Πώς ο διαπιστωτικός και παθητικός χαρακτήρας της γαλλικής φράσης “Alors, c’ est la guerre”, που είπε ο δικτάτορας στον Ιταλό πρέσβη τα ξημερώματα της 28ης Οκτωβρίου 1940, μετατράπηκε στο μύθο του βροντερού «όχι» σε ένα ανύπαρκτο τελεσίγραφο ● Η προπαγάνδα μέσα από το «Ημερολόγιο» του Μεταξά που επιμελήθηκε ο Παν. Μ. Σιφναίος, υπουργός Παιδείας της κυβέρνησης Μαρκεζίνη την περίοδο της αιματηρής καταστολής της εξέγερσης του Πολυτεχνείου.
Πριν από 53 χρόνια, στις 13 Αυγούστου του 1968, ημέρα Τρίτη και ώρα 8.20 το πρωί, η λιμουζίνα του δικτάτορα Γεωργίου Παπαδόπουλου πέρασε το 31ο χιλιόμετρο της παραλιακής οδού Αθηνών-Σουνίου. Κλάσματα δευτερολέπτου αργότερα μια ισχυρή έκρηξη κατέστρεψε το οδόστρωμα. Ο δικτάτορας μόλις είχε διαφύγει από ένα χτύπημα που ενδεχομένως θα του είχε στερήσει τη ζωή.
Ο υπουργός Προπαγάνδας της ναζιστικής Γερμανίας Γκέμπελς (αριστερά) με τον ομόλογό του, αρμόδιο για τη μεταξική προπαγάνδα, υπουργό Τύπου Θ. Νικολούδη («Βραδυνή», 22/9/1936). Δεξιά: Ο Μεταξάς και ο πρόεδρος του ναζιστικού Γερμανικού Μετώπου Εργασίας Λάι στην έκθεση «Χαρά και Εργασία» («Βραδυνή», 4/5/1938)
Κορυφαία στελέχη του χιτλερικού πανθέου έρχονταν τακτικά στην Ελλάδα. Ομως, για τον… φόβο των Αγγλων, η επίσημη εκδοχή ήταν πως τα ταξίδια τους ήταν ιδιωτικά και γίνονταν για να δουν τις αρχαιότητες! Ωστόσο, η αλήθεια δεν μπορούσε να κρυφτεί καθώς ακόμα και στον λογοκριμένο Τύπο της εποχής διαβάζουμε ότι όλοι αυτοί οι… ιδιώτες επισκέπτες γίνονταν δεκτοί με κάθε επισημότητα από τον βασιλιά Γεώργιο ή τον -τότε- διάδοχο Παύλο και φυσικά από τον ίδιο τον Μεταξά και τους υπουργούς του ● H ανατριχιαστική αλληλογραφία του Μανιαδάκη με τον Χίμλερ για τη συνεργασία των δυο Αστυνομιών ● Ο Μεταξάς, ακολουθώντας τα ναζιστικά πρότυπα στον χώρο της εργασίας, είχε οργανώσει τη Διεθνή Εκθεση «Χαρά και Εργασία» τοποθετώντας στο προεδρείο της τον Λάι και άλλα στελέχη του ναζιστικού εργασιακού μοντέλου.
Του Βαγγέλη Λιγάση
Η τριανδρία της χούντας των Συνταγματαρχών. Από δεξιά, Γεώργιος Παπαδόπουλος, Νικόλαος Μακαρέζος και Στυλιανός ΠαττακόςΠρώτο μέλημα της δικτατορίας ήταν να επιβάλει «σιδερένιο» έλεγχο μέσω εγκάθετων διοικήσεων σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, ξεκινώντας από τις διώξεις των «μιασμάτων», «μη νομιμοφρόνων» και υπόπτων για «αντεθνική» δράση εκπαιδευτικών. Παράλληλα, «αναδιοργάνωσε» την εκπαίδευση με τον αναγκαστικό νόμο 129/67 και τον νόμο 651/70, τα οποία ήταν και τα δύο βασικά διατάγματα, με τα οποία πορεύτηκε η εκπαίδευση κατά τη διάρκεια της επταετίας.
Πάνω από δύο μήνες έχουν περάσει από το στρατιωτικό πραξικόπημα στη Μιανμάρ, με το αντιδικτατορικό κίνημα να παραμένει στους δρόμους –παρά τους εκατοντάδες νεκρούς και τους χιλιάδες τραυματίες– και με το στρατό να κλιμακώνει την επιθετικότητά του.
Ανατροπή του πραξικοπήματος με «επανάσταση» υποσχέθηκε η σκιώδης πολιτική κυβέρνηση που έχει βγει στην παρανομία
Καταδικάστηκε, φοιτήτρια τότε, από το έκτακτο Στρατοδικείο και κρατήθηκε για 4 χρόνια, στις φυλακές Αβέρωφ και Κορυδαλλού.
