Η πραγματικότητα δεν είναι ταινία με happy end. Δεν υπάρχουν ευκολίες. Δεν υπάρχει διέξοδος μέσα από τον λαβύρινθο του «σωφρονιστικού συστήματος». Όπως δεν υπάρχει και δρόμος για μια ελευθερία άξια του ονόματός της μέσα από ατομικές στάσεις και επιλογές.
Αντιφασιστική συγκέντρωση στο Εφετείο, την ημέρα καταδίκης της Χρυσής Αυγής ως εγκληματική οργάνωση EUROKINISSI/ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ
Κοινή ανακοίνωση των συνηγόρων της πολιτικής αγωγής στη δίκη της Χρυσής Αυγής, Θανάση Καμπαγιάννη και Κώστα Παπαδάκη για τις νέες φασιστικές επιθέσεις.
Με αφορμή το σημερινό (20/06) άρθρο του Βασίλη Λαμπρόπουλου στο ΒΗΜΑ, ο δικηγόρος Θανάσης Καμπαγιάννης, με ανάρτησή του στο facebook στηλιτεύει τον υπόγειο πόλεμο «επίρριψης ευθυνών στο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη και στην ΕΛΑΣ για το φιάσκο της γυναικοκτονίας στα Γλυκά Νερά», όπως αναφέρει χαρακτηριστικά, ενώ για τον Μιχάλη Χρυσοχοϊδη σχολιάζει πως «λειτουργούσε – όπως και η Μενδώνη με τον Λιγνάδη – ως το αντηχείο των υπερασπιστικών ισχυρισμών του συζυγοκτόνου».
Ο λόγος του κράτους του Ισραήλ δεν έχει τίποτα το ιδιαίτερο. Είναι ο ίδιος λόγος που έχουν χρησιμοποιήσει στο παρελθόν κατοχικά καθεστώτα τα οποία καλούνταν να ποδηγετήσουν έναν αλλοεθνή πληθυσμό, που είτε μαντρωνόταν σε αποκλεισμένα κομμάτια γης (εν είδει ανοιχτής φυλακής) είτε διαβιούσε ως πολίτης βήτα κατηγορίας είτε πειθαρχούταν από μια «δική του» αρχή, στην πραγματικότητα συνεργαζόμενη με τις αρχές κατοχής.
Τα επιχειρήματα είναι γνωστά και δοκιμασμένα: ο κατεχόμενος πληθυσμός είναι βάρβαρος, απολίτιστος, θρησκόληπτος. Η αντίστασή του είναι η πηγή της δυστυχίας του – ποτέ η κατοχή η ίδια. Οι αντιστεκόμενοι κρύβονται πίσω από τον γενικό πληθυσμό, βάζουν «ασπίδα» τα παιδιά τους, κρύβουν τις γραμμές ανεφοδιασμού τους μέσα στις πόλεις, τα χωριά, τα σπίτια των αμάχων: και έτσι δεν αφήνουν κανένα περιθώριο στις κατοχικές αρχές, οι οποίες, όντας ηθικά ανώτερες, πάντοτε ειδοποιούν πριν ανατινάξουν μια πολυκατοικία ή κάψουν μια γειτονιά. Οι νεκροί είναι σε κάθε περίπτωση αποτέλεσμα αντιποίνων μιας προγενέστερης βίαιης πράξης. Στα γνωστά αυτά μοτίβα, πρέπει να προστεθούν τα εθνικιστικά και ρατσιστικά στερεότυπα, που απανθρωποποιούν τους αλλοεθνείς και τους μετατρέπουν σε κατσαρίδες, έτοιμες προς εξόντωση.
Και όταν οι κατοχικές στρατιωτικές δυνάμεις είναι κοντά στον εθνικό πληθυσμό που τις επανδρώνει, οι ενέργειές τους εκφασίζουν στρώματα της κοινωνίας τους, εξοπλίζουν εθνικιστικές και ρατσιστικές συμμορίες “ιδιωτών” και εξαχρειώνουν ηθικά την κοινωνία που προβαίνει στην κατοχή. Γι’ αυτό και κανένας λαός που καταπιέζει εθνικά έναν άλλον δεν μπορεί τελικά να είναι ελεύθερος.
Ινδία, Ιρλανδία, Αλγερία, Ν. Αφρική, Αμερική: αν γυρίσει κανείς πίσω στις ιστορίες τους, θα τα δει όλα αυτά, σε επανάληψη.
