Η ιστορία της πρώτης επιτυχημένης κατάληψης ιδιωτικής ιδιοκτησίας στο Λάμπεθ. Το 1972, ο Όλιβ Μόρις και η Λιζ Τέρνμπουλ, αμφότεροι μέλη των Μαύρων Πανθήρων του Μπρίξτον, κατέλαβαν ένα διαμέρισμα πάνω από ένα πλυντήριο στην οδό Ρέιλτον και πολέμησαν με επιτυχία τις απόπειρες παράνομης έξωσης. Με αυτόν τον τρόπο, αποτέλεσαν ένα παράδειγμα για εκατοντάδες νεαρούς άστεγους στο Μπρίξτον και το διαμέρισμα παρέμεινε κατειλημμένο για πολλά χρόνια.
Στα τέλη του 1972, ο Όλιβ Μόρις και η Λιζ Τέρνμπουλ (Όμπι) βρέθηκαν χωρίς μέρος να μείνουν και χωρίς πολλά χρήματα για να νοικιάσουν. Παίρνοντας την αφορμή από μια ομάδα λευκών γυναικών που είχαν καταλάβει ένα κτίριο στην οδό Ρέιλτον και διαχειρίζονταν ένα Κέντρο Γυναικών, αποφάσισαν να ερευνήσουν την περιοχή και να βρουν το κατάλληλο ακίνητο.
Εγκαταστάθηκαν στην οδό Ρέιλτον 121, ένα άδειο ιδιόκτητο ακίνητο σε μια γωνιά, με ένα κατάστημα στο ισόγειο. Κατέλαβαν το κτίριο, και το έκαναν σπίτι τους. Καθώς ήταν ενάντιο με την ιδιοκτησία του Συμβουλίου, το να καταλαμβάνεις ιδιωτικά κτίρια ήταν μια πολύ πιο δύσκολη υπόθεση. Οι ιδιοκτήτες και οι κτηματομεσίτες διεξήγαγαν πόλεμο εναντίον των καταληψιών, υποβοηθούμενοι από μια τοπική αστυνομική δύναμη που πολύ ευχαρίστως θα παρενοχλούσε νεαρούς Μαύρους, των οποίων η συμπεριφορά ως επί το πλείστον ερμηνευόταν είτε ως εγκληματική είτε ως ανατρεπτική.
Η Λιζ και ο Όλιβ αντιστάθηκαν σε πολλές απόπειρες έξωσης, και συνελήφθησαν σε πολλές περιπτώσεις. Κάθε φορά, πήγαιναν πίσω στην κατάληψη και απλά συνέχιζαν να μένουν. Η πιο διαβόητη από τις εξώσεις παρουσιάστηκε καλά στον τοπικό τύπο. Ένα πρωινό του Ιανουαρίου 1973, ενώ o Όλιβ ήταν στη δουλειά, η αστυνομία απήγαγε την Λιζ από το σπίτι και την έφερε στο αστυνομικό τμήμα. Όταν ο Όλιβ επέστρεψε στο σπίτι, εκείνη απλά επέστρεψε πίσω στο κτίριο. Η αστυνομία ήρθε πίσω για να τους πάρει και τους δύο, αλλά ο Όλιβ σκαρφάλωσε στη στέγη του σπιτιού και από εκεί ρητόρευε στους αστυνομικούς στο δρόμο.
Φωτογραφίες από την ημέρα εκείνη εμφανίστηκαν σε τοπικές εφημερίδες, και αρκετά χρόνια μετά το επεισόδιο η φωτογραφία του Όλιβ να σκαρφαλώνει στην οροφή του κτιρίου έγινε εξώφυλλο στο Squatters Handbook Έκδοση 1979.
