Μένω στην πλατεία τα τελευταία 15 χρόνια και κυκλοφορώ έως αργά τη νύχτα -έως και στις 4 το πρωί- χωρίς κανένα πρόβλημα, καμία απειλή, κανένα φόβο. Η πλατεία είναι ένα υπέροχο πολυπολιτισμικό κάδρο! Ένα μαγικό εργόχειρο. Καλλιτέχνημα! Χαριτωμένα κι αεικίνητα μικρά μελαχροινά παιδάκια, που παίζουν μπάλα, με το κουτάκι της ΚοκαΚολα -που πέταξες εσύ κάτω, ρε απολίτιστε (βλαχο)Ελληναρά και λερώνεις το χώρο μας, την πλατεία, τη γειτονιά μας. Πανέμορφες μικρομανάδες που κοιτάνε τα βλαστάρια τους με περισσή φροντίδα κι αγωνία για το μέλλον τους, με αυτά τα πληγωμένα, καλογραμμένα κατάμαυρα μάτια τους. Νεαροί καλοστημένοι κι όμορφοι – κακοντυμένοι μεν αλλά πεντακάθαροι και μ’ αστραφτερό γνήσιο χαμόγελο, όταν μπορούν…- που πιάνουνε κάτι βράδια κανα μελωδικότατο τραγούδι, κάτι σαν αμανέ, σαν ψαλμό, σαν ξορκισμό κι ελπίζουν σε μια καλύτερη ζωή απ’ αυτή που ζήσαν μέχρι τώρα.
Αυτά βλέπω τόσα χρόνια στην πλατεία μας. Κι αυτά σκέφτομαι πως ζήσανε στις χώρες που πήγαν κι οι δικοί μας μετανάστες. Ο παππούς σου ρε, στην Αμερική ή ο αδελφός σου στη Γερμανία, που μένανε άπλυτοι, ψειριασμένοι και στιβαγμένοι με άλλους 50 σε κάτι σιδερένια τολ, αλλά είχανε παλμό για τη ζωή και στόχο! Και στα δύσκολα σιγοτραγουδάγανε και κανα Καζαντζίδη. Στον παραληρηματικό μαγαζάτορα θα υπενθυμίσω πως τα δένδρα γύρω απ’ το μαγαζί του εμείς οι κάτοικοι τόσα χρόνια τα φροντίζαμε και τα νοιαζόμασταν, μέχρι που ήρθε αυτός και μας τα «έκαψε», τα ξέρανε με οξύ σιγά-σιγά και κατόπιν με τη συνενοχή του Δήμου τα κόψανε. Να του επισημάνω πως πιο πολύ ανάγκη έχουμε τη δροσιά της φυλλωσιάς των δένδρων απ’ τα γεμάτα μαγαζάκια τους. Πως προτιμάμε να αναπνέουμε οξυγόνο κι όχι τα -εμετικά- παρφουμαρίσματα των φίλων-πελατών του ή τη μπόχα καπνού από χασισοτσιγαριλίκια. Τι να κάνουμε εκεί; Να βλέπουμε εξαθλιωμένους να ζαχαρώνουν τα μεταναστόπουλα και να γίνεται μέχρι κι εμπόριο σαρκός για 5 ευρώ ή ένα κλαμπ-σάντουιτς;
Τα λέω και γι’αυτόν και για κάτι άλλους της πλατείας… Που συμπεριφέρονται στον πελάτη αγενέστατα και άθλια. Που είναι πανάκριβοι και βρωμιάρηδες. Τόσο βρωμερό ποτήρι δεν έχω ματαδεί στη ζωή μου! Τόσο μπαγιάτικο ξηροκάρπι δεν έχω ξαναφάει. Που θέλουν πελάτες Παριζιάνους, αλλά αποκαλούν οι ίδιοι την πλατεία Αφγανιστάν… Πάτε καλοί μου στα Κολωνάκια και στις Κηφισιές αφού δε σας κάνουμε. Κι εσείς δεν μας κάνετε και γι’αυτό είναι άδεια τα μαγαζιά σας και πάμε στους Σύριους, που και φτηνοί είναι και ευγενικοί και ιπποτικοί. Και μοσχοβολάει η περιοχή μας απ’ τους φρουτώδεις ναργιλέδες τους κι αγαλλιάζει το μέσα μας! Εσείς μείνετε στις φοβίες και στη μιζέρια σας. Αυτό σας αξίζει!
Το σχόλιο είναι απάντηση σε αυτό το άρθρο του Πρώτου Θέματος Πλατεία… Αφγανιστάν η πλατεία Βικτωρίας
Από το σχόλιο αφαιρέσαμε κέποιες ελάχιστες λέξεις, προσβλητικές για τους γκέι