Γι’ αυτό και ό,τι συμβαίνει στην Παλαιστίνη δεν είναι ούτε πρωτοφανές ούτε κάποια εθνική ιδιαιτερότητα. Γι’ αυτό και οι δεξιές και οι ακροδεξιές όλου του κόσμου γοητεύονται από τον λόγο και την πρακτική του κράτους του Ισραήλ και στοιχίζονται μαζί του, προσπερνώντας ακόμα και τον επίμονο και διαρκή αντισημιτισμό τους. Απενοχοποιούν το αντισημιτικό παρελθόν τους στηρίζοντας το Ισραήλ, αλλά ταυτόχρονα παίρνουν τη ρεβάνς για όλες τις παραδόσεις του ρατσισμού, του εθνικισμού, της αποικιοκρατίας. Για να μπορούν και αυτές να μαντρώνουν επικίνδυνους πληθυσμούς σε στρατόπεδα, να τους πυρολοβούν στα σύνορα, να τους καταδικάζουν για τρομοκρατία, όποτε τυχόν αντιστέκονται.
Γι’ αυτό η συζήτηση δεν είναι «απλώς» για τους Παλαιστίνιους. Είναι για το σε τι είδους κοινωνία θα ζήσουμε εμείς εδώ και παντού. Όπως το έλεγε δηλαδή ο θείος Κάρολος: De te fabula narratur.
Πηγή: 3pointmagazine.gr
«Είναι σίγουρα ένα καλό μάθημα ιστορίας και πολιτικής: μας θυμίζουν πόσο πολύ γοήτευσε την αστική τάξη ο φασισμός, ως άσκηση πειθαρχίας των κατώτερων τάξεων» σχολιάζει ο δικηγόρος, Θανάσης Καμπαγιάννης, αναφορικά με τις δηλώσεις του υπουργού Επικρατείας, Γιώργου Γεραπετρίτη περί «συμβολικού και παιδαγωγικού» χαρακτήρα των ελεγκτικών sms και των περιοριστικών μέτρων κατά την περίοδο της πανδημίας.
Η κατάσταση της υγείας του κρατούμενου απεργού πείνας Δημήτρη Κουφοντίνα είναι κρίσιμη, καθώς μετά από 40 μέρες απεργίας πείνας νοσηλεύεται πλέον σε Μονάδα Εντατικής Θεραπείας στο νοσοκομείο της Λαμίας. Το τελευταίο που απαιτεί η κρισιμότητα της κατάστασης από όσους αποφασίζουν και από όσους παρεμβαίνουν στον δημόσιο διάλογο είναι υπεκφυγές και εξυπνάδες.
Ο δικηγόρος και μέλος του μέλος του Δ.Σ. στον Δικηγορικό Σύλλογο Αθήνας με την «Εναλλακτική Παρέμβαση – Δικηγορική Ανατροπή», Θανάσης Καμπαγιάννης, σχολιάζοντας την επιστροφή των απαγορεύσεων των συναθροίσεων επισημαίνει ότι πρόκειται για πολιτική απαγόρευση απέναντι στο διογκούμενο φοιτητικό κίνημα που καμία σχέση δεν έχει με τη δημόσια υγεία. «Όσες και όσοι – ιδίως νομικοί – σιώπησαν ή επιφυλάχτηκαν στα προηγούμενα απαγορευτικά, είναι η ώρα να μιλήσουν» επισημαίνει.
Θανάσης Καμπαγιάννης
Η απόφαση του δικαστηρίου για τη μη χορήγηση αναστολών στις ποινές των καταδικασμένων Χρυσαυγιτών επισφραγίζει την ιστορική απόφαση της 7ης Οκτωβρίου και δεν αφήνει περιθώρια για παρερμηνείες. Η Χρυσή Αυγή είναι μια ναζιστική εγκληματική οργάνωση που υπό τον μανδύα του πολιτικού κόμματος τελούσε ανθρωποκτόνες επιθέσεις εναντίον όλων όσων η ναζιστική ιδεολογία στοχοποιεί ως “υπάνθρωπους”: μετανάστες, ιδεολογικούς και πολιτικούς αντιπάλους, αντιφρονούντες..
Η Μάγδα Φύσσα, η μητέρα του Παύλου, που δολοφονήθηκε από τη Χρυσή Αυγή, βρέθηκε στην σκηνική πράξη «Με τις Μέλισσες ή με τους Λύκους», την απόδοση της αγόρευσης του Θανάση Καμπαγιάννη στη δίκη της Χρυσής Αυγής.
Ο Γεράσιμος Γεννατάς ετοιμάζεται να ερμηνεύσει υποδειγματικά την αγόρευση του δικηγόρου Θανάση Καμπαγιάννη στη δίκη της Χρυσής Αυγής θέτοντας ξανά το δίλημμα αν η κοινωνία τάσσεται με την ακραία βία των ισχυρών ή με τον κόσμο της αλληλεγγύης, του αγώνα και της συντροφικότητας ● Οι συντελεστές της παράστασης μιλούν για την πρωτότυπη σκηνική ανάγνωση του δικανικού κειμένου, τη συνύπαρξη της πολιτικής με την τέχνη και παίρνουν ξεκάθαρη θέση απέναντι στην οργάνωση του Μιχαλολιάκου