Αυτή η φωτογραφία του 1973 δείχνει τον Όλιβ να αντιμετωπίζει έναν μάλλον συγκλονισμένο ιδιοκτησιακό αντιπρόσωπο τον κ. Ντιφράιζ, ενώ από πίσω μια πινακίδα δηλώνει:
ΝΟΜΙΚΗ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ
ΑΥΤΗ Η ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ ΕΧΕΙ ΚΑΤΑΛΗΦΘΕΙ ΑΠΟ ΚΑΤΑΛΗΨΙΕΣ. ΕΧΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΘΕΣΗ ΝΑ ΜΕΙΝΟΥΜΕ ΕΔΩ. ΑΝ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕΤΕ ΝΑ ΜΑΣ ΕΚΔΙΩΞΕΤΕ, ΘΑ ΣΑΣ ΔΙΩΞΟΥΜΕ. ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΛΟΓΑΡΙΑΣΤΕΙΤΕ ΜΑΖΙ ΜΑΣ ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ.
Και έτσι έκαναν οι ιδιοκτήτες του κτιρίου. Τελικά, αφότου αντιστάθηκαν σε αρκετές εξώσεις, και πέρασαν από νομικά μονοπάτια που έκαναν πολύ δύσκολο για αυτούς να συνεχίσουν να καταλαμβάνουν την ίδια ιδιοκτησία, η Λιζ και ο Όλιβ αποφάσισαν να κινηθούν προς τα κάτω του δρόμου και να καταλάβουν ένα ακίνητο του Συμβουλίου στην οδό Ρέιλτον 64. Η οδός Ρέιλτον 121 συνέχισε να χρησιμοποιείται για συναντήσεις των Μαύρων οργανισμών, και το Sabaar Bookshop επίσης λειτουργούσε στο κτίριο.
Το Συμβούλιο του Λάμπεθ αγόρασε το ακίνητο κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’80, και το κτίριο συνέχισε να παραμένει υπό κατάληψη από αναρχικούς και φεμινίστριες από το 1981 μέχρι την τελική έξωση το 1999, καθιστώντας το μία από τις μεγαλύτερες καταλήψεις στην ιστορία του Μπρίξτον.
Το κίνημα καταλήψεων στο Μπρίξτον ήταν ιδιαίτερα ισχυρό, ξεκινώντας από το τέλος της δεκαετίας του ’50 και εκτεινόμενο στα μέσα της δεκαετίας του ’90. Οι ελλείψεις στέγασης στο Λάμπεθ ήταν σοβαρές. Στην Ιστορία του Μπρίξτον, ο Άλαν Πάιπερ εξηγεί πως μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ο συνδυασμός των ζημιών που προκλήθηκαν από τους βομβαρδισμούς και ο έλεγχος των ενοικίων που έγινε μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, σήμαινε ότι στο Λάμπεθ κανείς δεν έχτιζε για να νοικιάσει, ενώ το υφιστάμενο απόθεμα ακινήτων μειωνόταν ταχύτατα. Η ζήτηση για στέγαση των μεταναστών από τη Δυτική Ινδία ήταν υψηλό. Για το Μαύρο πληθυσμό ήταν ιδιαίτερα δύσκολο να βρει αξιοπρεπή και οικονομικά προσιτή στέγαση. Ο Τζον Σάλαγουει, στο βιβλίο του σχετικά με τις ταραχές του Μπρίξτον 1981, αναφέρεται στη στεγαστική κρίση της δεκαετίας του ’70:
Η Σίλα Πάτερσον προτείνει ότι το Συμβούλιο του Λάμπεθ, διαχειριζόμενο την επανεγκατάσταση εκκαθάρισης των παραγκουπόλεων ασκεί τεράστιες πιέσεις στις λίστες αναμονής, σκοπίμως επέτρεψε την υπερπλήρωση των ιδιοκτησιών από τους Μαύρους να προχωρούν ανεξέλεγκτα έτσι ώστε οι ενοικιαστές δεν θα έπρεπε να επαναστεγάζονται στις ιδιοκτησίες του Συμβουλίου.
