«Στο λίκνο της Δημοκρατίας, τα περιστέρια φορούν αντιασφυξιογόνες μάσκες», τραγουδάει ο Nick Cave στο νέο του κομμάτι με τίτλο «Lightning Bolts», οι στίχοι του οποίου έχουν σαφείς αναφορές στην κοινωνική έκρηξη της Ελλάδας, αλλά και τη γενικότερη κοινωνική κρίση που μας αφήνει «χαμένους».
Δύο κεραυνοί,παραδόθηκαν στο δωμάτιό μου!
Ήταν δώρα από τον ΔΙΑ!
Πέταξα τους κεραυνούς,σε μία κούνια από πεύκα.
Ο κόσμος με ρωτάει «πως είμαι».
Λέω «είμαι εντάξει.Είμαι καλά».
Σπρώχνω τον κεραυνό σε ένα (παιδικό) καροτσάκι,
μέχρι να δύσει ο ήλιος και να σκοτεινιάσει.
Τα κορίτσια στην οδό Τζούμπιλι,κρέμονται από τα παράθυρά τους
και γνέφουν και με ρωτούν «πως είμαι απόψε».
Λέω «είμαι καλά.Είμαι εντάξει»
Στην Αθήνα,όλοι οι νέοι κλαίνε από τα χημικά.
Κάθομαι κοντά στην πισίνα του ξενοδοχείου και «δουλεύω» το μαύρισμά μου.
Ο κόσμος έρχεται και ρωτάει «ποιος είμαι».
Λέω «αν δεν ξέρετε,μην ρωτάτε».
Ο ΔΙΑς γελάει,αλλά είναι από το αέριο.
Με ρωταέι «πως είμαι».
Λέω «ΔΙΑ μην ρωτάς»
«Οι κεραυνοί μου,είναι δονήσεις χαράς.
Είναι τα παιδιά της χαράς από τον ΔΙΑ.
Τα ταΐζω με κουάκερ όταν κάθονται
στα καθίσματα της γνώσης,
στο λίκνο της Δημοκρατίας».
Τα περιστέρια,φοράνε μάσκες για τα χημικά.
Οι κεραυνοί μου,παίζουν στο ασανσέρ,γλιστρούν πάνω στα κάγκελα του ξενοδοχείου
και ο ΔΙΑς πετάει ένα κάνιστρο με αέριο
που στριφογυρίζει γύρω από την πισίνα,καθώς τα περιστέρια φοράνε ατσάλινους αναπνευστήρες .
Ο ΔΙΑς τα θέλει πίσω!
«Ω κεραυνοί μου της χαράς!
Ω αγαπημένα μου μικρά αγόρια…»
Και ο κόσμος,δεν επιστρέφει ποτέ πίσω.
Το βράδυ,τον βλέπω να κοιμάται και να κλαίει χρόνια δακρύων
και δεν είναι από τα χημικά.
Ο κόσμος με ρωτάει «πως είμαστε»
«Είμαστε»,λέω,»χαμένοι» !!!
