Παρασκευή, 3 Ιούλιος, 2026

Μηνιαίο Αρχείο:Δεκέμβριος 2012

Με «αρχαιολατρική» μεγαλοπρέπεια, επικλήσεις στον «Μέγα Παν» και απύθμενο μίσος εναντίον του Χριστιανισμού!

Ο «Κύκλος της Φωτιάς» είναι ακόμη Ζωντανός! 
Η αθάνατη Γιορτή των Γενεθλίων του Ανικήτου Ηλίου. Και εμείς εξωμότες της πολιτικής των διαχειριστών και των εμπόρων των ιδεών, Υπερασπιστές της Παράδοσης, τελευταίοι Πιστοί σε έναν κόσμο, που οδηγείται στην Αθεΐα και διαλέγει σαν είδωλό του τον φρικτό Μολώχ, νοιώθουμε παντοδύναμο μέσα μας, τις Άγιες αυτές Ημέρες, το κάλεσμα της Φυλετικής ψυχής, το κάλεσμα του Αήττητου Ηλίου.

Στην μεταπολεμική εποχή της υλοκρατίας που ζει η τωρινή ανθρωπότητα, βυθισμένη στην δίνη της κερδοσκοπίας του συμφέροντος και της ισοπεδωτικής διεθνοποίησης, οι γιορτές αυτές κρατούν το υπολειπόμενο μυστικό νόημα της ύπαρξης, και πέρα από την εμπορευματοποίησή τους διατηρούν άσβεστη μια σπίθα μαγείας, θρησκευτικής μέθεξης και εσωτερικής χαράς. Οι ψίθυροι του αρχέγονου παρελθόντος μένουν ασίγαστοι, άσχετα από τον επαχθή υλιστικό τρόπο της προκατ-πλαστικοποιημένης εποχής μας, κι ακόμα ο Άνθρωπος νοιώθει πως αναζητάει την επαφή με το κοσμικό Ένα, πηγή της Αρμονίας, της Υγείας και της Ομορφιάς. Όταν ο Πάπας Γρηγόριος αποφάσισε να εγκαταστήσει τις Χριστιανικές γιορτές στις ίδιες περίπου ημέρες με τις πανάρχαιες παγανιστικές γιορτές των προγόνων μας, εξυπηρέτησε (μάλλον ακούσια) την επιβίωση της ψυχικής ακεραιότητας της Φυλής. Ήδη η λαίλαπα είχε αφανίσει με λύσσα και μισαλλοδοξία πάμπολλα στοιχεία του Ελληνικού Πολιτισμού, γκρεμίζοντας τους Αρχαίους Θεούς από τα βάθρα τους και ξεκληρίζοντας τους πιστούς. Όμως καμμία απειλή, καμμία συνωμοσία ή άθλια σκοπιμότητα οποιουδήποτε μισανθρώπου δεν στάθηκε ικανή να ξεριζώσει το μύχιο και τρίσβαθο ρεύμα της Ιερής Παράδοσης. Ο Χριστός σαν άλλος Απόλλωνας αναδύθηκε μέσα από το σκοτάδι, απορροφώντας στο πρόσωπό του όλα τα στοιχεία του Ηλιακού Λόγου. Ο Χριστός, Φοίβος και Μίθρας μαζί ενσαρκώνεται στην Γη, για να διώξει το σκοτάδι και το κακό μακριά από τους Ανθρώπους. Αλεξίκακος και ιατρός, εξορκιστής των Δαιμόνων και φύλακας των παιδιών, φωτοβόλος Υιός του Μεγάλου Πατέρα προστάτη. Του Πατέρα που παίρνει στην χριστιανική εικονογραφία την μορφή του Διός-Βόταν.

Συνέχεια

«Οικοδόμοι… Τους δρόμους ποτίζει
το πτωχόν σας το αίμα τ’ αγνόν
αλλ’ ιδού, ο Λαός ο πεινών
στο πλευρό σας βαδίζει.
(εφημερίδα «Αυγή» 2/12/1960)

