Όταν το ΝΑΤΟ αναλαμβάνει ρόλο στρατοχωροφυλακής κατά των προσφύγων

 Μέσα σε ένα πε­ρι­βάλ­λον κλι­μά­κω­σης της ιμπε­ρια­λι­στι­κής επέμ­βα­σης στη Συρία, ενώ ανα­μέ­νο­νται ακόμα με­γα­λύ­τε­ρα προ­σφυ­γι­κά κύ­μα­τα, ενώ έχου­με δε­κά­δες χι­λιά­δες νε­κρούς πρό­σφυ­γες-θύ­μα­τα πο­λέ­μου –με 10 χι­λιά­δες αγνο­ού­με­να παι­διά κατά δή­λω­ση του Υπ. Άμυ­νας-, ενώ δια­τη­ρεί­ται ο φρά­χτης στον Έβρο, ενώ αρ­χί­ζουν να γε­μί­ζουν τα παλιά στρα­τό­πε­δα συ­γκέ­ντρω­σης και χτί­ζο­νται τα νέα («hotspot») με τη συν­δρο­μή του στρα­τού, ενώ πα­νευ­ρω­παϊ­κά το αν­θρω­πο­κυ­νη­γη­τό κλι­μα­κώ­νε­ται κι η Frontex ανα­βαθ­μί­ζε­ται σε σώμα που θα πα­ρεμ­βαί­νει χωρίς την άδεια του κρά­τους-μέ­λους της ΕΕ, ενώ η ΕΕ ετοι­μά­ζει στρα­τιω­τι­κού τύπου σφρά­γι­σμα των συ­νό­ρων της Ελ­λά­δας με την ΠΓΔΜ, η επό­με­νη κί­νη­ση  στην οποία προ­χω­ρά η ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση είναι να ζη­τή­σει την συν­δρο­μή του ΝΑΤΟ, δη­λα­δή του βα­σι­κού ιμπε­ρια­λι­στι­κού μη­χα­νι­σμού (υπό την ηγε­μο­νία των ΗΠΑ) που δια­φε­ντεύ­ει και αι­μα­το­κυ­λεί τη Μέση Ανα­το­λή και το μισό πλα­νή­τη για δε­κα­ε­τί­ες.

Ο στό­χος είναι «οι με­τα­νά­στες που θα εντο­πί­ζο­νται να επι­στρέ­φουν άμεσα πίσω στην Τουρ­κία» ( Π.Καμ­μέ­νος) και να μην έχουν οι πρό­σφυ­γες «καν την ευ­και­ρία να αι­τη­θούν ασύ­λου στην ΕΕ», όπως πα­ρα­δέ­χο­νται και  δη­μο­σιο­γρά­φοι σε γερ­μα­νι­κές εφη­με­ρί­δες. Πλή­ρως ικα­νο­ποι­η­μέ­νη δη­λώ­νει η κυ­βέρ­νη­ση δια στό­μα­τος Καμ­μέ­νου (Βλέπε εξώ­φυλ­λο Εφ ΣΥΝ, 12/2), που πε­ρή­φα­νος δη­λώ­νει: «πα­ρά­νο­μη με­τα­νά­στευ­ση τέλος».

Όχι, δεν κάνει κου­μά­ντο στην Ευ­ρώ­πη ο Χί­τλερ κι ο Μου­σο­λί­νι, και στην Ελ­λά­δα δεν έχου­με δι­κτα­το­ρία Με­τα­ξά-Πα­πα­δό­που­λου-Μι­χα­λο­λιά­κου. Μι­λά­με για τη σύγ­χρο­νη με­τα­πο­λε­μι­κή Ευ­ρώ­πη του «κοι­νω­νι­κού κρά­τους», που ορ­κί­ζε­ται στη δη­μο­κρα­τία, ενώ γκρε­μί­ζει και τις πιο στοι­χειώ­δεις αν­θρω­πι­στι­κές κα­τα­κτή­σεις της Γαλ­λι­κής Επα­νά­στα­σης και των κα­τα­κτή­σε­ων του 19ου και του 20ού αιώνα. Και μι­λά­με για μια κυ­βέρ­νη­ση που δη­λώ­νει στον πυ­ρή­να της… «αρι­στε­ρή», κά­νο­ντας τους Κα­σι­διά­ρη­δες να τρί­βουν τα χέρια τους.

