Κύμα οργής και βαθιάς θλίψης συγκλονίζει τις τελευταίες ημέρες την πολιτεία του Τέξας, καθώς εκατοντάδες πολίτες, ακτιβιστές, εργατικά σωματεία και εκπρόσωποι οργανώσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων κατέβηκαν στους δρόμους για να συμμετάσχουν σε μια πανθνική ημέρα δράσης και μνήμης αφιερωμένη στα θύματα της Υπηρεσίας Μετανάστευσης και Τελωνείων (ICE). Οι εκδηλώσεις, που κορυφώθηκαν με πορείες και συγκεντρώσεις από το Χιούστον μέχρι το Όστιν, μετατράπηκαν σε ένα ηχηρό «κατηγορώ» απέναντι στην κρατική βία και στις δολοφονικές επιχειρήσεις απελάσεων.
Πρόσφατα δολοφονήθηκε ο Lorenzo Salgado Araujo, ένας 52χρονος μετανάστης από το Μεξικό. Ο Araujo, ο οποίος ζούσε, εργαζόταν και προσέφερε στην τοπική κοινότητα του Χιούστον επί 35 ολόκληρα χρόνια, έπεσε νεκρός από τα πυρά πρακτόρων της ICE την ώρα που οδηγούσε για να πάει στη δουλειά του. Ο θάνατος του δεν αντιμετωπίζεται από τις τοπικές κοινότητες ως ένα «μεμονωμένο ατύχημα», αλλά ως το αποκορύφωμα ενός συστήματος που αντιμετωπίζει τους ανθρώπους της εργασίας και της μετανάστευσης ως αναλώσιμους. Κατά τη διάρκεια του μνημόσυνου και των διαδηλώσεων, οι συμμετέχοντες τίμησαν τη μνήμη του ίδιου αλλά και δεκάδων άλλων ανθρώπων που έχουν χάσει τη ζωή τους στα χέρια των αρχών καταστολής, απαιτώντας άμεση απόδοση δικαιοσύνης.
«Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ, δεν θα συγχωρήσουμε», ήταν ένα από τα κεντρικά συνθήματα που δονούσαν την ατμόσφαιρα στις πορείες. Οι διαδηλωτές κατήγγειλαν τις καθημερινές πλέον έφοδους, τα μπλόκα και τις βίαιες προσαγωγές που πραγματοποιούν οι πράκτορες της ICE μέσα στις γειτονιές, τα σχολεία και τους χώρους εργασίας, εκφοβίζοντας ολόκληρες οικογένειες και διαλύοντας κοινωνικούς ιστούς. Ιδιαίτερη αιχμή των κινητοποιήσεων αποτέλεσε η απαίτηση για τον τερματισμό κάθε συνεργασίας μεταξύ των τοπικών αστυνομικών τμημάτων και της ομοσπονδιακής υπηρεσίας μετανάστευσης, με τους ομιλητές να τονίζουν ότι οι τοπικές αρχές γίνονται συνένοχες σε ένα ανθρωπιστικό έγκλημα.
Η μαζική παρουσία κόσμου στο Τέξας αποδεικνύει ότι η ρητορική του φόβου και οι πολιτικές των τειχών συναντούν ολοένα και μεγαλύτερη αντίσταση από τα κάτω. Όταν η εργασία, η αξιοπρέπεια και η ίδια η ανθρώπινη ζωή ποδοπατούνται στο όνομα της ασφάλειας των συνόρων, η απάντηση των εργαζομένων και των κινημάτων –τόσο στις ΗΠΑ όσο και παγκοσμίως– οφείλει να είναι η αλληλεγγύη και ο κοινός αγώνας ενάντια στο σύστημα που γεννά την καταπίεση και τον ξεριζωμό.
