Σε διαφημιστικό σποτ της εκδήλωσης του UNFOLLOW και των «Ενθεμάτων» της Αυγής για την άνοδο της Χρυσής Αυγής, άκουσα μια κυρία να λέει ότι «αυτοί βοηθάνε τον κοσμάκη». Δεν ξέρω γιατί αυτό της έκανε εντύπωση της κυρίας ώστε να το αναφέρει. Είναι κάτι που πάντοτε συνέβαινε σε περιόδους κρίσεων. Πάντοτε βρίσκονταν  πονόψυχες οργανώσεις πρόθυμες να συντρέξουν τους χειμαζόμενους.

Ακόμη και στην περίοδο της γερμανικής κατοχής υπήρχε φιλανθρωπική οργάνωση, η οποία μόλις εμφανιζόταν μπροστά της πεινασμένος, τον φίλευε παρευθύς μια ολόκληρη κουραμάνα. Εκ συμπτώσεως μάλιστα το όνομα εκείνης της αλησμόνητης για τη φιλαλληλία της παλιάς οργάνωσης είναι το ίδιο με το όνομα που δεν αποκλείεται να υποκαταστήσει όλα τα άλλα της σημερινής: Τάγματα Ασφαλείας. (Απομένει να δούμε αν οι άνδρες της νέας οργάνωσης θα περιβληθούν την τιμημένη φουστανέλα ώστε να τους αποδοθεί και η εξίσου γεραρή ονομασία Γερμανοτσολιάδες.)

Ευλόγως οι φιλάνθρωποι, τότε όπως και τώρα, για το φόβο της εξαπάτησης, μην τυχόν τους υποκλέψει την κουραμάνα κανένας χορτάτος, έθεταν και θέτουν όρους για τη χορήγηση της ευεργεσίας. Τότε οι όροι ήταν κουραστικοί: μαζί με την κουραμάνα, ο πεινασμένος έπαιρνε και ένα τουφέκι για να σκοτώσει ομοίους του, πεινασμένους, που είχαν διαλέξει τον άλλο δρόμο διεκδίκησης της κουραμάνας, τον δρόμο της Εθνικής Αντίστασης, και μαζί για να διαγουμίσει και να κάψει χωριά, να βιάσει γυναίκες, να φρουρήσει αιωρούμενους νεκρούς πατριώτες που τους είχαν απαγχονίσει οι Γερμανοί ώστε να μη θελήσει κανένας ανόητος συμβατικός φιλάνθρωπος να τους αποκαθηλώσει και να τους ενταφιάσει αλλά να μένουν τα πτώματα κρεμασμένα εσαεί για παραδειγματισμό.

Στις αρχές του 18ου αιώνα και αργότερα, μακαρονιστάδες λέγονταν υποτιμητικά και ειρωνικά όσοι χρησιμοποιούσαν μακροσκελείς και ακατανόητες φράσεις στο λόγο τους, ενώ παπυρόγνωμους αποκαλούσαν αυτούς που διαμόρφωναν τη γνώμη τους κυρίως με βάση τη μελέτη αρχαίων παπύρων-κειμένων. Οι πρώτοι κατηγορούνταν ότι ήθελαν να αλλοιώσουν τη ζωντανή γλώσσα του λαού με την φυσική γλυκάδα της και οι δεύτεροι ως αναχρονιστές. Αυτά στα πλαίσια μιας εκτεταμένης γλωσσικής, ιδεολογικής και τελικά πολιτικής αντιπαράθεσης τις παραμονές του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα. Πριν προχωρήσω στην επιστολή, η οποία εκτιμώ ότι έχει κάποια αξία και σήμερα, ας δούμε λίγα βιογραφικά για το συντάκτη της.