Ο πα­γκό­σμιος τρο­μο­κρά­της και εγκλη­μα­τί­ας κατά της αν­θρω­πό­τη­τας, λοι­πόν, το ΝΑΤΟ, ανα­λαμ­βά­νει να συμ­βά­λει στην «απο­τρο­πή», μαζί με ελ­λη­νι­κές, τουρ­κι­κές και ευ­ρω­παϊ­κές κα­τα­σταλ­τι­κές δυ­νά­μεις και την ανα­βαθ­μι­σμέ­νη Frontex. Αυτή η «ενί­σχυ­ση των ευ­ρω­παϊ­κών συ­νό­ρων»  είναι φα­νε­ρό ότι δεν έχει στόχο να μην πνί­γο­νται οι πρό­σφυ­γες-τα­ξι­κά μας αδέλ­φια στο Αι­γαίο, αλλά να πνί­γο­νται όσοι πνί­γο­νται σή­με­ρα εις τη νιο­στή, ίσως με με­γα­λύ­τε­ρες δυ­να­τό­τη­τες να απο­κρύ­πτο­νται τα πτώ­μα­τα. Αίμα, αίμα, κι άλλο αίμα.

 

Ευ­ρώ­πη-Φρού­ριο υψί­στης ασφα­λεί­ας και Ιμπε­ρια­λι­στι­κή κλι­μά­κω­ση

 

Την ώρα που οι πρό­σφυ­γες συ­νε­χί­ζουν να θα­λασ­σο­πνί­γο­νται στο Αι­γαίο , οι ευ­ρω­η­γε­σί­ες

• όχι μόνο συ­νε­χί­ζουν, αλλά κλι­μα­κώ­νουν τις ιμπε­ρια­λι­στι­κές εξορ­μή­σεις στη Μ. Ανα­το­λή, για την ενί­σχυ­ση του ευ­ρω­παϊ­κού κε­φα­λαί­ου στη διε­θνή σκα­κιέ­ρα.
• στή­νουν φρά­χτες, στρα­τιω­τι­κο­ποιούν σύ­νο­ρα, καλ­λιερ­γούν το ρα­τσι­σμό και την ισλα­μο­φο­βία, για την αντι­με­τώ­πι­ση του εσω­τε­ρι­κού εχθρού, δη­λα­δή των λαϊ­κών τά­ξε­ων που αντι­στέ­κο­νται για να μην πλη­ρώ­σουν τις συ­νέ­πειες της κα­πι­τα­λι­στι­κής κρί­σης. Με τη «με­τα­να­στευ­τι­κή πο­λι­τι­κή» οι άρ­χου­σες τά­ξεις οδη­γούν στην εμπέ­δω­ση του «κρά­τους έκτα­κτης ανά­γκης» και του μι­λι­τα­ρι­σμού  ως …τρό­που ζωής, σπέρ­νουν δη­λη­τή­ρια που απο­προ­σα­να­το­λί­ζουν και δι­χά­ζουν τους φτω­χούς.

 

Στα πλαί­σια αυτά απο­λαμ­βά­νου­με σή­με­ρα τη Γαλ­λία «του Δια­φω­τι­σμού» με το στρα­τό στους δρό­μους και την απα­γό­ρευ­ση των δια­δη­λώ­σε­ων  επ’ αό­ρι­στον, υπό το «Σο­σιαλ­δη­μο­κρά­τη Ολάντ». Στα πλαί­σια αυτά έχου­με την κυ­βέρ­νη­ση ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ του «Ευ­ρω­κο­μου­νι­στή Τσί­πρα» που ανα­θέ­τει την κα­τα­σκευή και τη δια­χεί­ρι­ση των στρα­τό­πε­δων συ­γκέ­ντρω­σης στο στρα­τό.  Η ει­κό­να είναι πα­νευ­ρω­παϊ­κή: ανα­ζή­τη­ση εξι­λα­στη­ρί­ων θυ­μά­των στο πρό­σω­πο των Αρά­βων, βού­τυ­ρο στο ψωμί της ακρο­δε­ξιάς που δυ­να­μώ­νει. Πα­ράλ­λη­λα μαί­νε­ται αμεί­ω­τος ο  εν­δο-ιμπε­ρια­λι­στι­κός δια­γκω­νι­σμός: οι ισχυ­ρές χώρες μπο­ρούν να πιέ­ζουν πχ την Ελ­λά­δα να ση­κώ­νει με­γα­λύ­τε­ρο φορ­τίο του με­τα­να­στευ­τι­κού «προ­βλή­μα­τος» (για να απο­φύ­γει η Μέρ­κελ να πι­τσι­λί­σει το δήθεν δη­μο­κρα­τι­κό προ­φίλ της), ενώ η Ελ­λά­δα εφαρ­μό­ζει πρό­θυ­μα τη ρα­τσι­στι­κή πο­λι­τι­κή της ΕΕ με προσ­δο­κί­ες στην ελά­φρυν­ση του μνη­μο­νια­κού κορσέ.

