Το «Γλωσσικό ζήτημα» ταλάνισε τη χώρα και το λαό μας από συστάσεως του ελληνικού κράτους (μετά την επιτυχή έκβαση της Επανάστασης του 1821).
Ο 19ος αιώνας- παρότι ο λαός μας μιλάει τη «δική» του γλώσσα, τη δημοτική με τις διάφορες εκφάνσεις της, και ο εθνικός μας ποιητής, ο Διονύσιος Σολωμός, μιλάει και γράφει στη γλώσσα του λαού- είναι, ως προς το ζήτημα της “ορθής” για την εκπαίδευση γλώσσας, ο αιώνας των αρχαϊστών και της αττικίζουσας. Προς το τέλος του αιώνα αυτού επικρατεί η λύση της καθαρεύουσας, οπότε η σφοδρή γλωσσική διαμάχη που ξεσπά διεξάγεται, για πολλές δεκαετίες, στον 20ο αιώνα πλέον, μεταξύ των “καθαρευουσιάνων” και των “δημοτικιστών”.
Ο 20ος αιώνας μπήκε με τη διαμάχη για το «Γλωσσικό ζήτημα» σε έξαρση, με σφοδρές αντιπαραθέσεις μεταξύ “καθαρευουσιάνων” και “δημοτικιστών”, τέτοιες που σήμερα μοιάζουν απίστευτες.
Ας θυμηθούμε τις κυριότερες:
-1901, Νοέμβριος, τα Ευαγγελικά ή Ευαγγελιακά: Ο Αλέξανδρος Πάλλης αρχίζει να δημοσιεύει σε συνέχειες στην εφημερίδα Ακρόπολη τη μετάφραση των Ευαγγελίων στη δημοτική. Εκστρατεία του Τύπου, καθηγητών του πανεπιστημίου, με επικεφαλής το Μιστριώτη, και δυνάμεων της Εκκλησίας ξεσηκώνουν τους φοιτητές αλλά και «λαϊκές μάζες», που ζητούν ν’ απαγορευτεί η δημοσίευση και να αφοριστούν οι υπαίτιοι.
Δεκαήμερες ταραχές και αιματηρές συγκρούσεις με το στρατό αφήνουν 11 νεκρούς, οδηγούν σε παραίτηση της κυβέρνησης Θεοτόκη και παύση του μητροπολίτη Προκοπίου ο οποίος είχε ταχθεί υπέρ της μεταγλώττισης. Σε συλλαλητήριο στους στύλους του Ολυμπίου Διός καίγονται αντίτυπα με τη μετάφραση των Ευαγγελίων.
-1903, Νοέμβριος, τα Ορεστειακά: Στο Βασιλικό Θέατρο παίζεται η Ορέστεια σε μετάφραση του Γ. Σωτηριάδη, σε γλώσσα η οποία πλησιάζει προς τη δημοτική. Ο Μιστριώτης και πάλι, που επιμένει πως η διδασκαλία του αρχαίου δράματος πρέπει να γίνεται στη γλώσσα του πρωτοτύπου υποκινεί ταραχές. Γίνεται συλλαλητήριο, με αίτημα να ματαιωθεί η παράσταση, και σε συμπλοκή με το στρατό 3 πολίτες πέφτουν νεκροί και 7 τραυματίζονται.
-«Η δίκη των τόνων», 1942: Έτος 1942, μαύρα χρόνια της Κατοχής, και η συνεισφορά του “Αθήνησι Πανεπιστημίου”, με επικεφαλής τον Ν. Εξαρχόπουλο, στον εθνικό αγώνα κατά των γερμανών κατακτητών είναι η δίωξη του πανεπιστημιακού δασκάλου, Ι. Θ. Κακριδή, επειδή τύπωσε βιβλίο του με μονοτονικό και δίδασκε τις “αντεθνικές ιδέες του”!
