Τετάρτη, 10 Ιούνιος, 2026

Μηνιαίο Αρχείο:Φεβρουάριος 2013

Ένα από τα σλόγκαν που χρησιμοποίησε ο Όργουελ στη νουβέλα του “1984″ ήταν το 2+2=5 ως ένα κλασσικό παράδειγμα στοχευμένα λάθους δογματισμού που κάποιος “έπρεπε” να πιστεύει και να υιοθετεί.

Αυτό ενέπνευσε και τον, Ιρανικής καταγωγής, Babak Anvari να γράψει και να σκηνοθετήσει τη συγκεκριμένη ταινία μικρού μήκους, υποψήφια για το βραβείο BAFTA για το 2012.

Σε ένα μονότονο, ανώνυμο, γκρίζο σχολείο που διέπεται από ένα αυστηρό αυταρχικό καθεστώς, σε μια εκ πρώτης όψεως καθημερινή συνηθισμένη ημέρα γυρίζουν τα πάνω κάτω μετά από μια φαινομενικά γελοία ανακοίνωση. Ο διευθυντής ανακοινώνει στους μαθητές ότι κάποιες “συναρπαστικές” αλλαγές θα λάβουν χώρα και ότι πρέπει να ακολουθήσουν τις ακριβείς οδηγίες του δασκάλου. Ο δάσκαλος εισέρχεται στην τάξη και λέει ότι 2+2=5…

Συνέχεια

Μια συγκλονιστική ταινία – αφιέρωμα για τον Νίκο Ξυλούρη που καταγράφει τη ζωή και την πορεία του αξέχαστου ερμηνευτή.Ο Νίκος Ξυλούρης έρχεται στην Αθήνα (την πόλη που κατά μία άποψη ήταν και η αιτία θανάτου του…) απ’ την Κρήτη, την περίοδο της δικτατορίας. Με τη φωνή και το ήθος του, σε λίγο καιρό, ξεπερνά τα όρια ενός απλού ερμηνευτή τραγουδιών, γίνεται γνωστός σ’ όλη την Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Η Γαλλική Μουσική Ακαδημία τον βραβεύει και απ’ την Ιαπωνία φτάνει ένα κινηματογραφικό συνεργείο που τον αναζητά επιμόνως, όλα αυτά λίγους μήνες πριν ξεσπάσει η φοιτητική εξέγερση στο Πολυτεχνείο που η παρουσία και τα τραγούδια του Νίκου Ξυλούρη σφράγισαν ανεξίτηλα. Η ταινία, ακολουθώντας τον αφηγηματικό άξονα τριών ποιημάτων του Αλέξη Ασλάνογλου, γυρίστηκε σχεδόν όλη στην Αθήνα σε μια προσπάθεια ιχνηλάτησης της χαμένης αθωότητας μιας εποχής, κάτω από επιστρώσεις λόγου, μουσικής και τσιμέντου…

Στο φακό καταγράφονται οι συγκινητικές αφηγήσεις της γυναίκας του Ουρανίας, της κόρης του και του Ψαραντώνη, ενώ από την ταινία «περνούν» οι αναμνήσεις της Δόμνας Σαμίου, του Τάσου Γουδέλη, του Κώστα Λαλιώτη, της Μαρίας Καρρά, του Σταύρου Ξαρχάκου, του Μπάμπη Ζαχαρόπουλου, ιδιοκτήτη της «Λήδρας», που είχε γίνει το στέκι των φοιτητών και γενικότερα των αντιφρονούντων κατά τη διάρκεια της δικτατορίας, του Κώστα Καζάκου, του Κώστα Μανιουδάκη, που θυμάται τις αξέχαστες στιγμές με τον Ξυλούρη από εκείνη την εποχή, του Σταύρου Πασπαράκη που τραγουδούσε μαζί του, του Γιάννη Κεφαλογιάννη και πολλών άλλων που μιλούν για το ήθος και τη λεβεντιά του Νίκου Ξυλούρη.

Συνέχεια

Φαίνεται σα να ταρακουνήθηκε λίγο το τοπίο με τις φωτογραφίες του κατηχητικού της Χρυσής Αυγής στη Λούτσα. Έξι χρονών παιδάκια να ακούνε κηρύγματα μίσους, προκαλεί κάποιο σοκ. Ίσως δοθεί η ευκαιρία να κουβεντιάσουμε λίγο για το τι μαθαίνουμε στα παιδιά μας και πόσο μίσος τους προμηθεύουμε από μικρή ηλικία. Αρχίζοντας από το πόσο μίσος μπορεί να αντέξει η παιδική ψυχή, αν το χρειάζεται, πού την οδηγεί και τι της εξασφαλίζει.

