Ο Eric, η Philippa και η κόρη τους Ελένη, κάτοικοι Λέσβου για πάνω από 20 χρόνια νοίκιαζαν ένα κτήμα στην Εφταλού όπου στο μικρό σπίτι που βρισκόταν εκει, ζούσαν και στέγαζαν το εργαστήρι ξυλογλυπτικής από το οποίο έβγαζαν τα προς το ζην.

Το καλοκαίρι του ’15 στην ακτη ακριβως μπροστά στο κτημα άρχισαν να “σκάνε” οι βάρκες με ρυθμούς που ολοένα αυξάνονταν. Το ζευγάρι με καταγωγή από την Αγγλία δεν “κοίταξε τη δουλειά του” αλλά προσπάθησε να οργανώσει ένα “σύστημα” υποδοχής, στην αρχή προσφέροντας τα πολύ βασικά όπως νερό και μπισκότα. Καθώς δεν πρόκειται για πλούσιους ανθρώπους είχαν στηριξη από τουρίστες που συχνά ηταν και πελάτες τους στο εργαστήρι. Ετσι σιγά σιγά δημιουργήθηκε σ’ ενα κοντινό μπακάλικο ένας λογαριασμός όπου οποιος ήθελε έδινε χρήματα για να μπορουν ν’ αγοράζουν τα νερα, τα μπισκότα, πάνες, σερβιέτες κ.α. πολύ βασικά.

Παράλληλα ο Eric από την πρώτη μέρα έπιασε τη βιντεοκάμερα και “τράβαγε” την κατάσταση κάνοντας έκκληση στις διεθνείς οργανώσεις να συνδράμουν. Λιγους μηνες αργότερα και μετα τα πρωτα ρεπορτάζ, οργανώσεις και ΜΚΟ συνειδητοποίησαν την κατάσταση, κατέφθασαν στο νησί και ανεξαιρέτως ήρθαν σε επαφή με τους Kempsons για να ενημερωθούν, να μάθουν τα κατατόπια και να οργανώσουν τα πλάνα τους. Λίγο αργότερα άρχισαν να καταφθάνουν κι εθελοντές, άλλοι για να γεμίσουν το βιογραφικό τους και να δουλεψουν καποια στιγμη στις παραπάνω οργανώσεις κι άλλοι κινούμενοι από αίσθημα αλληλεγγύης. Η κάμερα του Eric δε σταμάτησε ποτέ να γράφει και τα ντοκουμέντα υπάρχουν δημοσιευμένα.

Μοιραία η καταγραφή άρχισε να περιλαμβάνει τη δράση των οργανώσεων και των ΜΚΟ, κάτι που δεν άρεσε πάντα καθώς ειναι γνωστός ο ρόλος τους, αλλα δε θα επεκταθώ σ’ αυτό καθώς έχω γραψει παλαιότερα.

Το σημαντικότερο πρόβλημα ηρθε απο την τοπική κοινωνία μέρος της οποιας, με την ανοχή των υπολοίπων και κινούμενη από την πεποίθηση κάθε φασίστα σύμφωνα με την οποία οταν προσφέρεις ενα νερο κι ενα πακέτο μπισκότα σε προσφυγες, θα έρθουν περισσοτεροι (και δεν ειναι ο πόλεμος που τους αναγκαζει να βάλουν τα μωρά τους σε μια βάρκα και να διασχίσουν το αιγαίο πακτωμένοι σ΄ενα φουσκωτο) προέβη σε φασιστικές επιθέσεις σκίζοντας τα λάστιχα του αυτοκινήτου τους, σπάζοντας την πινακιδα του μαγαζιού τους κι απειλώντας, με κάποιες από τις απειλές να ειναι για βιασμό της γυναικας και κορης του Ερικ και να λαμβάνονται ανωνυμα στο fb ή μέσω τηλεφωνικών κλησεων από απόκρυψη. Όλα αυτά υπάρχουν καταγεγραμμένα στο youtube και σ’ ένα αρχείο το οποίο φυσικά, για ευνόητους λόγους, δε διαθέτουν μόνο οι Kempsons.