Εισαγωγή
Λίγα χρόνια μετά την απελευθέρωση της χώρας από τη Γερμανική κατοχή, και τη λήξη του Εμφυλίου Πολέμου, που σηματοδότησε τη βαριά ήττα του λαϊκού κινήματος, στην Αθήνα – ιδιαίτερα – και τις άλλες μεγάλες πόλεις έχει ήδη αρχίσει η μακρά περίοδος της ανοικοδόμησης. Στο χώρο της οικοδομής έρχονταν για να βρούν δουλειά άνθρωποι από όλη την Ελληνική επικράτεια. Άνθρωποι που στα χωριά τους είχαν σαν κύρια απασχόληση τη γεωργία και την κτηνοτροφία, νέοι αλλά και μεγαλύτεροι σε ηλικία, που έκαναν όνειρα για μια καλύτερη ζωή, θέλοντας να δραπετεύσουν από τη φτώχεια και την ανέχεια που τα φτωχά χωριά τους μπορούσαν  να τους «προσφέρουν».
Μέσα σ’ αυτούς βρίσκονταν χιλιάδες αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης, που βίωναν τις διώξεις και τον κατατρεγμό της εξουσίας στις μικρές τοπικές κοινωνίες, αλλά και μέλη οικογενειών και συγγενείς άλλων αγωνιστών που σκοτώθηκαν στον Εμφύλιο ή κατάφεραν να διαφύγουν στις Σοσιαλιστικές χώρες της ανατολικής Ευρώπης. Η μόνη διέξοδος όλων αυτών ήταν να ψάξουν να βρουν την τύχη τους στην Αθήνα και στο λεκανοπέδιο της Αττικής ευρύτερα, όπου το χτίσιμο των νέων (πολυ)κατοικιών είχε ανάγκη από χιλιάδες εργατικά χέρια. Κανείς εδώ δεν θα τους ζητούσε το περιβόητο «πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων». Στο γιαπί δούλευες αν είχες την αντοχή, έφευγες την άλλη μέρα αν το αποφάσιζες, ή σε έδιωχνε ο εργολάβος αν δεν του έκανες.

Συνέχεια

Στη Ρούμελη οι πρώτοι αντάρτες παρουσιάστηκαν στην περιοχή των Δήμων Κτημενίων, Δολόπων του Νομού Ευρυτανίας. Καταδιωκόμενοι από Θεσσαλία και Ρούμελη, αλλά και από το Μπούλκες. Στον Οθρυ ήταν ο Μπελής, στον Παρνασσό ο Διαμαντής και ο Παπούας. Οι πρώτες ντουφεκιές έπεσαν το καλοκαίρι του ’46 στην κορυφογραμμή Μάρτσα – Τριφύλλα – Βουλγάρα. Πάνω από τα χωριά Κλειτσός, Πλάτανος, Μεσοχώρι Κορύτσας. Στις 18 Σεπτέμβρη στην Τριφύλλα πάνω από τη Νεράιδα ο Μπελής χτυπά και διαλύει δύναμη χωροφυλακής. Στις 19 του ίδιου μήνα αντάρτες μπήκαν στο Κερασοχώρι και πυρπόλησαν τα χαρτιά του Ειρηνοδικείου. Κάτω από την πίεση των ανταρτών η αστυνομία της Αγ. Τριάδας έφυγε κρυφά. Ετσι εγκαταστάθηκε το νέο κράτος. Στα χωριά μπήκαν οι αντάρτες, καθησύχασαν τους χωρικούς. Τους μίλησαν για το μοναρχοφασισμό, τους Αγγλους, την τρομοκρατία. Ζήτησαν από τους χωρικούς να παραδώσουν ό,τι όπλα έχουν, να σταματήσουν το χαφιεδιλίκι και βεβαίωσαν πως όσοι δεν είχαν βάψει τα χέρια τους με αίμα δεν θα πάθουν τίποτα. Αρχισε η στρατολογία νέων ανταρτών. Στις 20 Νοέμβρη χτύπησαν στο Νεχώρι Υπάτης 4 λόχους. Στις 22 διαλύουν τον 1/623 λόχο και το απόσπασμα Κρανιά, πάνω από το χωριό Ανατολή. Στις 6 Δεκέμβρη οι εφημερίδες γράφουν πως στο ύψωμα Γαρδίκι απόσπασμα διαλύθηκε από αντάρτες του Μπελή, του Διαμαντή και του Παπαϊωάννου. Στις 27 Δεκέμβρη του 1946 ιδρύθηκε το Γενικό Αρχηγείο του ΔΣΕ. Στις 31 Δεκέμβρη κατέλαβαν την Υπάτη αφού διέλυσαν τη χωροφυλακή. Στις 12 Γενάρη του ’47 μικρό τμήμα υπό τον Διαμαντή χτύπησε τρένο στον Μπράλο. Στις 18 Γενάρη του 1947 ιδρύθηκε το αρχηγείο Δυτικής Στερεάς με διοικητή τον Παπούα (Νίκο Διένη από τα Καστέλια) και υπαρχηγό τον Κίτσο Κορόζη. Ολη του η δύναμη 45 άνδρες. Ακτίνα δράσης από Γραμμένη Οξυά μέχρι Αραποκεφάλα. Από την άνοιξη του ’47 αρχηγός ανέλαβε ο Γιώτης (Χαρίλαος Φλωράκης). Αρχίζει το στέριωμα του νέου κράτους. Να γίνουν οργανώσεις, να μπουν υπεύθυνοι στα χωριά, να δημιουργηθεί αυτοδιοίκηση, με υπεύθυνο αυτοάμυνας και επιμελητείας. Παράλληλα αναπτύσσεται η στρατιωτική οργάνωση. Στις 25 Γενάρη έχουν ήδη δημιουργηθεί τα αρχηγεία Παρνασσίδας με τον Διαμαντή, Οίτης με τους Κ. Παλαιολόγου – Μπελή, Δυτικής Στερεάς με τον Παπούα, Ευρυτανίας με τον Ερμη και Οθρυος με τον Περικλή. Ολα μαζί συγκροτούν το Αρχηγείο Ρούμελης. Στην πρώτη του περίοδο το αρχηγείο καθοδηγούνταν κατευθείαν από την ΚΕ του ΚΚΕ.

