Λίγες μέρες πέρασαν από την εισήγηση του Φαήλου Κρανιδιώτη στον Σαμαρά για «άνοιγμα» της Δεξιάς στη βάση της Χρυσής Αυγής, και ο Δένδιας έστειλε τα ΜΑΤ να εισβάλουν στην κατάληψη της Βίλας Αμαλίας. Τίποτε δεν είναι τυχαίο. Στον κόσμο που ζει ή δραστηριοποιείται στην περιοχή, είναι γνωστό ότι η ύπαρξη και η αντιρατσιστική-αντιφασιστική δράση της Βίλας Αμαλίας έχουν παίξει το δικό τους ρόλο στο να μην μπορέσουν να πατήσουν πόδι στη Βικτώρια οι νεοναζί, να μην διαχυθεί το ρατσιστικό δηλητήριο στις σχέσεις ντόπιων και μεταναστών στη γειτονιά. Δεν είναι η πρώτη φορά που το κράτος αναλαμβάνει να «βάλει πλάτη» στη Χρυσή Αυγή. Ελάχιστος καιρός πέρασε από τα εκδικητικά βασανιστήρια αντιφασιστών στη ΓΑΔΑ και ακόμη λιγότερος από την επίθεση των ΜΑΤ στην πρόσφατη αντιφασιστική συγκέντρωση στη Νίκαια, ώστε να μπορέσουν οι νεοναζί να παρελάσουν. Η επίθεση στη Βίλα (μια από τις πιο παλιές και πλατιά «αναγνωρισμένες» καταλήψεις), η δυσφήμισή της ως «χώρου ανομίας» και η υπόσχεση «να επιβληθεί παντού η νομιμότητα» είναι δείγμα κλιμάκωσης του πολέμου από τους «από πάνω» που πρέπει να μας ταρακουνήσει όλους. Τα «πειστήρια» (άδεια μπουκάλια μπύρας…) με τα οποία βαφτίστηκε η Βίλα «χώρος ανομίας» είναι ενδεικτικά της πολιτικής σκοπιμότητας. Ποιος άλλος «χώρος ανομίας» έχει σειρά; Ήδη, τα «παπαγαλάκια» των ΜΜΕ αναρωτιούνται αν «παίρνουν σειρά κι άλλες καταλήψεις». Ξεκινώντας από τον αντίπαλο που θεωρεί πιο «ευάλωτο» πολιτικά και επικοινωνιακά, το καθεστώς δε θα διστάσει να στραφεί ενάντια σε κάθε χώρο αντίστασης, ενάντια στα πανεπιστήμια και τους φοιτητικούς συλλόγους, στις εργατικές καταλήψεις και κάθε μαχητική μορφή πάλης, και – γιατί όχι; – ενάντια στην Αριστερά. Κάθε υποχώρηση στο μέτωπο της καταστολής, δεν θα ηρεμεί το «θηρίο», αλλά θα του ανοίγει την όρεξη.

Η «επιβολή της νομιμότητας» που υπόσχεται ο Δένδιας δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ως κακόγουστο αστείο: Η ΕΛΑΣ κάνει πλάτες (όταν οι άντρες της δε συμμετέχουν ανοιχτά) στα πογκρόμ των νεοναζί στο κέντρο της Αθήνας, συμπεριφέρεται ως ιδιωτικός στρατός του Μπόμπολα ενάντια στους κατοίκους στις Σκουριές. Η Δικαιοσύνη «συμμορφώνεται εις τας υποδείξεις» της τρόικας και του Στουρνάρα όπως στην περίπτωση του χαρατσιού της ΔΕΗ. Το σύνταγμα και οι κανόνες ακόμα και της στοιχειώδους αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας κουρελιάζονται συστηματικά από την κυβέρνηση. Και ο κατάλογος είναι πολύ μακρύτερος… Η «πυγμή του κράτους» στρέφεται πάντοτε και εξαντλείται ενάντια σε όσους αντιστέκονται σε αυτή την άθλια «νομιμότητα». H επίθεση στη βίλα Αμαλίας είναι ένα ακόμα επεισόδιο στην αυταρχική στροφή της κυβέρνησης, του «κράτους έκτακτης ανάγκης» με το οποίο κυβερνά (συλλήψεις συνδικαλιστών, εργάτες Σκαραμαγκά, απαγόρευση κυκλοφορίας στην επίσκεψη Μέρκελ, «αναβάθμιση» του κατασταλτικού οπλοστασίου της ΕΛΑΣ, βασανιστήρια στη ΓΑΔΑ, αθρόες «προληπτικές προσαγωγές» κλπ) απέναντι στον «εχθρό-λαό».

Η στρατηγική της μαζικής και χωρίς όρια καταστολής θα συνεχιστεί. Γιατί οι κυβερνώντες δεν μπορούν να υπολογίζουν σε καμιά κοινωνική συναίνεση «από τα κάτω» για την κοινωνική βαρβαρότητα που εφαρμόζουν. Οι κατασταλτικοί μηχανισμοί είναι το μόνο στήριγμα που έχει απομείνει σε μια κυβέρνηση που παραπαίει. Όμως η δικιά μας πλευρά καταγράφει πολύ ισχυρότερες δυνάμεις: τους απεργούς, τους διαδηλωτές, τους καταληψίες που έριξαν δύο κυβερνήσεις τα τελευταία 2 χρόνια και μπορούν να ξανακάνουν το ίδιο. Στο χέρι μας είναι, αρκεί να αντιμετωπίσουμε τον αντίπαλο με την ίδια «μονομέρεια» που μας αντιμετωπίζει κι αυτός. Γι’ αυτό, η υπεράσπιση των θυμάτων της καταστολής είναι υπόθεση όλων μας. Ο αγώνας ενάντια στην καταστολή χρειάζεται να είναι κοινός, και να εμπλέκει τις πλατύτερες δυνατές κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις. Θα χρειαστεί πλαισιωθεί από τους εργατικούς αγώνες, τους νεολαιίστικους αγώνες, την αντιφασιστική πάλη, σε έναν συνολικό πολιτικό αγώνα ενάντια στην τρικομματική, τα ντόπια αφεντικά της και τους διεθνείς συμμάχους της. Σήμερα, οφείλουμε όλοι να σταθούμε αλληλέγγυοι στο πλευρό της Βίλας Αμαλίας και των 8 συλληφθέντων για τους οποίους οι κατασκευασμένες κατηγορίες για «παρασκευή εκρηκτικών» έπεσαν ήδη στο κενό. Η «πολεμική κραυγή» του κινήματος ενάντια στη λιτότητα, πρέπει να γίνει «σημαία» και του αγώνα ενάντια στην καταστολή: Πριν μας τελειώσουν αυτοί, να τελειώνουμε εμείς μαζί τους!