Το Συμβούλιο ήταν απασχολημένο με την κατεδάφιση των παραγκουπόλεων και τη μετεγκατάσταση του πληθυσμού τους στο νεόκτιστο Κάουνσιλ Εστέιτς όπως το Έιντζελ Τάουν και το Στόκγουελ Παρκ. Οι ιδιοκτήτες είτε πωλούσαν τις ιδιοκτησίες τους στους Ινδούς της Δύσης σε υπέρογκες τιμές, ή στους κτηματομεσίτες που συσσώρευαν ιδιοκτησίες και απλά τις άφηναν να εγκαταλείπονται άδειες, περιμένοντας να κερδίσουν από την υποσχεθείσα αναγέννηση της περιοχής. Το Συμβούλιο του Λάμπεθ είχε στα σκαριά φιλόδοξα σχέδια για την κατεδάφιση και την ανάπτυξη, και έτσι δεν είχαν γίνει επισκευές στα υφιστάμενο απόθεμα ακινήτων του.
ΠΗΓΗ: A decade of squatting: The story of squatting in Britain since 1968 του Steve Platt
Για εκείνους τους ανθρώπους που έπεσαν ανάμεσα στη Σκύλλα της ιδιοκτησίας ακινήτων και τη Χάρυβδη του συμβουλίου στέγασης (δηλ εκείνων που παραδοσιακά θα στεγάζονταν στον ιδιωτικό τομέα), οι ευκαιρίες συρρικνώνονταν, τα ενοίκια εκτοξεύονταν και η ασφάλεια μειωνόταν. Αυτή η αυξανόμενη απογοήτευση των ανθρώπων στον πάτο της αγοράς ακινήτων σε συνδυασμό με τον αυξανόμενο αριθμό των άδειων σπιτιών, οδήγησε στην αύξηση των καταλήψεων.
[…]
Μέχρι το τέλος του 1975 οι ανεπίσημες καταλήψεις είχαν ήδη καθιερωθεί ως μέθοδος ρουτίνας για την εξεύρεση στέγης σε σύντομο χρονικό διάστημα. Ένας αριθμός υπαλλήλων στέγασης δήλωσαν ιδιαιτέρως ότι οι καταλήψεις έπρεπε να γίνουν ανεκτές, πολύ απλά επειδή ήταν αδύνατο να προβλεφθεί κάποια εναλλακτική για τους εκτιμώμενους 40-50.000 καταληψίες. Η Συμβουλευτική Υπηρεσία για τους Καταληψίες (ASS) ανέφερε σε δελτίο τύπου ότι τα κέντρα βοήθειας στέγασης, τα τμήματα κοινωνικών υπηρεσιών, τα γραφεία συμβουλών πολιτών, οι υπηρεσίες επιτήρησης και ακόμη και η αστυνομία αναφέρονταν τακτικά ανθρώπους σε αυτούς. Το Κέντρο Γυναικών του Μπρίξτον [το λεγόμενο Κέντρο Λευκών Γυναικών, επίσης βρίσκεται στην οδό Ρέιλτον] έλαβε τουλάχιστον γύρω στις 30-40 παραπομπές σε μία εβδομάδα από το Τμήμα Κοινωνικών Υπηρεσιών του Λάμπεθ.
Η επίσημη στάση έναντι των καταλήψεων ήταν, εντούτοις, παράδοξη. Ενώ υπήρξε συχνά ένα μέτρο αποδοχής των καταλήψεων ως αναπόφευκτες, ακόμη και αναγκαίες, υπήρξε επίσης ισχυρή αποφασιστικότητα στο να τις θέσουν υπό έλεγχο. Όπως επισημαίνει η έκθεση ενός αξιωματικού του Νοεμβρίου 1974 στο Συμβούλιο Επιτροπής Ακινήτων του Λάμπεθ αναφέρει: “Το συμβούλιο βρίσκεται αντιμέτωπο με μια κατάσταση η οποία είναι σαφώς εκτός ελέγχου και η ανάγκη είναι να τη θέσουμε υπό έλεγχο το συντομότερο δυνατόν”.