Συνέχεια

Tου Θωμά Σίδερη

Η θεία χάρη δεν πάει όπου κι όπου. Δεν πάει ας πούμε στο Πέραμα. Εκεί που οι «Γιατροί του Κόσμου» μαζεύουν κουτί κουτί το εβαπορέ και το παυσίπονο. Εκεί που τα μεροκάματα του θανάτου στη Ζώνη έγιναν αδειανά βλέμματα και σκυμμένα κεφάλια, πνευμονική ίνωση και καρκίνος. Δεν πάει ούτε στα προσφυγικά στο Κερατσίνι. Εκεί που δίπλα στην τρίτη και τέταρτη γενιά των παλιών προσφύγων από τη Σμύρνη και τον Πόντο, χώρεσαν οι νέοι πρόσφυγες από την Αίγυπτο και το Πακιστάν. Εκεί που τα παιδιά παίζουν ακόμα αμέριμνα στα προσφυγικά σοκάκια, την ίδια ώρα που ομάδες φασιστοειδών κάνουν περιπολίες δυο δρόμους παρακάτω.

Αντιθέτως, η θεία χάρη πάει στον γειτονικό Κορυδαλλό και συγκεκριμένα στο διαβόητο σωφρονιστικό κατάστημα, αυτό που δεκαετίες τώρα βρίσκεται αντίκρυ από την είσοδο ενός πολυπληθούς λυκείου. Και εδώ όμως η θεία χάρη είναι επιλεκτική. Δεν πάει ας πούμε στα κελιά των χρηστών με AIDS ή στα κελιά του «ενός γραμμαρίου χασίσι». Δεν πάει στο κελί του Βασίλη που έκλεψε ένα κινητό, στο κελί του Αχμέτ που πουλούσε χωρίς άδεια στο κυριακάτικο παζάρι ή στο κελί της Τάνιας που έκανε πεζοδρόμιο στη λεωφόρο Αθηνών.

Η θεία χάρη είναι «θεία από το Σικάγο», μεγαλόψυχη και γενναιόδωρη, μόνο όταν έχει απέναντί της θρησκόληπτους τσαρλατάνους, ανήξερους γέροντες του Αγίου Όρους, επιχειρηματίες – μαικήνες, ευεργέτες κάθε κοπής, ιδιοσυγκρασίας και στάτους και φυσικά επώνυμους χρηματοδότες. Γιατί η θεία χάρη για να υπάρξει και να φανερωθεί, θέλει κατά πως φαίνεται τους εκλεκτούς φίλους της. Και οι εκλεκτοί φίλοι της δεν είναι άλλοι από τους έγκλειστους στη λεγόμενη και VIP πτέρυγα των φυλακών Κορυδαλλού. Εκεί που το υπερεκτιμημένο Κολωνάκι μεταλάσσεται σε ταπεινό Κορυδαλλό, εκεί που η μεγάλη φούσκα «μετακομίζει» προς το παρόν δυτικά, σε πρώτο οικόπεδο φάτσα, εκεί που ο καφές του Ντα Κάπο αντικαθίσταται προσωρινά από καπνιστό σολωμό από τον παρακείμενο Σκλαβενίτη. Το μοναδικό ίσως «ελαφρυντικό» στην όλη ιστορία, η αγωνιστική λεωφόρος Γρηγορίου Λαμπράκη που εφάπτεται με τη λεγόμενη και VIP πτέρυγα.

