Δεν υπάρχει πια μέρα που να μην ακούσουμε για κάποιο περιστατικό ρατσιστικής βίας ή φασιστικών επιθέσεων. Τα περιστατικά
που φτάνουν στ’ αυτιά μας, στα μάτια μας και στις οθόνες μας, προφανώς είναι τα μισά, αφού πολλά δεν καταγγέλλονται ή δε γνωστοποιούνται. Τα θύματα φοβούνται για τη ζωή τους, την εργασία τους, την οικογένειά τους. Γνωρίζουν τη ματαιότητα της επώνυμης καταγγελίας, που στην καλύτερη περίπτωση θα αντιμετωπίσουν από τις Αρχές το χλευασμό και στη χειρότερη τη στοχοποίηση.
Η Αντιναζιστική Πρωτοβουλία και τα μέλη τις, έχουν καταγγελίες ή βιώνουν οι ίδιοι καθημερινά ρατσιστικές επιθέσεις, σωματικές, λεκτικές και εκβιαστικές. Με θύματα μετανάστες, Έλληνες πολίτες, πρόσφυγες, παιδιά, ηλικιωμένους, αντιφασίστες, Μουσουλμάνους, τον καθένα μας. Και με θύτες:
-14χρονα παιδιά που παρενοχλούν και χτυπούν, σε «τύπου» συμμορίες στο κέντρο του Πειραιά.
-Ομάδες «φιλάθλων» με φασιστικές πρακτικές που επιτίθενται πριν ή μετά από αγώνες, κινούμενοι πολλοί μαζί εναντίον ενός, ακόμα και προς 12χρονα παιδιά.
-Μεμονωμένα άτομα που λεκτικά απειλούν με το πρόσχημα ότι θα καλέσουν άλλους να «καθαρίσουν», σε σχολεία και καθηγητές, σε σπίτια, χώρους εργασίας, συναθροίσεις και συνελεύσεις απλών ανθρώπων.
-Ομάδες με σύστημα να κυκλοφορούν οργανωμένα, συχνά φέροντας παλούκια με καρφιά ή σιδηρογροθιές, κι άλλοτε σε μοτοπορείες επίδειξης «δύναμης», αναστατώνοντας και τραμπουκίζοντας τη λαϊκή αγορά της Καλλίπολης, την αγορά του Πειραιά αλλά και δρόμους και γειτονιές σε Πέραμα, Ρέντη, Ευαγγελίστρια, Κερατσίνι, Καμίνια.
-Πολλά ακόμα παραδείγματα, για τα οποία δε μας φτάνουν λίγες γραμμές και τα οποία επικυρώνονται με την παντελή έλλειψη προστασίας από τις αρχές (οι οποίες λειτουργούν ΜΟΝΟ αν δεχθούν καταγγελίες και πιέσεις, αλλιώς, είναι πλέον κοινό μυστικό πως το ίδιο το θύμα μπορεί να βρεθεί κατηγορούμενος).
– Θύτης για μας, πάνω απ’ όλα, αυτή η Κυβέρνηση, που δίνει πρώτη το παράδειγμα με τη δημιουργία στρατοπέδων, τον Ξένιο Δία, τη στοχοποίηση ευαίσθητων κοινωνικών ομάδων, την καταστολή, τις μηδενικές παροχές ασύλου, το κυνήγι των μεταναστών και των προσφύγων, δίνοντας πάτημα στις Νεοναζιστικές και Φασιστικές συμμορίες, να κάνουν πράξη το δόγμα μηδενικής ανοχής του Δένδια.
Το περιστατικό με τον βασανισμό του Αιγυπτίου στη Σαλαμίνα ξεχείλισε το ποτήρι, γιατί:
1. Αποτελεί ένα τραγικό γεγονός ΜΙΜΗΤΙΣΜΟΥ της βίας και των πρακτικών των φασιστικών ομάδων.
2. Μας δείχνει τη διάθεση ΑΤΙΜΩΡΗΣΙΑΣ για τις θανάσιμες αυτές πρακτικές.
3. Η ελλιπής ενημέρωση από τις αρχές, η ανασφάλιστη εργασία του σε άθλιες συνθήκες, η απόπειρα κλοπής του, η αδιαφορία για την περίθαλψή του και η προσπάθεια απέλασής του, τη στιγμή που ο θύτης αφηνόταν ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ, κατέρριψε κάθε ανθρωπιστικό κανόνα:
Καμιά υγεία, κανένα ψωμί, καμιά παιδεία, καμιά ελευθερία.
Φτάσαμε στο σημείο που όλοι φοβόμασταν και δε θέλαμε να παραδεχτούμε: Η βία δεν κάνει διακρίσεις, όλοι μπορούν να γίνουν θύτες, όλοι μας είμαστε υποψήφια θύματα.
Δηλώνουμε ολόψυχα την αλληλεγγύη μας στον συνάνθρωπό μας, τον Αιγύπτιο Ουαλίντ Μοχάμετ Τάλεπ και στον καθένα που βρέθηκε ή μπορεί να βρεθεί στη θέση του.
Στον καθένα από μας. Δε θα τους αφήσουμε. Δε θα τους φοβηθούμε.
14/11/2012
