παρκς και να μείνει κενή. Ενώ οι έγχρωμοι συνεπιβάτες της συμμορφώθηκαν στη διαταγή του οδηγού, η Παρκς εναντιώθηκε και παρέμεινε στη θέση της, με αποτέλεσμα εκείνος να καλέσει την αστυνομία κι εκείνη να συλληφθεί.
Η ακτιβίστρια κοινωνικών δικαιωμάτων και γραμματέας του παραρτήματος NAACP, της Εθνικής Ενώσεως για την Πρόοδο των Έγχρωμων Ανθρώπων, σημειώνει για το συμβάν στην αυτοβιογραφία της με τίτλο «Η ιστορία μου»: «Ο κόσμος λέει ότι δεν παραχώρησα τη θέση μου γιατί ήμουν κουρασμένη, αλλά αυτό δεν είναι αλήθεια. Δεν ήμουν σωματικά κουρασμένη ούτε περισσότερο κουρασμένη απ’ όσο ήμουν συνήθως στο τέλος μιας ημέρας στη δουλειά. Όχι, η μόνη κούραση που είχα, ήταν αυτή του να υποχωρώ».
Μετά την αποφυλάκισή της, στις 5 Δεκεμβρίου, αποφασίστηκε να διεξαχθεί μποϊκοτάζ στα λεωφορεία του Μοντγκόμερυ με επικεφαλής την οργάνωση Montgomery Improvement Association (MIA) και τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, που εκείνη την περίοδο ήταν ακόμη πάστορας σε εκκλησία της πόλης. Ύστερα από το μποϊκοτάζ που κράτησε περισσότερο από ένα χρόνο, το Νοέμβριο του 1956 το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ κήρυξε αντισυνταγματικό το νόμο για το φυλετικό διαχωρισμό.
Η Ρόζα Παρκς, αν και δεν ήταν η πρώτη που αντέδρασε σε τέτοια φαινόμενα ρατσισμού, με την πράξη της οδήγησε σε μία από τις πρώτες νίκες του κινήματος για τα πολιτικά δικαιώματα στις ΗΠΑ κι εκείνη έμεινε στην ιστορία ως τη «Μητέρα του σύγχρονου κινήματος πολιτικών δικαιωμάτων». Το 1996 της απονεμήθηκε το Προεδρικό Μετάλλιο της Ελευθερίας, ενώ το 1999 τιμήθηκε με το Χρυσό Μετάλλιο του Κογκρέσου για τον αγώνα της κατά του ρατσισμού. Η Ρόζα Παρκς πέθανε σε ηλικία 92 ετών, το 2005, και ήταν η πρώτη γυναίκα, η σορός της οποίας εξετέθη σε λαϊκό προσκύνημα στο Καπιτώλιο.
Του Βαγγέλη Λιγάση
Η οδυνηρή κατάληξη του «κοινοβουλευτικού δρόµου προς τον σοσιαλισµό» και ο νεοφιλελευθερισµός «στο στόµιο του πολυβόλου»
Φέτος συµπληρώνονται 50 χρόνια από το πραξικόπηµα στη Χιλή, το 1973, που ανέτρεψε τον εκλεγµένο πρόεδρο της Αριστεράς Σαλβαδόρ Αγιέντε και εγκαθίδρυσε τη στυγνή δικτατορία του Πινοσέτ. Το «πείραµα» της Χιλής απέδειξε δύο πράγµατα ταυτόχρονα: Πρώτο, ότι η στρατηγική του «δηµοκρατικού δρόµου για τον σοσιαλισµό» οδηγεί σε οδυνηρές τραγωδίες το κίνηµα και την Αριστερά. Ο ρεφορµισµός αποδείχτηκε για µία ακόµη φορά «στρατηγός της ήττας». ∆εύτερο, ότι στις συνθήκες εκείνης της εποχής, ο νεοφιλελευθερισµός σαν οιονεί οικονοµική και κοινωνική αντεπανάσταση ενάντια στις εργατικές κατακτήσεις χρειαζόταν ένα διεθνές «υπόδειγµα» σαρωτικής επιβολής, το δε πραξικόπηµα και η στυγνή δικτατορία ήταν τα µόνα µέσα για να ευοδωθεί άµεσα. Οι φασίστες αποκαλύφθηκαν για µία ακόµη φορά σαν στυγνοί υπηρέτες των πιο ληστρικών τάσεων του συστήµατος.
Αύγουστο του 1985 πεθαίνει από ανακοπή καρδιάς στο Νοσοκομείο «Αλεξάνδρα» ο μόλις 55 ετών πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου, Σάκης Καράγιωργας.
Για την Παγκόσμια Ημέρα Κατά της Παιδικής Εργασίας: η ιστορία μιας μεγάλης απεργίας των ανήλικων διανομέων εφημερίδων στη Νέα Υόρκη των τελών του 19ου αιώνα και η σχέση της παιδικής εργασίας με τους υπέρμαχους της ελεύθερης αγοράς.
Τα αδέλφια Κασιδιάρη ήταν πρωταίτιοι του μπλόκου της Κοκκινιάς «Οι ρουφιάνοι των Μανιάτικων Πειραιά, τ’ αδέλφια Λουκάς και Δημήτρης Κασιδιάρης (ναι του Κασίδι το σόι), που μεταξύ άλλων κατέδωσαν τον λοχαγό του ΕΛΑΣ και ποδοσφαιριστή του Ολυμπιακού Νίκο Γόδα, που εκτελέστηκε το 1948».
Στο Μπλόκο της Κοκκινιάς: Δίχως να φορούν κουκούλα και ενώ οι Γερμανοί είχαν γονατιστούς όλους τους άνδρες της περιοχής, τα αδέλφια Κασιδιάρη περνούσαν ανάμεσά τους και έδειχναν με το δάχτυλο στους Γερμανούς ποιοι έκαναν αντίσταση. Οι Γερμανοί, δίχως δεύτερη κουβέντα, τους σήκωναν όρθιους, τους έστηναν στον τοίχο και τους δολοφονούσαν. O Λουκάς και ο Δημήτρης Κασιδιάρης ανήκαν στην Ειδική Ασφάλεια, που συνεργαζόταν με τους Γερμανούς επί Κατοχής. Δεν πολέμησαν για την απελευθέρωση, δεν έχυσαν το αίμα τους για την ελευθερία όπως χιλιάδες άλλοι άνθρωποι. Προτίμησαν να συνεργαστούν με τους ναζί και να προδίδουν.
Του Βασίλη Μορέλλα
Η στρατιωτική δικτατορία (21/4/1967-23/7/1974) επιβλήθηκε με τον τρόμο των τανκς, των βασανιστηρίων και των εκτελέσεων. Δεν αποτέλεσε ιστορικό παράδοξο ούτε ιδιοτροπία παραφρόνων στρατιωτικών, αλλά επιλογή της άρχουσας τάξης και κλιμάκωση της μετεμφυλιακής κρατικής και παρακρατικής τρομοκρατίας, με την κάλυψη των ιμπεριαλιστικών κέντρων της τότε εποχής.
Προηγούμενο