Σε πείσμα όλων αυτών, τον Ιανουάριο του 2016 οι Kempsons έχοντας πλέον ως καθημερινότητα το προσφυγικό αποφάσισαν μέσω δωρεών να νοικιάσουν ένα για χρόνια εγκαταλελειμμένο ξενοδοχείο, το Ελπις, που βρισκόταν κοντά στην ακτή και με λιγη δουλειά κάποιοι χώροι του θα μπορουσαν να χρησιμεύσουν ως πρώτη στάση για το χειμώνα σ’ ένα περιβάλλον αλληλεγγύης που δεν είχε σχέση με τον τρόπο λειτουργίας οργανώσεων και ΜΚΟ. Το όνομα αυτου, Hope Center. Μικρη λεπτομέρεια, η αρκετά απομονωμένη τοποθεσία του, έξω από τα βλέμματα οποιουδηποτε επισκεπτοταν το μερος για τουρισμο. Βάφτηκαν λίγα δωμάτια, ένα από αυτά εξοπλίστηκε ως ιατρείο και μπήκε ενα καζάνι να μπορουν να φτιάχνουν σούπα.

Το εγχείρημα, αναμενόμενα, δεν άρεσε καθόλου στην τοπική κοινωνία που σε μεγάλο βαθμό ειχε διαβρωθεί απο τις ρατσιστικές κραυγες και τη λάσπη ακροδεξιών που είχαν να προσφέρουν έτοιμο στο πιάτο έναν ένοχο για την συμφορά που τους βρηκε να ερχονται προσφυγες που θα μπορουσαν να αποτελέσουν ένα άσχημο θέαμα για τους τουριστες. (Το πώς η ακροδεξιά έκανε ό,τι περνουσε από το χέρι της για να κάνει εμφανείς τους προσφυγες και να διώξει σταθερούς και οχι μονο τουριστες είναι μια άλλη πολύ ενδιαφερουσα κουβεντα. Ενδιαφέρουσα στις λεπτομέρειές της μονο, αφου το βασικό modus operandi κάθε φασιστα ειναι το ιδιο).

Οι ένοχοι είχαν λοιπόν βρεθεί. Οι Kempsons, και κάθε άλλος/η αλληλέγγυος/α που στάθηκε στο υψος του ανθρωπισμου και οι αντιδράσεις όλο και αυξάνονταν με θεσμικούς φορείς να δειχνουν και να καταγγέλουν δημόσια την οικογένεια ως τη ρίζα του κακού.

Τον Ιούνιο του 2016 μετά από συνεχείς πιέσεις ντόπιων στον ΕΟΤ, κλιμάκιό του επισκέπτεται για αυτοψία το πρώην ξενοδοχείο με συνοδεία μιας αλαφιασμένης γκρούπας ακροδεξιών σε μια νησιώτικη εκδοχή ρατσιστικού πογκρομ. Εκει το κλιμάκιο αποφαίνεται πως λειτουργει ξενοδοχειο με εστιατόριο και πισίνα κι επιβάλει πρόστιμο 10 χιλ ευρώ. Στην αυτοψία μαλιστα αναφέρεται πως βρηκαν παρούσα στο Hope Center και μιλησαν μαζί της, την κορη των Kempsons, την Ελένη, η οποία όμως εκείνο τον καιρο βρισκοταν στην Αγγλία.

Ξενοδοχειο, πισινα, εστιατόριο. Εχοντας επισκεφθει το μερος στα πλαισια του ρεπορτάζ θα αδικουσα τον εαυτο μου αν προσπαθουσα εστω να διαψευσω τους ισχυρισμους του ΕΟΤ. Τόσο γελοίοι.

Λιγα χρονια μετά οι Kempsons εξαναγκάστηκαν να φυγουν από το σπιτι τους και μετακομισαν σε αλλο μερος του νησιου.

ΥΓ Η παραπάνω ιστορία θα ηταν ένα πρωτης τάξεως ρεπορτάζ για όποιον δημοσιογράφο του νησιού τιμά το επάγγελμά του και δεν πουλάει αντιρατσισμό κλείνοντας συγχρόνως το μάτι στην ακροδεξιά. Δε θελω να γράψω περισσοτερα.