του Tef Poe
Λαμβάνοντας υπόψη τις πρόσφατες παγκόσμιες τραγωδίες, πολλές σκέψεις έχουν περάσει από το μυαλό μου σχετικά με την αντιμετώπιση των Αμερικανών μουσουλμάνων αυτήν την περίοδο. Το Ισλάμ είναι μια όμορφη θρησκεία αλλά, όπως όλες οι θρησκείες, έχει δυστυχώς λερώσει τα χέρια του με αίμα.
Ως μαύρος Αμερικανός, γνωρίζω ότι ο Χριστιανισμός επιδεικνύει περήφανα το αίμα των προγόνων μου και μας το φτύνει κατάμουτρα όταν υπενθυμίζουμε στον κόσμο πώς παρουσιάστηκε στους μαύρους στην Αμερική – μέσω της δουλείας, του φόβου και του ελέγχου. Ο κόσμος λειτουργεί πρωτίστως μακριά από το φόβο και τον έλεγχο – αυτές οι δύο δυναμικές μπορούν να οδηγήσουν τα πιο λογικά και συμπονετικά ανθρώπινα όντα στις πιο απάνθρωπες πράξεις.
Στην Αμερική συνηθίζουμε να καταφεύγουμε στα καθεστωτικά μέσα ενημέρωσης για να παρακολουθήσουμε τη βία που ασκείται από ισλαμιστές εξτρεμιστές, αλλά σπάνια συζητάμε την πραγματική ιστορία πίσω από αυτήν. Η τηλεοπτική οθόνη πλημμυρίζει με εικόνες αντρών με ασπρόμαυρα μαντήλια στα πρόσωπά τους που εκτοξεύουν ρουκέτες. Βλέπουμε τις εικόνες μικρών παιδιών που πετούν πέτρες σε τανκς στην Παλαιστίνη. Αυτά τα παιδιά ενδεχομένως πετούν πέτρες στα πολεμικά οχήματα αμυνόμενα για τη ζωή τους, αλλά τα μέσα δεν προβάλλουν αυτήν την εκδοχή. Για λόγους εντυπωσιασμού, η ιστορία περιστρέφεται γύρω από ακραίους ένοπλους μαχητές που μισούν την Αμερική με όλη τους την καρδιά.
Πρόκειται για ένα στερεότυπο που έχει βλάψει την εικόνα μας στο εξωτερικό και τροφοδοτεί την πεποίθηση ότι το αμερικανικό κοινό δεν είναι σε θέση να σκεφτεί κριτικά και να αναλύσει τις πληροφορίες που δίνουν τα μέσα ενημέρωσης. Η άλλη όψη σε αυτό είναι το γεγονός ότι οι περισσότεροι από εμάς προτιμούν να παραμένουν αδαείς ως προς τις παγκόσμιες συγκρούσεις και τους δεσμούς μεταξύ του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και της παγκόσμιας καταπίεσης. Οι Αμερικανοί δεν είναι εδώ για να καταργήσουν καταστάσεις όπως ο ρατσισμός και ο καπιταλισμός διότι αυτά είναι τα κύρια εργαλεία που κρατούν το πολιτικό μας σύστημα στη ζωή. Ο φόβος ότι ο καπιταλισμός δεν λειτουργεί τελικά προς το απόλυτο συμφέρον του καθενός στη χώρα μας χρησιμοποιείται για να εξάψει το μίσος και την επιθυμία υποταγής των μειονοτικών ομάδων. Ο φόβος για τον τερματισμό της σκλαβιάς καταλήγει στο να μετατραπεί από ζήτημα ηθικής σε οικονομικό ζήτημα.
Οι μαύροι που βρίσκονται στην κατώτερη κοινωνική θέση πρέπει να παραμείνουν εκεί για να λειτουργήσει αυτή η χώρα. Αυτό είναι το μυστικό του καπιταλισμού: πρέπει να ενισχύσουμε το μίσος όσο γίνεται περισσότερο και να συμπεριφερόμαστε σαν να μη γνωρίζουμε τις αιτίες του. Ο αμερικανικός Χριστιανισμός και ο τρόπος που οι Αμερικανοί βλέπουν το Ισλάμ συνδέονται βαθύτατα με τη δίψα για πόλεμο και κατανάλωση. Η ψευδαίσθηση είναι ότι ο καθένας μπορεί να κερδίσει. Η πραγματικότητα είναι ότι δεν μπορούν όλοι να κερδίσουν αλλά το σύστημα παραμένει ζωντανό προσποιούμενο ότι έχουμε την πρόθεση να είμαστε δίκαιοι και αμερόληπτοι στις μεταξύ μας σχέσεις.