Ο Ιωάννης Βηλαράς (1771 – 1823) γεννήθηκε στα Γιάννενα, ο πατέρας του ήταν Γιαννιώτης επιφανής γιατρός και η μητέρα του ονομαζόταν Τάρσα ή Ταρσίτσα με καταγωγή από την Τρίπολη. Έζησε και εργάστηκε ως γιατρός στην αυλή του Αλή Πασά, ήταν μάλιστα προσωπικός γιατρός του γιου του Βελή Πασά και υπεύθυνος για το χαρέμι, είχε σπούδασει ιατρική στην Πάδοβα και τη Μπολώνια. Υπήρξε γλωσσομαθής, ιατροφιλόσοφος, ποιητής και λόγιος. Επηρεάστηκε βαθύτατα από τις ιδέες του Γαλλικού διαφωτισμού και της Γαλλικής επανάστασης. Αν και κατηγορήθηκε μεταγενέστερα ότι έμενε παθητικά “σκλάβος” και “ραγιάς” στην αυλή των Ιωαννίνων, φαίνεται ότι είχε κάποια συμμετοχή στην Ελληνική επανάσταση, καθώς μετά την πολιορκία των Ιωαννίνων από τουρκικά στρατεύματα εγκατέλειψε τον Αλή Πασά και κατέφυγε στο Τσεπέλοβο, όπου και πέθανε. Ασχολήθηκε ακόμη με τη γλωσσολογία και ήταν υπέρμαχος της απλής δημοτικής την οποία υπερασπιζόταν με ιδιαίτερη ζωντάνια και πάθος. Ανέπτυξε στενή πνευματική σχέση με τον Σολωμό, όχι μόνο στο θέμα της γλώσσας, αλλά και της ποίησης. Στο βιβλίο του “Ρομέηκη Γλόσα,”, που τυπώθηκε στην Κέρκυρα το 1814, διατυπώνονται οι ριζοσπαστικές του απόψεις για τη γλώσσα και προτείνει, μεταξύ άλλων, και την φωνητική ορθογραφία, ενώ την ίδια περίοδο δημοσιεύονται ποιήματα του και μεταφράσεις αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων. Ο εθνικός μας ποιητής Δ. Σολωμός δε φαίνεται να αγνοούσε τη Ρομέηκη Γλόσα και τα χειρόγραφα του Βηλαρά, πιθανότατα μάλιστα βοήθησε στην έκδοση των έργων του μαζί με τον Ανδρέα Κάλβο και άλλους επιφανείς Επτανήσιους.

24 Φεβρουαρίου 1943. Γενική απεργία στην Αθήνα και στον Πειραιά, λόγω της εξαγγελίας εφαρμογής του μέτρου της πολιτικής επιστράτευσης από τους Γερμανούς κατακτητές.

Με την είσοδο του 1943, οι Έλληνες, εκτός από την πείνα και την καταπίεση, αντιμετώπιζαν και τον κίνδυνο της πολιτικής επιστράτευσης, παρά τις διαψεύσεις από τις γερμανικές αρχές κατοχής. Το μέτρο δεν αφορούσε τους έλληνες εβραίους, οι οποίοι σταδιακά άρχισαν να στέλνονται στην Πολωνία «για να εργασθούν».

Στις 23 Φεβρουαρίου δημοσιεύεται στην εφημερίδα «Γερμανικά Νέα» η διαταγή του στρατηγού Σπάιντελ για την πολιτική επιστράτευση των Ελλήνων. Οι κατοχικές δυνάμει σκόπευαν να στείλουν κόσμο στη Γερμανία και ανά τη Μεσόγειο για να δουλέψει σε καταναγκαστικά έργα. Το ίδιο βράδυ ο κατοχικός πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Λογοθετόπουλος (από τους πρωτοπόρους της γυναικολογίας – μαιευτικής στην Ελλάδα) και ο υπουργός Εργασίας Νικόλαος Καλύβας (παλιός συνδικαλιστής και σοσιαλιστής, που εκτελέστηκε στις αρχές του 1944 από την ΟΠΛΑ), έσπευσαν να δημοσιεύσουν στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως σχετικό διάταγμα με τίτλο «Περί υποχρεωτικής εργασίας του αστικού πληθυσμού της Ελλάδος».