Αναγκαστικά θυμήθηκα τις πρώτες εμπειρίες των παιδιών μου στον παιδικό σταθμό, καθώς άκουγα τα αγανακτισμένα σχόλια. Δυόμισι χρόνων πρωτοέμαθαν να τραγουδούν το «Κορόιδο Μουσολίνι» και με ανατρίχιαζαν με το στίχο «…εσύ κι η Ιταλία η πατρίδα σου η γελοία…». Πώς να κάνεις κήρυγμα στο νήπιο περί σεβασμού στις πατρίδες όλου του κόσμου; Φαίνονταν να διασκεδάζουν στις γιορτές κουνώντας το σημαιάκι τους, δεν θα τους το χαλούσαμε με αναλύσεις.

Όταν όμως ο μικρός γύρισε μια μέρα σπίτι κλαίγοντας με μαύρο δάκρυ επειδή είχε μάθει ότι «ήμασταν σκλάβοι τετρακόσια χρόνια» κάπως έπρεπε να τον παρηγορήσω. Κι αμέσως θυμήθηκα το δικό μου ψυχικό τραύμα σε αντίστοιχη ηλικία και εξεπλάγην που τόσα χρόνια μετά, με τόση πρόοδο της παιδαγωγικής, με τόσες αλλαγές εν γένει, τα παιδιά έπρεπε να περνάνε το ίδιο δράμα με το κλισέ «τετρακόσια χρόνια σκλαβιάς» και μάλιστα σε μικρότερη ηλικία, γιατί τώρα πάνε νηπιαγωγείο και παιδικό σταθμό απο τα τρία και τα τέσσερα.

Συνέχεια

Άποψη του μνημείου που σχεδίασε ο τελευταίος διευθυντής του Μπάουχάους Λούντβιχ μις βαν ντερ Ρόε προς τιμή της Ρόζας Λούξεμπουργκ και του Καρλ Λίμπκνεχτ. Το μνημείο ανεγέρθη το 1926 στο Βερολίνο, αλλά αργότερα κατεδαφίστηκε από τους ναζί.

Άποψη του μνημείου που σχεδίασε ο τελευταίος διευθυντής του Μπάουχάους Λούντβιχ μις βαν ντερ Ρόε προς τιμή της Ρόζας Λούξεμπουργκ και του Καρλ Λίμπκνεχτ. Το μνημείο ανεγέρθη το 1926 στο Βερολίνο, αλλά αργότερα κατεδαφίστηκε από τους ναζί.

Το κίνημα του Μπάουχάους

Ανάμεσα σε όλα τα πρωτοπόρα καλλιτεχνικά κινήματα που ξεπήδησαν το Μεσοπόλεμο και κυνηγήθηκαν ανελέητα από τους ναζί, ξεχωριστή περίπτωση απετέλεσε το θρυλικό Μπάουχάους (Bauhaus), μια σπουδαία καλλιτεχνική σχολή με ριζοσπαστικό προοδευτικό προσανατολισμό. Το Μπάουχάους ιδρύθηκε από το Γερμανό αρχιτέκτοναΒάλτερ Γκρόπιους το 1919 στη Βαϊμάρη και έδρασε σε διάφορες γερμανικές πόλεις μέχρι το 1933.
Οι πρώτες ιστορικές του ρίζες τοποθετούνται συχνά στις μεσαιωνικές συντεχνίες που αναλάμβαναν την οικοδόμηση των καθεδρικών ναών, καθώς και στο βρετανικό κίνημα του 19ου αιώνα “Arts and Crafts” το οποίο έδρασε κατά τη διάρκεια της βιομηχανικής επανάστασης και προσπάθησε να μπολιάσει την καλλιτεχνική έκφραση στη δημιουργία βιομηχανικών προϊόντων καθημερινής χρήσης, προκειμένου να τα καταστήσει πιο ανταγωνιστικά.
Από την ίδρυσή του κιόλας, το Μπάουχάουζ τάραξε τα νερά του μέχρι τότε καλλιτεχνικού κατεστημένου με το πρωτοποριακό του μανιφέστο που καυτηρίαζε τη διάκριση μεταξύ της επιστήμης, της  τεχνικής και της τέχνης και επαγγελλόταν την επανένωση όλων αυτών των κλάδων στην πραγματική παραγωγή.
Ο ακρογωνιαίος λίθος λοιπόν της φιλοσοφίας του Μπάουχάους είναι η άρνηση του απόλυτου διαχωρισμού ανάμεσα στην καλλιτεχνική και τη βιομηχανική παραγωγή. Ο βαθύτερος σκοπός των εκπροσώπων του ήταν να συνδυάσουν αρμονικά την επιστημονική γνώση, την τέχνη και την τεχνική, προκειμένου να φέρουν πιο κοντά την καλλιτεχνική δημιουργία στην “πεζή” καθημερινότητα, με απώτερο στόχο τη δημιουργία του κοινωνικά χρήσιμου αντικειμένου-έργου τέχνης. Η λιτότητα στην έκφραση, η χρηστικότητα του αντικειμένου (λειτουργισμός φανξιοναλισμός), η ανάδειξη της συνδυαστικής, πλαστικής και εκφραστικής δυνατότητας των διαφορετικών υλικών, καθώς και η χρήση της τεχνολογίας για καλλιτεχνικούς σκοπούς (design, εργονομία κλπ) και πάνω απ’ όλα η σφαιρική διδασκαλία και πρακτική εφαρμογή όλων των μορφών παραγωγής σ’ ένα ενιαίο αντικείμενο, συνθέτουν τις βασικές αρχές της θεωρίας του Μπάουχάους.

