ΕΔΩ ΔΟΜΗ, ΕΚΕΙ ΔΟΜΗ, ΠΟΥΘΕΝΑ ΔΟΜΗ….*
Την ώρα που η «μάχη» για τη νέα «δομή» στην περιοχή των Αθανάτων μαίνεται μεταξύ των «ανήσυχων» κατοίκων, ενός ανάλγητου Υπουργείου και των μονίμως «αιφνιδιασμένων» Περιφέρειας και Δήμου Ηρακλείου, παρακολουθούμε με ανησυχία και αποτροπιασμό την κανονικοποίηση των συστημικών βασανιστηρίων εναντίον των προσφύγων και μεταναστριών από όλους τους εμπλεκόμενους.
Άνθρωποι στοιβαγμένοι κατά δεκάδες χωρίς πρόσβαση στα βασικά σε μη διαμορφωμένους χώρους, σε πρόχειρες λύσεις ακόμα και με συνθήκες καύσωνα, όπως στην περίπτωση της Ιεράπετρας, ενώ ακόμα και σε υπάρχουσες «δομές» όπως στην Αγυιά οι κλειστές «fast track» διαδικασίες κρύβουν συνεχείς παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και παραγωγή βολικών «εγκληματιών».
Κάτι που ενσωματώνεται στην συνέχεια σε προανακρίσεις αμφιβόλου εγκυρότητας και σε δίκες-παρωδία συνήθως διάρκειας μερικών λεπτών, που κρίνουν με σκληρό τρόπο το μέλλον εκατοντάδων συνανθρώπων μας που απλά παλεύουν να στηρίξουν τις ζωές τους.
Στο μεταξύ, οι εξελίξεις στο Ηράκλειο την πόλη μας, δεν τρέχουν τόσο για ανθρωπιστικούς λόγους, αλλά περισσότερο διότι ο κάτοχος του προσωρινού χώρου του λιμανιού πιέζει με (βολικώς αναβαλλόμενα) ασφαλιστικά μέτρα, αλλά και σε μια διαδικασία αποποίησης ευθυνών ενός συνόλου αρχών και τοπικών κοινωνιών.
Όλα αυτά σε μια πόλη που έχει ανάγκη τους ανοιχτούς δημόσιους χώρους, αλλά δεν έχει δείξει ιδιαίτερο ενδιαφέρον και αντιστάσεις για την ιδιωτικοποίηση μεγάλου μέρους του παραλιακού μετώπου της (και όχι μόνο).
Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, οι ψευδείς ειδήσεις για τη δήθεν «εισβολή στην Ευρώπη» στην αποικιοκρατούμενη περιοχή της Θέουτα σε έδαφος της αφρικανικής ηπείρου, πυροδότησαν νέο κύκλο ακροδεξιάς βίας και ρητορικής.
Η μόνη «θεραπεία» που προτείνει το αρμόδιο Υπουργείο και η πολιτική ηγεσία, πάντα με τις ευχές της πολιτισμένης ΕΕ, είναι αναμενόμενα, η περαιτέρω περιστολή των δικαιωμάτων πρόσβασης σε άσυλο και ανθρωπιστική βοήθεια, και μια δομή-φυλακή που καμία «πολιτισμένη» κοινωνία δεν θα έπρεπε να θεωρεί μονόδρομο.
Παράλληλα, όσο τα ασφαλή περάσματα παραμένουν ουτοπικό αίτημα σε μια ευρωπαϊκή δυστοπία, τόσο θα βρισκόμαστε αντιμέτωποι συνεχώς με νεκρούς στη θάλασσα και αναγκαστικά εκτοπισμένους να βαφτίζονται «υβριδικές απειλές» στην επίπλαστη ευμάρεια της Δύσης.
Εμείς από την πλευρά μας ποτέ δεν θα συνταχθουμε με τέτοιου είδους ρητορικές και πολιτικές:
Θα αντισταθμίζουμε την ρατσιστική μετατόπιση θεσμών και κοινωνιών, με κινήσεις και δράσεις αλληλεγγύης.
Η ανθρωπότητα χρειάζεται τερματισμό εχθροπραξιών στο σύνολο της και δημιουργία κοινωνιών ευμάρειας με την ανθρώπινη μετακίνηση να παραμένει πάγιο δικαίωμα για όλες και όλους, ανεξαρτήτως καταγωγής, γλώσσα, θρησκείας, σεξουαλικού προσανατολισμού και έκφρασης φύλου.
Καμμία ποινικοποίηση της ανθρώπινης ύπαρξης και της προσφυγιάς.
Ανοιχτά ασφαλή περάσματα και διαδικασίες σύμφωνες με το διεθνές δίκαιο στην ολότητα του, και όχι κατά το πώς συμφερει την δήθεν πολιτισμένη Δύση, στην εφαρμογή του.
Με τις μετανάστριες και τους πρόσφυγες θα είμαστε μαζί!
Ο χώρος του Παλιού Ψυγείου όπου εδώ και δύο χρόνια «φιλοξενούνται»διαδικασίες πρώτης (ΜΗ) υποδοχής1