Ο αρχιεπίσκοπος λοιπόν μετέφερε -ως όφειλε- τη θεία χάρη στον Κορυδαλλό και στους εκλεκτούς φίλους του. Για την ακρίβεια, στους ανήξερους φίλους του. Μετά τον ανήξερο γέροντα, ήρθε η σειρά του ανήξερου επιχειρηματία. Κι η θεία χάρη, που μόνο τελικά αυτή γνωρίζει, θα φροντίσει για την αποκατάσταση της τάξης και της αλήθειας. Κι επειδή ως χάρη είναι θεία, δεν κρατά ούτε και τα προσχήματα.

πηγή:  http://www.left.gr/article.php?id=18767

του Νίκο Άγκο

Νομίζω πως, είναι η ώρα, να δοκιμάσει ο Αλέξης Τσίπρας τον ρόλο του ηγέτη και στην πράξη. Και όταν λέω στην πράξη, εννοώ πρώτα μέσα στο ίδιο του το κόμμα. Διότι ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν είναι πια πολλές συνιστώσες αλλά ενιαίο κόμμα.

Με μοναδικό αρχηγό τον Αλέξη, που πρέπει να ασχοληθεί με τα στελέχη του και να μην κάνει «την πάπια» μπροστά στους διάφορους Μπαλάφες, που τον εκθέτουν ανεπανόρθωτα. Αυτόν και τον ΣΥΡΙΖΑ, ως ενιαίο κόμμα – εκτός κι αν δεν υπάρχει κανένα κόμμα παρά ένα «σκορποχώρι» που, χάριν της ποθούμενης εξουσίας, αποφάσισε να δείχνει «ενιαίο κόμμα εξουσίας».

Αλλά αρκετά με τις θεωρίες. Μιλώντας σε τηλεοπτικό κανάλι (η δήλωση μετά το ένατο λεπτό), το μέλος της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ, Γιάννης Μπαλάφας, ούτε λίγο ούτε πολύ, είπε: «αν θέλουν οι χρυσαυγίτες να δείξουν τη δύναμή τους και τον τσαμπουκά τους, ας πάνε να τα δείξουν στους μαύρους που πουλάνε ναρκωτικά στα ελληνόπουλα στο κέντρο της Αθήνας και όχι να δείρουν τον Στρατούλη».

Συνέχεια

«Με φρίκη και αποτροπιασμό ενημερωθήκαμε για τη Ρατσιστική επίθεση σε μετανάστη πακιστανικής υπηκοότητας έξω από το σχολικό συγκρότημα στον Ξηρόκαμπο Αγ. Νικολάου. Το χειρότερο είναι ότι αρκετοί από τους συμμετέχοντες στην επίθεση, είναι μαθητές των σχολείων της περιοχής, τους οποίους αναγνώρισε ο παθών. Αξιοσημείωτες είναι και οι παρατηρήσεις των ιατρών του νοσοκομείου, ότι τα τραύματα καταδεικνύουν δολοφονική επίθεση.

Τέτοιες επιθέσεις δεν έχουν γίνει πρώτη φορά στην περιοχή και προκαλούν έντονη ανησυχία.
Το Δ.Σ. της ΕΛΜΕ Λασιθίου καταδικάζει ομόφωνα και απερίφραστα τέτοιες ενέργειες βίας και μισαλλοδοξίας. Το μόνο που καταφέρνουν είναι, αντί να δείξουν ποιος είναι το πραγματικό αίτιο της κρίσης που βιώνουμε, αντιθέτως αποπροσανατολίζουν και καλύπτουν τους υπευθύνους της κρίσης. Επίσης δημιουργούν ρήγματα στις τοπικές κοινωνίες, εξυπηρετώντας με τον καλύτερο τρόπο το κοινό έγκλημα και τους πραγματικά ωφελημένους από την κρίση. Είναι γεγονός ότι τέτοιες «ομάδες» έχουν σε πολλές περιπτώσεις χρησιμοποιηθεί για να κλείσουν στόματα και να αποτρέψουν εργαζομένους να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους, καλύπτοντας εργοδότες που αρνούνται να τους πληρώσουν.