Η αντι­με­τα­να­στευ­τι­κή στάση της ΕΕ σκλη­ραί­νει μπρο­στά στο φόβο νέας όξυν­σης του προ­σφυ­γι­κού κύ­μα­τος από το Μάρ­τιο. Εξ ου και η πίεση στην Ελ­λά­δα να απο­κτή­σει ακόμα πιο ασφυ­κτι­κούς ελέγ­χους στα σύ­νο­ρά  της.

Η πα­ρου­σία του ΝΑΤΟ, ιδω­μέ­νη στο γε­ω­πο­λι­τι­κό πλαί­σιο, απο­τε­λεί προ­ε­τοι­μα­σία της Δύσης (ΗΠΑ-ΕΕ) για νέα επέμ­βα­ση στη Λιβύη αλλά και για κλι­μά­κω­ση της εμπλο­κής στον πό­λε­μο με τη Συρία, απα­ντώ­ντας στην ανε­ξέ­λεγ­κτη δράση της ISIS, στη Ρω­σι­κή στρα­τιω­τι­κή επέμ­βα­ση που κερ­δί­ζει πό­ντους στο με­τα­πο­λε­μι­κό σκη­νι­κό στη Συρία κ.ο.κ.  Το ΝΑΤΟ, ο βα­σι­κός θύτης των αρα­βι­κών μαζών και το Νο 1 αίτιο με­τα­νά­στευ­σής τους, ανα­λαμ­βά­νει να τους (ξανα)εξο­ντώ­νει και στο Αι­γαίο.

 

Η Ελ­λά­δα «ψω­ρο­κώ­σται­να»;

 

Είναι μια θε­ω­ρία που δια­τυ­πώ­νει το σύ­στη­μα («να μεί­νου­με στην ευ­ρω­παϊ­κή οι­κο­γέ­νεια απέ­να­ντι στην κακιά Τουρ­κία») και η κυ­βέρ­νη­ση Τσί­πρα («εμείς εί­μα­στε αρι­στε­ροί αλλά There Is No Alternative, στε­να­χω­ριό­μα­στε κι απο­δε­χό­μα­στε τις επι­θυ­μί­ες ΗΠΑ-ΕΕ», που είναι ο μόνος –απα­τε­ω­νί­στι­κος- τρό­πος για να κα­θυ­στε­ρή­σει την κα­τάρ­ρευ­ση, την ώρα που  η κοι­νω­νι­κή της βάση αρ­χί­ζει να αφυ­πνί­ζε­ται). Δυ­στυ­χώς την ασπά­ζε­ται και τμήμα της εγ­χώ­ριας Αρι­στε­ράς.

Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα η Ελ­λά­δα είναι ένας με­σαί­ος κα­πι­τα­λι­σμός που πα­σχί­ζει να προ­σε­ται­ρι­στεί η ίδια τις κα­τάλ­λη­λες «Με­γά­λες Δυ­νά­μεις» (κατά τα συμ­φέ­ρο­ντα της ελ­λη­νι­κής άρ­χου­σας τάξης πάντα), να συ­νά­ψει συμ­μα­χί­ες και να κερ­δί­σει πό­ντους από το­πι­κούς αντα­γω­νι­στές της, πχ Τουρ­κία. Και το προ­σπα­θεί επι­θε­τι­κά, όσο δη­λα­δή επι­θε­τι­κά την παίρ­νει, όχι «δου­λι­κά». Το ίδιο κάνει κι η Τουρ­κία κι οι υπό­λοι­ποι «παί­χτες».

Η Ελ­λά­δα είναι μέλος του ΝΑΤΟ όπως κι η Τουρ­κία. Η Ελ­λά­δα ζητά την ενί­σχυ­ση του ΝΑΤΟ σε αυτό που θε­ω­ρεί ως «πρό­βλη­μα», δη­λα­δή τους πρό­σφυ­γες που πρέ­πει να στέλ­νο­νται στην Τουρ­κία -κι ας πνί­γο­νται κά­μπο­σοι ενή­λι­κες και παι­διά. Κι ας «βρει την άκρη η Τουρ­κία» (που υπο­ψια­ζό­μα­στε τι «άκρη» θα βρεί ο δο­λο­φό­νος Ερ­ντο­γάν). Η Ελ­λά­δα προσ­δο­κεί σε οφέλη από τη βα­θύ­τε­ρη εμπλο­κή στον ιμπε­ρια­λι­στι­κό βούρ­κο, και γι αυτό ο Καμ­μέ­νος ευ­χα­ρι­στεί το ΝΑΤΟ.