Συνέχεια

Με δύο αγωνιστικές κεκλεισμένων των θυρών τιμωρήθηκε η Λάτσιο για τον ναζιστικό χαιρετισμό των 300 περίπου οπαδών της στον αγώνα με την Γκλάντμπαχ, στη φάση των «32» του Europa League.

Mετά την επιβολή της συγκεκριμένης τιμωρίας οι «λατσιάλι» θα αγωνιστούν χωρίς τη συμπαράσταση των φίλων τους στο ματς με την Στουτγκάρδη, για την επόμενη φάση της διοργάνωσης.

Δεν είναι η πρώτη φορά που οι οπαδοί της ιταλικής ομάδας προκαλούν με τη συμπεριφορά τους.

Ωστόσο, ο πρόεδρος της Λάτσιο, Κλαούντιο Ντίτο, χαρακτήρισε την τιμωρία της ομάδας του αυτή τη φορά εντελώς άδικη. «Η Λάτσιο έκανε τα πάντα για να αποφύγει αυτό το συμβάν. Είναι παράλογο να στερείς από την ομάδα τους οπαδούς της για δύο συνεχόμενα ματς, προκαλώντας τέτοια οικονομική ζημιά», τόνισε.

Πηγη:tvxs.gr

Γράφεται καθημερινά από όλες τις εφημερίδες, ακούγεται από τις τηλεοράσεις και τα ραδιόφωνα πως η οικονομική κρίση στην Ελλάδα ήρθε για να μείνει. Κι όχι μόνο μένει αλλά καταστρέφει τα πάντα στο πέρασμα της.

Από τη μια οι μειώσεις μισθών με τις τιμές των προϊόντων και της βενζίνης να αυξάνονται και από την άλλη η ανεργία στο 26% έχουν καθηλώσει οικονομικά χιλιάδες οικογένειες με συνέπεια πολλές από αυτές να ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας. Λογικό και επόμενο είναι λοιπόν πολλά νοικοκυριά να αναζητούν τρόπους και λύσεις για λίγο χρήμα πουλώντας ακόμα και το λάδι της χρονιάς με την οικονομική κτίση να δείχνει ακόμα ένα σκληρό της πρόσωπο.

Το φαινόμενο αυτό αρχίζει να παίρνει μεγάλες διαστάσεις και στο Ηράκλειο αφού καθημερινά άνθρωποι με οικονομικές δυσκολίες σπεύδουν στα ελαιουργεία προκειμένου να πουλήσουν ένα μεγάλο μέρος από το λάδι που έβγαλαν. Οι ελαιουργοί αγοράζουν το λάδι με 2,50 ευρώ το κιλό, πράγμα που σημαίνει πως αν κάποιος φέτος έβγαλε 500 κιλά θα προτιμήσει να πουλήσει τα 100 για να πάρει στα χέρια του 250 ευρώ. Έρχονται καθημερινά άνθρωποι με πολύ σοβαρά οικονομικά προβλήματα και μου ζητούν να αγοράσω το λάδι τους για να βγάλουν λίγα χρήματα για να μπορέσουν να ζήσουν λέει χαρακτηριστικά στο prismanews.gr ελαιουργός στο Ηράκλειο. Το βρίσκουν σαν μια γρήγορη και εύκολη λύση συνεχίζει και λέει αφού πολλοί από αυτούς βρίσκουν πολύ καλή τιμή τα 2,50 ευρώ το κιλό συμπληρώνει.

Ο ιδιοκτήτης του συγκεκριμένου ελαιουργείου έχει γίνει μάρτυρας δυσάρεστων καταστάσεων αφού όπως περιγράφει αρκετοί είναι εκείνοι που πουλούν το ελάχιστο λάδι τους για να μπορέσουν να πληρώσουν το λογαριασμό της ΔΕΗ ή σε χειρότερες περιπτώσεις να γεμίσουν το καρότσι στο σούπερ μάρκετ. Θα μπορούσε λοιπόν κάποιος να πει πως έτσι όπως έχει έρθει η κατάσταση, το λάδι επιστρέφει και πάλι εκεί όπου παράχθηκε αυτή τη φορά με αντάλλαγμα τα 2,50 ευρώ.