Συνέχεια

Γεννήθηκα στο Αιτωλικό του Μεσολογγίου.

Το Αιτωλικό είναι ένα μικρό νησάκι, που το συνδέουνε με τη στεριά δυο μακριά πέτρινα γεφύρια με πολλές μικρές τοξωτές καμάρες. Το σπίτι μας ήτανε σχεδόν όλο μέσα στη θάλασσα και στη γειτονιά καθότανε όλο ψαράδες. Ένα ξυπόλυτο μελισσολόι τριγύριζε ολοήμερα, με τις γυναίκες τους συνέχεια γκαστρωμένες και τα παιδιά , μπακανιασμένα από την ελονοσία.

Ο πατέρας μου λεγότανε Γιώργης Λεονάρδος κι ήτανε κτηματίας, μα περισσότερο τραγουδούσε κι έψελνε στην εκκλησία με μια σπάνια ωραία, ζεστή φωνή. Όταν τραγουδούσε μαζευότανε κόσμος και κοσμάκης σπίτι μας για να τον ακούσει.

Η μανούλα μου ύφαινε ολοκέντητα λεπτά μεταξωτά και μπαμπακερά και πολύχρωμα μάλλινα κιλίμια. Είχε πάρει κι ένα χρυσό βραβείο σε μια Διεθνή Έκθεση στο Παρίσι.

Τα δυο μου αδέρφια, ήτανε μεγαλύτερα από μας τα κορίτσια. Ο μεγάλος, φοιτητής τότε της φιλολογίας μας έφερνε από την Αθήνα ένα μαγικό για μας κόσμο. Παλιά βιβλία με χρωματιστές χαλκογραφίες και ξυλογραφίες, χρωματιστές εικόνες και χαλκομανίες, μπογιές και πινέλα και δεν άφηνε παλιατζίδικο της Αθήνας αγύριστο. Ο μικρότερος, ό,τι έβλεπε το μάτι του τόκαναν τα χέρια του, και μαζί με όλα, ζωγραφίζανε κιόλας και οι δυό τους.

Συνέχεια

Σε κάποιους μπορεί να μοιάζει με ταινία επιστημονικής φαντασίας, όμως για τους πολίτες της Ατλάντα στις Η.Π.Α. είναι πλέον πραγματικότητα…η gay friendly τοπική Αστυνομία διαθέτει άρτια εκπαιδευμένο προσωπικό και θεσμοθετημένες διαδικασίες, προκειμένου να διαχειρίζεται με την ευαισθησία που αρμόζει στις περιπτώσεις καταπάτησης των lgbt δικαιωμάτων, της ρατσιστικής βίας και των κοινωνικών διακρίσεων που υφίστανται τα lgbt άτομα, εξαιτίας της διαφορετικότητάς τους.

Στο βίντεο που ακολουθεί, ο Αρχηγός του Αστυνομικού Τμήματος της Ατλάντα απευθύνει φιλικό μήνυμα προς όλα τα LGBT άτομα της πόλης του, ενημερώνοντας για την ποιότητα της υποστήριξης που μπορεί πλέον η Αστυνομία να διαθέσει σε αυτά, ενώ παράλληλα γίνεται μία παρουσίαση των αστυνομικών που απαρτίζουν την ειδική ομάδα υποστήριξης των LGBT πολιτών, οι οποίοι δεν διστάζουν να μοιραστούν τις προσωπικές τους «coming out» ιστορίες.

Συνέχεια
Προηγούμενο1...567...36Επόμενο Σελίδα 6 από 36

Η ΑΠΟΨΗ ΜΑΣ/ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

Το Σάββατο 27 Ιουνίου στις 5 μ.μ. θα πραγματοποιηθεί η 3η οργανωτική συνέλευση της 19ης Αντιρατσιστικής Γιορτής στο Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών, Γιατράκου 22 στο...

© 2012-2026 | Κίνηση «Απελάστε το Ρατσισμό»