Σήμερα στη Γαλλία οι μουσουλμάνες, και κυρίως εκείνες που φοράνε μαντίλα, συχνά πέφτουν θύματα ενός διπλού ρατσισμού, που αφορά τόσο το φύλο όσο και τη θρησκεία τους. Σε μια εποχή κατά την οποία η ισλαμοφοβία στη Γαλλία βρίσκει όλο και περισσότερα ευήκοα ώτα και η δημοτικότητα της ακροδεξιάς Μαρίν Λεπέν καλπάζει, τα περιστατικά καθημερινού ρατσισμού πολλαπλασιάζονται και συχνά δεν περιορίζονται σε φραστικές αλλά επεκτείνονται και σε σωματικές επιθέσεις. Κάποια από αυτά τα περιστατικά φθάνουν στις αίθουσες των δικαστηρίων. Κάποια άλλα όχι.
Στην πρώτη κατηγορία ανήκει η υπόθεση του άγριου ξυλοδαρμού τριών γυναικών στην πόλη Σεκί, κοντά στην Ορλεάνη, στις 14 Ιουνίου φέτος, με πρωταγωνιστή έναν 39χρονο και θύματα τρεις εποχούμενες, όπως κι ο άνδρας, μουσουλμάνες. «Δεν είμαι ρατσιστής αλλά δεν συμπαθώ τους Άραβες» είπε ο άνδρας στο δικαστήριο πριν δώσει τη δική του εκδοχή των γεγονότων.
Την ημέρα εκείνη κυκλοφορούσε αργά (μόλις με 15 χλμ.) με το αυτοκίνητό του στην πόλη, όταν τον προσπέρασε ένα άλλο αυτοκίνητο, που οδηγούσε η 23χρονη Μ.Σ. και στο οποίο επέβαιναν η 50χρονη μητέρα της, που φορούσε μαντίλα, και η αδελφή της. Ο 39χρονος, εκνευρισμένος, τους έκανε μια προσβλητική κίνηση ενώ λίγο αργότερα σταματούσε δίπλα τους σε κόκκινο φανάρι. Τότε κατέβηκε από το αυτοκίνητό του, άνοιξε αστραπιαία την πόρτα της οδηγού, την έβγαλε από το αυτοκίνητο και άρχισε να τη γρονθοκοπεί. Η 50χρονη μητέρα της, που επιχείρησε να την προστατέψει, δέχθηκε και αυτή επίθεση, με αποτέλεσμα να διαρραγεί το ακουστικό της τύμπανο και να χάσει μέρος της ακοής της. Θύμα του μαινόμενου 39χρονου έπεσε και η άλλη της κόρη.
«Βρέθηκα μπροστά σε τρία άτομα και έπρεπε να επιλέξω: να τα χτυπήσω ή να τα χτυπήσω» αιτιολόγησε ο δράστης τη συμπεριφορά του επιχειρώντας παράλληλα να εμφανιστεί ως σχιζοφρενής, κάτι που όμως είχαν αποκλείσει οι γιατροί που τον εξέτασαν. Ο 39χρονος στη διάρκεια της επίθεσης, «έλουζε» τις γυναίκες με φράσεις όπως: «Μισώ τη ράτσα σας», «Μισώ τη θρησκεία σας», «Γιατί έρχεστε στη Γαλλία, να πάτε πίσω στις χώρες σας», «Βρωμοάραβες» κ.ά. Η αστυνομία τον συνέλαβε λίγες ημέρες αργότερα, στις 25 Ιουνίου.
Στην αίθουσα του δικαστηρίου, απευθυνόμενος στις τρεις γυναίκες, προσπάθησε να μεταθέσει στους ώμους τους την ευθύνη λέγοντάς τους: «Αν είχατε πει από την αρχή ότι είσαστε Γαλλίδες, δεν θα φθάναμε ώς εδώ»! Τελικά το δικαστήριο καταδίκασε τον 39χρονο άνεργο σε δύο χρόνια φυλακή για βιαιοπραγία και ύβρεις λόγω φυλής, θρησκείας ή καταγωγής. Η υπεράσπιση των τριών γυναικών είχε αναφερθεί στο κλίμα ισλαμοφοβίας και τις ευθύνες της Δικαιοσύνης προκειμένου να σταλεί «ένα ισχυρό μήνυμα καταγγελίας αυτών των πράξεων».
Όταν η Λεπέν θυμάται τη γερμανική κατοχή…
Το θέμα είναι ότι η ποινή ενός δικαστηρίου δύσκολα αλλάζει τις προκαταλήψεις. Για παράδειγμα πρόσφατα η Ευρωβουλή ήρε την ασυλία της Μαρίν Λεπέν, ύστερα από αίτημα της Εισαγγελίας της Λυών, με την κατηγορία της παρακίνησης φυλετικού μίσους. Συγκεκριμένα, τον Δεκέμβριο του 2010 η Λεπέν είχε παραλληλίσει τις δημόσιες προσευχές των μουσουλμάνων με τη… γερμανική κατοχή κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. «Δεν υπάρχουν τεθωρακισμένα ή στρατιώτες, αλλά πρόκειται για κατοχή που βαραίνει τους κατοίκους» είχε πει τότε.
Όταν της ανακοίνωσαν την άρση της ασυλίας της, η Λεπέν κάθε άλλο παρά ανασκεύασε και δήλωσε ότι το περίμενε γιατί είναι κατά της κατεστημένης τάξης. «Δεν δίνω δεκάρα», πρόκειται για «ποινικοποίηση της γνώμης», «την άρση τη ψήφισαν οι αντίπαλοί μου, οι δεξιοί και οι σοσιαλιστές, δεν μου προκαλεί κανένα πρόβλημα αυτό». Και πράγματι, δεν έχει λόγο να ανησυχεί. Στις δημοσκοπήσεις, αμέσως μετά την ανακοίνωση της αιτίας άρσης της ασυλίας, η Μαρίν Λεπέν σκαρφάλωσε μερικές θέσεις παραπάνω…
Αναδημοσίευση άρθρου από την εφημερίδα Αυγή