30αρηδες η πλειοψηφία

Σύμφωνα με τον ελαιουργό, η πλειοψηφία του αριθμού που σπεύδει να πουλήσει το λάδι της χρονιάς είναι η γενιά των 30ρηδων αφού αρκετοί από αυτούς είναι στη φάση που δημιουργούν οικογένεια και έχουν ανάγκη τα χρήματα. Αυτό όμως καταδεικνύει για άλλη μια φορά τη ζημιά που έχει προκαλέσει η οικονομική κρίση στη νέα γενιά. Άνθρωποι με όνειρα και όρεξη για ζωή αναγκάζονται να μείνουν με την μισή ποσότητα λαδιού από αυτήν που έβγαλαν με κόπο ενώ άλλοι μένουν κυριολεκτικά χωρίς λάδι αφού οι ανάγκες από άνθρωπο σε άνθρωπο διαφέρουν.

Του Γιώργου Παπαδάκη

Πηγή: prismanews.gr

Λιγα λογια για τον σοφο Σολωνα…. Που αν ζούσε στις μέρες μας και έβλεπε το ρατσισμό να θεριεύει, θα κτυπαγε το κεφαλι του στον τοιχο…. Τι μας λέει ο Σολων σε ενα ποιημα του
Πολλούς δ’ Αθήνας πατρίδ’ ες
θεόκτιστον¨ανήγαγον πραθέντας, άλλον εκδίκως,άλλον δικαίως, τους
δ’ αναγκαίης υπόχρειούς φυγόντας, γλώσσαν ουκέτ’ Αττικήνιέντας,
ως δη πολλαχήι πλανωμένους.

Που παει να πει κάτι τέτοιο:

Έφερα πίσω στην Αθήνα που από θεούς
εκτίσθηκε όσους πουληθήκαν σκλάβοι -είτε παράνομα είτε βάσει
νόμων. Κι όσους γι’ ανάγκη, για να ξεφύγουν απ’ τα χρέη και τη
φτώχεια, περιπλανιόντουσαν εδώ κι εκεί έχοντας ως και τη γλώσσα
τους, την Αττική, ξεχάσει.

Συνέχεια

Quarante ans après la fin de la Guerre d’Espagne, et peu de temps après la mort de Franco et le retour de la démocratie, un groupe d’anciens combattants franquistes fortement marqués à l’extrême-droite se reconstitue : la phalange de l’ordre noir, pour faire régner la terreur et lutter contre tous les individus et évolutions qu’ils considèrent comme néfastes. L’assassinat par ce groupe terroriste de tous les habitants du village de Nieves en Aragon rappelle de vieux souvenirs de combats à un ancien membre des Brigades internationales qui décide alors de reconstituer le groupe qui s’était battu à Nieves pour garder le village du côté de la République : des vieux de nombreuses nationalités se rassemblent alors pour suivre et lutter contre leurs vieux ennemis. S’engage alors une violente course poursuite à travers l’Europe où chacun utilisera ses compétences pour faire avancer le combat, malgré les échecs et le découragement.

Cet album évoque ainsi les vieux démons de l’Espagne. Il rappelle avec un décalage temporel la dureté de la guerre civile espagnole, mais aussi la beauté de l’engagement de ceux, issus de plein de pays différents, qui étaient venus en Espagne, défendre au péril de leur vie la République et ses valeurs contre le fascisme, malgré leurs divergences (anarchistes, communistes, trotskystes, catholiques, etc.) . Au seuil de la mort, et alors que leur vie leur semble plutôt triste et monotone, ces individus décident d’aller au bout de la logique et choisissent en quelque sorte une mort héroïque au nom de leurs valeurs. Bilal et Christin nous racontent les aventures de cette équipée qui affronte avec courage le destin qu’ils se sont choisis. Un bel album, une aventure bien rythmée qui remémore agréablement les combats politiques fondamentaux du XXème siècle.

Συνέχεια

Μία ημέρα μετά τη δολοφονία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ το 1968, η δασκάλα Jane Elliott πήγε να διδάξει στο δημοτικό της πόλης της στην Άιοβα, όπου κατοικούσαν μόνο λευκοί. Χώρισε τους μαθητές της σε δύο ομάδες, εκείνους με γαλάζια μάτια κι εκείνους με καφέ μάτια, και ακροβατώντας επιτυχημένα πάνω στα όρια της ανθρώπινης συμπεριφοράς αποφάσισε να τους δώσει ένα γερό μάθημα κατά των φυλετικών διακρίσεων.

Προηγούμενο123...39Επόμενο Σελίδα 2 από 39

Η ΑΠΟΨΗ ΜΑΣ/ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

© 2012-2026 | Κίνηση «Απελάστε το Ρατσισμό»