Μεγαλύτερη ζημιά από τον ίδιο τον ναζιστή, κάνει ο ψευτοκουλτουριάρης. Ο πρώτος χτίζει τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και ο δεύτερος τα στολίζει, κρύβει την φρίκη από τους τοίχους τους, καλύπτει με δήθεν ψαγμένες μουσικές, τις κραυγές πόνου. Συνήθως οι καλλωπιστές του φασισμού, προέρχονται από μικροαστικές οικογένειες, με γονείς που απασχολούνται σε θέσεις-γρανάζια του συστήματος.
Μερικοί είναι γόνοι πιο υψηλών κοινωνικά στρωμάτων, επιστημόνων και αμπελοφιλοσόφων που τελικά περιορίστηκαν σε οποιοδήποτε κόκκαλο τους πέταξε το σύστημα. Η ύπαρξή τους περιορίζεται σε θεσούλες και γι’ αυτούς το πιο σημαντικό είναι “να βγαίνει το μεροκάματο“. Συνήθως γράφουν σε free press έντυπα, αρέσκονται σε “ειδήσεις” μη διασταυρωμένες και σε copy-paste. Άλλοι από αυτή την συνομοταξία το παίζουν καλλιτέχνες με την ευγενή χορηγία διαφόρων πολυεθνικών, ενώ δεν διστάζουν να φορέσουν την μάσκα του “ατόμου με κύρος”, υπερασπιζόμενοι την γλώσσα της εξουσίας.
Κάποιοι εξ’ αυτών ακόμα πιο βολεμένοι, παρουσιάζονται ως μέλη επιτροπών, σύμβουλοι υπουργών και κομπάζουν, συντασσόμενοι με τς ιδεοληψίες περί “λαϊκισμού”, ενώ ως φοιτητές ήταν ρουφιάνοι σε κομματικές νεολαίες. Φυσικά θέλουν να τα έχουν καλά με την εξουσία, γι’ αυτό συνεργάζονται μαζί της υποτίθεται “για το κοινό καλό“. Εννοείται ότι τους προβάλλουν τα καθεστωτικά media ως παραδείγματα για τους νέους, αφού παρέμειναν “εναλλακτικοί” αλλά και στα πλαίσια της κανονικότητας. Αυτή η χαμερπής ράτσα, θέλει να φαίνεται ως “ενεργή” απέναντι στις υποχρεώσεις του ντεμέκ ενεργού πολίτη, συμμετέχοντας ενίοτε και σε ομάδες, πρωτοβουλίες και δράσεις με life style περιτύλιγμα. Μ’ αυτόν τον τρόπο δημιουργείται σύγχυση για το τι είναι “προσφορά” και τι χαμαλίκια πολυτελείας.
Μέσα στην δήθεν αισθητική τους και το εμπόριο κουλτούρας, δεν θέλουν να εμπνεύσουν σκεπτόμενους ανθρώπους, αλλά να δημιουργήσουν στρατιές ομοίων τους. Φυσικά “καταδικάζουν την βία απ’ όπου κι αν προέρχεται” ενώ οποιαδήποτε ιδέα επικίνδυνη για το σύστημα γεννηθεί, θα την απομονώσουν και θα την λοιδορήσουν. Καθότι το κοινό τους είναι μικροαστικό, εύκολα τους πιστεύει και τους αναγορεύει σε αυθεντίες.
Υποκριτές, πουριτανοί, με ψυχαναγκαστικούς καλούς τρόπους και διάθεση να φαίνονται χρήσιμοι, άσχετα αν δεν είναι. Υποτίθεται ότι δεν ακολουθούν τις mainstream εκδοχές, αλλά στην πραγματικότητα προσκυνούν τις “πρωτοπορίες” που ξεβράζονται από την ίδια μήτρα, για να δίνουν άλλοθι στην αισθητική που επιβάλλει η κυρίαρχη ελίτ. Απευθύνονται στον λοβοτομημένο ψηφοφόρο του ΠΑΣΟΚ, στον “καλαίσθητο” ΔΗΜΑΡ-ίτη που δεν θέλει μαχαιρώματα, δακρυγόνα κτλ, αλλά καταστολή σε χαμηλούς τόνους, αλλά και στον χρυσαυγίτη τραμπούκο.
Οι διακοσμητές του στρατοπέδου συγκέντρωσης που λέγεται Ελλάδα, είναι η εναλλακτική επιλογή του καθεστώτος για να βελτιώνει την εικόνα του. Αν οι ναζιστές της Χρυσής Αυγής είναι οι δεσμοφύλακες και οι βασανιστές, οι ψευτοκουλτουριάρηδες είναι οι υπεύθυνοι δημοσίων σχέσεων.
Η καθεστηκυία τάξη τους έχει ανάγκη, γιατί αποτελούν τον “εναλλακτικό” τρόπο για να μαντρώνουν όσους ξεφεύγουν από τις ξεσκεπασμένες πια, πρακτικές προπαγάνδας όπως η τηλεόραση. Ζουν ανάμεσά μας.
http://strangejournal.wordpress.com/2013/03/14/%CE%BF%CE%B9-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CE%BF%CF%83%CE%BC%CE%B7%CF%84%CE%B5%CF%83-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%B2%CE%B9%CF%84%CF%83/#more-25376
