Με την παραπάνω φράση ξεκινούσε το Κομμουνιστικό Μανιφέστο των Μαρξ-Ένγκελς και αναφερόταν στην προοπτική σοσιαλιστικών επαναστάσεων. Προφανώς, κάτι τέτοιο δε βρίσκεται στην ημερήσια διάταξη. Υπάρχει όμως ένα άλλο φάντασμα που πλανιέται: το φάντασμα της ανατροπής της λιτότητας. Γράφει, στο thinkover.gr, ο Χρήστος Σταυρακάκης.
Η Ελλάδα και η εκλογική αναμέτρηση στις 25 Ιανουαρίου βρίσκεται στο επίκεντρο των ευρωπαϊκών εξελίξεων. Και δικαίως. Αυτή τη στιγμή η Ευρώπη βρίσκεται σε ένα πολύ κρίσιμο σταυροδρόμι για τις μελλοντικές προοπτικές και το αποτέλεσμα των εκλογών θα είναι καθοριστικής σημασίας για το ποια προοπτική θα ενισχυθεί.
Παρά τις συνεχιζόμενες προσπάθειες τόσο στο εγχώριο πολιτικό σκηνικό όσο και στο ευρωπαϊκό για το ξεπέρασμα της κρίσης και την επερχόμενη ανάπτυξη, η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική. Όλοι οι οικονομικοί δείκτες δείχνουν αναιμική εώς μηδενική ανάπτυξη ακόμα και για τη Γερμανική οικονομία. Το ότι επανεμφανίζεται το σενάριο του grexit (χωρίς να εξετάσει κανείς το προφανές της τρομοκρατίας) δείχνει ότι και συστημικά, η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι κάθε άλλο παρά προστατευμένη. Σίγουρα, ο κίνδυνος δεν είναι ίδιος με αυτόν του 2012 αλλά είναι σίγουρα υπαρκτός. Με λίγα λόγια, η κρίση του συστήματος δεν έχει ξεπεραστεί.
Τα τελευταία 4,5 χρόνια, στην Ελλάδα εκτελίσσεται ένα πείραμα, ή καλύτερα δοκιμάζεται ένα μοντέλο σκληρού νεοφιλελευθερισμού, για το ξεπέρασμα της κρίσης προς όφελος των ισχυρών, των πλούσιων και των τραπεζιτών. Με τα γνωστά αποτελέσματα: ανεργία στα ύψη, μισθοί ξεφτίλας (για όσους ακόμα δουλεύουν), χωρίς δικαιώματα, ιδιωτικοποιήσεις των πάντων, χωρίς δημόσια υγεία και παιδεία. Και αυτό ήταν σχέδιο. Ούτε «λάθος» ήταν, ούτε κακός υπολογισμός, ούτε τίποτα παρόμοιο.
Ε, λοιπόν, αυτό το σχέδιο τίθεται εν αμφιβόλω και υπάρχει η δυνατότητα να μπει μπουρλότο στα θεμέλια ενός κοινωνικού, οικονομικού και πολιτικού μοντέλου -πανευρωπαϊκά- που με τόσο «κόπο» χτίζεται στην Ελλάδα από το 2010. Και όταν λέω «κόπο» δεν είναι καθόλου ειρωνία. Ας σκεφτούμε απλά το πολιτικό προσωπικό (κόμματα και πρόσωπα) που έχουν «καεί» (χαρακτηριστικά παραδείγματα το ΠΑΣΟΚ, το ΛΑΟΣ, η ΔΗΜΑΡ) επειδή είχαν κεντρικό ρόλο στην επιβολή της σημερινής βαρβαρότητας. Ακόμα και η υποψία ανατροπής αυτού του σχεδίου, αποτελεί σκάνδαλο.
Η αντιπαράθεση με αυτό το σχέδιο, μπορεί να είναι εφικτή, μόνο με το ξήλωμα της μνημονιακής κυβέρνησης και την ευρεία νίκη του ΣΥΡΙΖΑ. Μόνο έτσι θα μπορέσει να υπάρξει μια πολιτική και οικονομική προοπτική στην Ευρώπη, προς όφελος της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας, των εργαζομένων, της νεολαίας, των μεταναστών.
Στο αντίθετο σενάριο -εφιαλτικό κατά τη γνώμη μου- επανεκλογής του Σαμαρά, στην παραπάνω προοπτική μάλλον θα μπει μια πολύ μεγάλη ταφόπλακα. Η άλλη προοπτική, πιθανότατα, θα είναι η συνέχεια της επιβολής της βαρβαρότητας με μεγάλες δόσεις ρατσισμού και μισαλλοδοξίας. Ήδη στη Γαλλία, η ακροδεξιά Λεπέν δεν μπορεί να κρυψει τη χαρά της, μετά το μακελειό στο Charlie Hebdo.
Αυτό είναι το κρίσιμο σταυροδρόμι και το φάντασμα που πλανιέται πάνω από την Ευρώπη καιρός είναι να τρομάξει μερικούς. Μπας και εμφανιστεί κάποτε και το άλλο το φαντασματάκι για το οποίο μιλούσε ο γερο-Κάρολος.
Βιογραφικό
Χρήστος Σταυρακάκης, Υποψήφιος Βουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ, στην Β’ Πειραιά. «Γεννήθηκε το 1989 και μεγάλωσε στη Νίκαια. Ενεργός από τα μαθητικά του χρόνια εντάχθηκε στην ΚΝΕ όσο ήταν μαθητής με συμμετοχή στους μαθητικούς αγώνες. Το 2014 αποφοίτησε από τη σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχανικών στο ΕΜΠ και παράλληλα εργάζεται επισφαλώς. Στα πρώτα φοιτητικά χρόνια,συμμετείχε ενεργά στην εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008, και είχε ενεργή συμμετοχή σε όλους τους αγώνες στο Πανεπιστήμιο για την υπεράσπιση της δημόσιας και δωρεάν παιδείας μέσα από την Αριστερή Ενότητα. Το Δεκέμβριο του 2013 στην ιδρυτική Συνδιάσκεψη της νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ εκλέχθηκε μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου και της Γραμματείας του ΚΣ. Ήταν υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος με την Κίνηση Πολιτών Νίκαιας-Ρέντη «Κόντρα στο Ρεύμα» δύο φορές στις δημοτικές εκλογές του 2010 και του 2014.»
Πηγή:http://www.thinkover.gr/2015/01/11/ena-fantasma-planietai-panw-apo-tin-evrwpi/