Ο κωμικός Paul Mooney λέει ότι έρχεται μια στιγμή που για τον καθένα χτυπάει ένα “προειδοποιητικό σήμα”. Για τους φτωχούς μαύρους, τους φτωχούς λευκούς, τους Λατίνους, τα μέλη της ΛΟΑΤ κοινότητας έχει χτυπήσει από καιρό. Το “προειδοποιητικό σήμα” για το Ισλάμ στην Αμερική χτύπησε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001. Δεν έπαψε ποτέ να χτυπάει και στην πραγματικότητα χτυπάει ακόμη πιο δυνατά στα χρόνια του ίδιου του Μπαράκ Ομπάμα.
Η παρουσία ενός μαύρου προέδρου έχει προσφέρει πολύ λίγα στο ζήτημα των φυλετικών σχέσεων στη Μέση Ανατολή. Κάθε ιστορία έχει δύο όψεις – και δεν λέω ότι είμαστε η μόνη ηθικά ανεύθυνη πλευρά του θέματος – θέλω απλώς να συμβάλλω σε αυτή τη συζήτηση από διαφορετική σκοπιά.
Παραμένουμε τυφλοί μπροστά στην κατοχή γης που συντελείται στην Παλαιστίνη. Λειτουργούμε λες και οι σύμμαχοί μας σε μια γωνιά του πλανήτη δεν έχουν ρημάξει την Αφρική και δεν έχουν τιμωρήσει τους Αφρικανούς επειδή απλώς υπάρχουν. Συνεχίζουμε να ενεργούμε σαν να μη θεμελιώθηκε η Αμερική πάνω στη βάση των χριστιανικών σταυροφοριών. Ο Ιησούς ακόμη απεικονίζεται προκλητικά ως λευκός. Οι αντιλήψεις μας επηρεάζονται από μαζικούς μηχανισμούς που δεν επιδιώκουν να δώσουν μια πραγματικά δίκαιη, ισορροπημένη και με σωστή πληροφόρηση οπτική στο κοινό.
Ακόμη και στην πόλη του St.Louis, αστυνομικοί αναζήτησαν εκπαίδευση από τα ίδια πρόσωπα που καταπιέζουν μαύρους και σκουρόχρωμους σε παγκόσμιο επίπεδο. Η ηθική πυξίδα δεν ευνοεί ποτέ τον καταπιεστή, όμως η απεικόνιση των γεγονότων αυτών από τα μέσα ενημέρωσης προσφέρει μια πολύ διαφορετική ιστορία.
Ένα παιδί στην Παλαιστίνη πετά πέτρες σε ένα τανκ και αντί να καταφερθούμε εναντίον αυτών που έστειλαν το τανκ στο χωριό, κατατάσσουμε τους κατοίκους του χωριού στους κακούς. Ένας νεαρός μαύρος ή μια νεαρή μαύρη στο Φέργκιουσον πετά ένα μπουκάλι νερό σε ένα τεθωρακισμένο όχημα, και ξαφνικά βρίσκονται στη λάθος πλευρά- σαν να μην έχει καταληφθεί μια προαστιακή γειτονιά από πολυάριθμους στρατιώτες με Μ16.
Έχουμε βαθιά ριζωμένο πρόβλημα με την αντίληψη. Η πρόκληση είναι να κοιτάξετε έξω από τον εαυτό σας και να δείτε το σενάριο από άλλο πρίσμα.
[Ο Tef Poe είναι καλλιτέχνης από την περιοχή του St. Louis. Μέσα από δυνατές εικόνες και περίπλοκη ειλικρίνεια, έχει αποκτήσει τη φήμη ως ένας από τους καλύτερους ράπερ που αφηγείται την ιστορία του St. Louis, που έχει να κάνει με πολύ περισσότερο από μια περιοχή. Ο Poe έχει προβληθεί σε μουσικά περιοδικά όπως το XXL και το Urb Magazine. Το άλμπουμ του The Hero Killer κυκλοφόρησε στις 2 Ιανουαρίου και ακολουθήθηκε από ένα ακόμη φέτος με τον DJ Burn One με τίτλο Cheer For the Villain. Ακολουθήστε τον στο twitter @tefpoe]
Μετάφραση: Κίτσου Νικολέττα
Πηγή:http://blogs.riverfronttimes.com/rftmusic/2015/02/from_palestine_to_ferguson.php?utm_content=buffer7d790&utm_medium=social&utm_source=twitter.com&utm_campaign=buffer