Σαν σήμερα, στις 23 Φλεβάρη 1917, χιλιάδες εργάτριες υφαντουργίας στην Πετρούπολη ξεχύθηκαν στους δρόμους τη «Διεθνή Μέρα της Γυναίκας» διαδηλώνοντας για ψωμί και ειρήνη. Στις 24 Φλεβάρη σχεδόν οι μισοί βιομηχανικοί εργάτες της ρωσικής πρωτεύουσας κατέβηκαν σε απεργία. Στις 27 Φλεβάρη οι στρατιώτες ενώθηκαν με τους απεργούς. Στις 28, το καθεστώς του Τσάρου κατέρρευσε. Ο Τρότσκι έγραψε για αυτές τις πέντε μέρες που ανέτρεψαν μια καταπίεση αιώνων: «Μια επαναστατική εξέγερση που παρατείνεται πολλές μέρες μπορεί να πάρει νικηφόρα εξέλιξη μόνον όταν, σκαλί το σκαλί, καταγράφει ολοένα και καινούριες επιτυχίες. Κάθε σταμάτημα στην πορεία των επιτυχιών είναι επικίνδυνο. Βήμα σημειωτόν σημαίνει όλεθρος. Μα κι οι επιτυχίες καθ’ αυτές δεν φτάνουν. Πρέπει οι μάζες να τις γνωρίσουν έγκαιρα και να μπορούν να τις εκτιμήσουν. Μπορεί κανείς ν’ αφήσει να του ξεφύγει μια νίκη τη στιγμή που θα ‘φτανε ν’ απλώσει το χέρι του για να την πιάσει. Αυτό το έχουμε δει στην ιστορία». (Λ. Τρότσκι, Ιστορία της Ρώσικης Επανάστασης)

Πηγη: fb Gas Pie

Ο Έσκιλ Πίτερσεν, επικεφαλής της Εργατικής Νεολαίας, νεολαίας του κυβερνώντος Εργατικού Κόμματος της Νορβηγίας, βρισκόταν την 22α Ιουλίου του 2011 στο νησί της Ουτόγια, όπου ο Άντερς Μπρέιβικ σκότωσε 69 νέους. Ο Πίτερσεν, μιλώντας στο tvxs.gr, περιγράφει πως έζησε ο ίδιος το περιστατικό αλλά και τον τρόπο με τον οποίο κατάφερε να ξεφύγει. Ταυτόχρονα, σχολιάζει την άνοδο της άκρας δεξιάς στην Ευρώπη, επισημαίνοντας τις απαντήσεις που μπορούν να δοθούν από την εκάστοτε κοινωνία. Σύμφωνα με τον ίδιο, το μακελειό στην Ουτόγια έδειξε πόσο επικίνδυνη είναι η ακροδεξιά, ενώ η άμεση αντίδραση της νορβηγικής κοινωνίας ήταν αυτό που βοήθησε τον ίδιο και τους άλλους επιζώντες να ξεπεράσουν όσα συνέβησαν. Του Νίκου Μίχου

Συνέχεια

Τα τροχαία του πεζοδρομίου

Αν στα δικτατορικά καθεστώτα η εξολόθρευση των αντιφρονούντων δεν έχει κανένα πρόβλημα να εμφανίζεται ως η ακραία – έστω – εκδοχή της πάση θυσία διατήρησης του κοινωνικού και πολιτικού status quo, για τις δημοκρατίες ο χειρισμός των ανθρώπινων θυμάτων της κρατικής βίας είναι μια πολύ λεπτή υπόθεση. Η ίδια η έννοια του κράτους δικαίου προϋποθέτει ότι το μονοπώλιο της έννομης βίας οφείλει να ασκείται με φειδώ και μόνο επί αδίκων · τυχόν παρεκτροπές δε μπορεί παρά να οφείλονται παρά σε ατομικές «υπερβάσεις εξουσίας» των εντεταλμένων οργάνων ή ατυχείς συμπτώσεις. Για το νεαρό αφισοκολλητή, που σκοτώνεται από διερχόμενο αυτοκίνητο ενώ καταδιώκεται από αστυνομικούς, φταίει η απροσεξία του κι όχι η πρακτική της δίωξης του συγκεκριμένου τρόπου πολιτικής έκφρασης · για το λιώσιμο της φοιτήτριας έξω από το εργοστάσιο ευθύνεται η κακιά η ώρα κι όχι η δημιουργία «υγειονομικής ζώνης» στους χώρους δουλειάς προκειμένου να προστατευθεί η εργασιακή ειρήνη · για τους νεκρούς στις παρυφές μαζικών συγκρούσεων με την αστυνομία, τέλος, ας όψονται οι «εξτρεμιστές», οι «προβοκάτορες», οι «γνωστοί – άγνωστοι» και όσοι άλλοι προκαλούν τα ΜΑΤ και τη δημοκρατική ευαισθησία του περιβόητου «μέσου πολίτη»… Τα 22 χρόνια που κύλησαν από την αποκατάσταση των κοινοβουλευτικών θεσμών στη χώρα μας έχουν να επιδείξουν πλείστα όσα παραδείγματα για του λόγου το αληθές.