Υπάρχουν αρκετές αναφορές για την οδό Ρέιλτον 121 σε καταληψίες και αναρχική online λογοτεχνία, αλλά πέρα από την έκθεση του Στηβ Πλατ που αναφέρθηκε παραπάνω, δεν υπάρχει καμία αναφορά στην αρχική κατοχή του ακινήτου αρχικά από τον Όλιβ και τη Λιζ και άλλους μαύρους ακτιβιστές κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’70.
Αυτό που ακολουθεί είναι δύο αναφορές της κατάληψης στην οδό Ρέιλτον 121 στις αρχές της δεκαετίας του ’80:
ΠΗΓΗ: Bulleting of the Kate Sharpley Library
Ο αριθμός Ρέιλτον 121 ήταν ένα μεγάλο γωνιακό κτίριο που καλύπτει τρεις ορόφους μαζί με το υπόγειο, το ισόγειο ήταν στο παρελθόν κατάστημα. Κατά τις πρώτες ημέρες καμία πραγματική προσπάθεια δεν έγινε για να γίνει κάτι με το κτίριο, εκτός από το να διοργανώνονται συναντήσεις, πάρτυ και θεατρικά ως ξενώνας για τους πολλούς συντρόφους που επισκέπτονταν το μεγάλο καπνό. Καθώς ο αριθμός των αναρχικών στο Μπρίξτον μεγάλωσε και έγινε επαφή με τους τοπικούς αναρχικούς (ένα από τα μεγάλα ψέματα για τους αναρχικούς του 121 ήταν ότι όλοι ήταν ξένοι) το 121 μετατράπηκε σε σχεδόν 24 ώρες το εικοσιτετράωρο ένα κέντρο δραστηριότητας, στεγάζοντας ένα βιβλιοπωλείο (ομολογουμένως λειτουργία πολύ ασταθής ώρες λειτουργίας, αλλά, εντούτοις, ήταν να παραμείνει ανοιχτή για 10 χρόνια), ένα καφέ και μια ντίσκο στο κελάρι – το μόνο μέρος όπου μπορούσε κανείς να ήταν βέβαιος ότι το πάτωμα δεν θα κατέρρεε.
ΠΗΓΗ: Albert Meltzer – I couldn’t paint golden angels
Όταν οι ταραχές του Μπρίξτον ξεκίνησαν το 1981, η αστυνομία έκανε το καλύτερο δυνατό για να κατηγορήσει τους αναρχικούς, οι οποίοι μόλις είχαν καταλάβει ένα άδειο μαγαζί στην οδό Ρέιλτον 121, και σε αντίθετη περίπτωση θα ήταν ο ιδανικός αποδιοπομπαίος τράγος. Ήταν αρκετά δύσκολο καθώς οι εξεγερμένοι ήταν Μαύροι νεαροί σπρωγμένοι από κακομεταχείριση, και λίγοι από αυτούς την εποχή εκείνη ήξεραν τι ήταν ο αναρχισμός, σίγουρα θεωρητικά. Οι ταραχές ξεκίνησαν στην οδό Ρέιλτον, και το 121 έμεινε ανέπαφο όταν η παμπ που ακολουθούσε μια ρατσιστική πολιτική απέναντι κάηκε, αλλά ήταν η αστυνομία που ξεκίνησε απερίσκεπτα μια μάχη εκεί, οδηγώντας τους μαχόμενους νεαρούς μακρυά από την οδό Ρέιλτον στο κύριο εμπορικό κέντρο του Μπρίξτον.
Συντάχθηκε από την Ana Laura εις ανάμνηση του Remembering Olive Collective.
Μετάφρ. aixmi