Αυτό κι αν ήταν διχασμός, με σαφώς περιγεγραμμένα τα στρατόπεδα. Οι κατηγορίες προς τους δημοτικιστές, ήδη από τα Ευαγγελικά, ήταν σταθερές και επαναλαμβανόμενες: στρεβλωτές της εθνικής γλώσσας, προδότες που παραχωρούν τη χώρα στο σλαβισμό, ανατροπείς της κοινωνίας, υπονομευτές του εθνικού φρονήματος.
Παράλληλα πρέπει να θυμηθούμε την κυριαρχία και τη βίαιη επιβολή της καθαρεύουσας, την απρόσιτη και συχνότατα-ή για πολλούς, παντελώς- ακατάληπτη γλώσσα της εξουσίας, του Τύπου και των σχολικών βιβλίων, ότι χρειάζονταν μεταφραστής για ένα τρέχον υπηρεσιακό κείμενο και ειδικός αιτησιογράφος στους διαδρόμους των δημόσιων υπηρεσιών!
Και μακροημέρευσε η, ακατάληπτη απ’ τους πολλούς, καθαρεύουσα, προστατευμένη από το σύνταγμα και από νομοθετικές ρυθμίσεις, προστατευμένη απ’ όλες τις εξουσίες, και τις τέσσερις, κάποτε και από ευρύτερες λαϊκές δυνάμεις. Ο αγώνας όμως για την επικράτηση της δημοτικής υπήρξε συνεχής. Ώσπου το 1976 αναγνωρίστηκε πλέον επισήμως από την κυβέρνηση Καραμανλή με υπουργό παιδείας τον Γ. Ράλλη, και έκτοτε διδάσκεται σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης.
Μετά την καθιέρωση της δημοτικής η αντιπαράθεση περιορίστηκε μεταξύ των υπερασπιστών του «πολυτονικού» κι αυτών του «μονοτονικού». Ώσπου το 1982, από την κυβέρνηση Α. Παπανδρέου με υπουργό παιδείας το Λευτέρη Βερυβάκη, λύεται κι αυτή η διαμάχη με την επίσημη καθιέρωση του “μονοτονικού”.
(σημείωση: επειδή πολλοί θεωρούν εσφαλμένα ότι οι αρχαίοι Έλληνες χρησιμοποιούσαν τους τόνους και τα πνεύματα στη γραφή τους, πρέπει να υπενθυμίσω ότι αυτοί έγραφαν με κεφαλαιογράμματη γραφή χωρίς τόνους και πνεύματα.
Ως γνωστόν, τους τόνους και τα πνεύματα τα εισήγαγαν οι Αλεξανδρινοί γραμματικοί, με πρώτο τον Βυζάντιο το 200 π. Χ. και, τέσσερις αιώνες αργότερα, με τον Ηρωδιανό, όταν πια είχε χαθεί η προσωδία και επιπλέον έπρεπε να διευκολυνθεί η μελέτη των αρχαιοελληνικών κειμένων από Ρωμαίους, Αιγυπτίους και λοιπούς «ελληνιστάριους», όπως τους αποκαλούσαν χωρίς καμιά καταφρονητική πρόθεση.)
-«Ο πόλεμος- καρικατούρα των φωνηέντων»…
Όλα τα παραπάνω που ταλάνισαν και δίχασαν την χώρα για πάνω από έναν αιώνα περίπου, εδράζονταν σε μια πραγματική γλωσσική διαμάχη (εμπόλεμη, αφού ακόμα και νεκρούς είχαμε), με σαφείς ιδεολογικές και πολιτικές προεκτάσεις ανάμεσα στους καθαρευουσιάνους και στους δημοτικιστές.
Αντίθετα ο «πόλεμος των φωνηέντων» που κήρυξαν αυτές τις μέρες οι διάφοροι «γνωστοί- άγνωστοι» υπερεθνικιστές γλωσσαμύντορες, που βλέπουν παντού εχθρούς, εσωτερικούς και εξωτερικούς, οι οποίοι τάχα βάλθηκαν να μας αφελληνίσουν και ν’ αφανίσουν τη γλώσσα μας, αυτή τη φορά με την (τάχα μου) «κατάργηση των φωνηέντων» από το νέο βιβλίο της Γραμματικής της Ε’ και ΣΤ’ τάξης του δημοτικού, είναι ένας «πόλεμος» για «ένα πουκάμισο αδειανό», ένας «πόλεμος= καρικατούρα» (γελοιογραφία)!
Ένας «πόλεμος- καρικατούρα», γιατί η διδασκαλία των φθόγγων και των γραμμάτων, και με το νέο βιβλίο της Γραμματικής, συνεχίζει να γίνεται, όπως για δεκαετίες γνωρίζουμε εμείς οι εκπαιδευτικοί. Η διδακτέα ύλη δεν αλλάζει, κανένα φωνήεν δεν καταργείται, το μόνο που αλλάζει είναι η μέθοδος διδασκαλίας και η εικονογράφηση του νέου βιβλίου.
Κι όμως, οι «συνήθεις ύποπτοι» του επικίνδυνου «υπερεθνικισμού» και του ανόητου «γλωσσαμυντορισμού» επιμένουν απτόητοι, παρά το γνωστό κείμενο των 140 γλωσσολόγων (συν του Μπαμπινιώτη) και τις διευκρινίσεις της συγγραφικής ομάδας του νέου βιβλίου, στον πόλεμο- καρικατούρα:
«Τώρα λοιπόν μας κλέβουν τα ιερά μας φωνήεντα. Αυτό κατανόησε μια δασκάλα, ανίκανη να δει τη διαφορά ανάμεσα στους ήχους και τα γράμματα, παρότι τη διδάχτηκε. Αυτό διαλαλούν τα μπλογκ του αγριολαϊκισμού και οι εφημερίδες του εθνικόφρονος κιτρινισμού. Αυτό διακηρύσσουν οι εκπομπές όσων δημοσιογράφων έχουν μόνο τους εφόδιο την παντογνωσία τους. Αυτό βροντοφωνάζει ο φιλολογών Βύρων Πολύδωρας, που κατέθεσε ερώτηση στη Βουλή…
Δεν το πιστεύουν βέβαια αυτό 140 γλωσσολόγοι, που, έντρομοι από την καταιγίδα της αγράμματης εθνικοφροσύνης, δημοσιοποίησαν σχετικό κείμενο. Για να θυμίσουν (εις μάτην φοβάμαι) όσα αποτελούν κοινό επιστημονικό κτήμα χρόνια τώρα: ότι άλλο η γραφή κι άλλο η φωνή, ότι τα φωνήεντα της Αρχαίας είναι εφτά, της δε Νέας πέντε, αφού χάθηκε η προσωδία. Εχουν δίκιο οι γλωσσολόγοι μας. «Ευτράπελα» είναι όλα τούτα, καταγέλαστα. Αλλού όμως. Οχι εδώ. Οχι στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας…»!
(Το παραπάνω απόσπασμα από το άρθρο του Παντελή Μπουκάλα στην Καθημερινή, 17-7-’12).
Κι επειδή κάποιοι από τους επικριτές μου που σχολίασαν με βαριές εκφράσεις και χαρακτηρισμούς την προηγούμενη ανάρτησή μου και μ’ εγκαλούσαν ότι σκοπίμως δεν αναρτώ τη σχετική ενότητα του νέου βιβλίου της Γραμματικής, το κάνω τώρα εδώ…
Μπορείτε λοιπόν να δείτε και να διαβάσετε τη σχετική ενότητα (σελ. 27-40) από το νέο βιβλίο Γραμματικής, το οποίο είναι αναρτημένο στην ιστοσελίδα του ΥΠΕΠΘ εδώ…
*Διαβάστε και το κείμενο δυο γλωσσολόγων εδώ…
Πηγη:http://itzikas.wordpress.com/2012/07/21/%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B1-%CE%B5%CF%85%CE%B1%CE%B3%CE%B3%CE%B5%CE%BB%CE%B9%CE%BA%CE%AC-%CF%84%CE%B1-%CE%BF%CF%81%CE%B5%CF%83%CF%84%CE%B5%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CE%AC-%CE%BA/