Καθώς τη διοί­κη­ση της συ­γκε­κρι­μέ­νης να­τοϊ­κής δύ­να­μης που θα επεμ­βαί­νει στο Αι­γαίο είχε η Γερ­μα­νία κι έπει­τα θα ανα­λάμ­βα­νε η Τουρ­κία, η ελ­λη­νι­κή πλευ­ρά πρό­τει­νε τη διοί­κη­ση χώρες πλην της Ελ­λά­δας και της Τουρ­κί­ας ενόσω διαρ­κεί η επι­χεί­ρη­ση «απο­τρο­πής». Το ΝΑΤΟ, συμ­φώ­νη­σε στην ελ­λη­νι­κή πρό­τα­ση κι αυτό δε δεί­χνει «νε­ο­ρα­για­δι­σμό».

Η φι­λο­λο­γία περί «εξό­δου από τη Σέ­γκεν» είναι το τυ­ρά­κι για τη λαϊκή κα­τα­νά­λω­ση, για να στρα­φουν τα ντό­πια λαϊκά στρώ­μα­τα απέ­να­ντι στους πρό­σφυ­γες και να επι­κρα­τή­σει ο κα­νι­βα­λι­σμός και η μοι­ρο­λα­τρι­κή απο­δο­χή της ΤΙΝΑ. Ακρι­βώς όπως και στην πε­ρί­πτω­ση του Grexit δη­λα­δή, στό­χος είναι το «Plan A» κι επι­σεί­ε­ται ως απει­λή το «Plan B». Και σιγά την απει­λή!

Και πε­ραι­τέ­ρω: Όταν τις προ­άλ­λες ο Α. Τσί­πρας βρέ­θη­κε στο Ισ­ρα­ήλ με το μισό υπουρ­γι­κό συμ­βού­λιό του να υπο­γρά­φει συμ­φω­νί­ες με τον ακρο­δε­ξιό πρω­θυ­πουρ­γό Νε­τα­νιά­χου, για να εδραιώ­σει τη δη­μιουρ­γία  γε­ω­πο­λι­τι­κής συμ­μα­χί­ας με το κρά­τος που δια­πράτ­τει γε­νο­κτο­νία Πα­λαι­στι­νί­ων επί 70 σχε­δόν χρό­νια, δεν το κάνει από «εξάρ­τη­ση». Ενώ το Ισ­ρα­ήλ διε­θνώς απο­μο­νώ­νε­ται όλο και πε­ρισ­σό­τε­ρο, ο Τσί­πρας στο όνομα της «Αρι­στε­ράς» συ­ντάσ­σε­ται στο πλευ­ρό των σιω­νι­στών και των ΗΠΑ, κι ο Ν. Κο­τζιάς υπε­ρα­σπί­ζε­ται κα­λύ­τε­ρα από όλους μέσα στην ΕΕ τα ισ­ραη­λι­νά συμ­φέ­ρο­ντα! Παίρ­νουν έτσι συ­νει­δη­τά θέση ενά­ντια στην πα­λαι­στι­νια­κή ιντι­φά­ντα -ψυχή της αρα­βι­κής αντι­στα­σης, για να κερ­δί­ζει «πό­ντους» στη γε­ω­πο­λι­τι­κή σκα­κιέ­ρα. Το ξέ­ρου­με ότι το «πάτος» δεν αρκεί σαν λέξη…

Η δια­φω­νία μας λοι­πόν με το ΝΑΤΟ και τον Τσί­πρα δεν είναι αν θα «φορ­τω­θού­με το βάρος», αν θα ανα­λά­βου­με να εξο­ντώ­σου­με τα θύ­μα­τα πο­λέ­μου σε στρα­τό­πε­δα συ­γκέ­ντρω­σης εμείς ή η Τουρ­κία. Είναι ότι οι πρό­σφυ­γες δεν είναι βάρος, είναι όμως οι ΝΑ­ΤΟϊ­κοί δο­λο­φό­νοι. Είναι ότι δε μας εν­δια­φέ­ρει να κερ­δί­σου­με πό­ντους στη γε­ω­πο­λι­τι­κή σκα­κιέ­ρα κι ιμπε­ρια­λι­στι­κή εύ­νοια, αλλά να κερ­δί­σου­με πό­ντους στη διε­θνι­στι­κή σκα­κιέ­ρα, πα­λεύ­ο­ντας για την ει­ρή­νη μαζί με τα αδέλ­φια μας τους πρό­σφυ­γες, τον τουρ­κι­κό λαό, τον κουρ­δι­κό λαό, τους Άρα­βες κα­τα­πιε­σμέ­νους.

 

Πάλη ενά­ντια στο ρα­τσι­σμό, το μι­λι­τα­ρι­σμό και τον ιμπε­ρια­λι­σμό-ελευ­θε­ρία με­τα­κί­νη­σης των αν­θρώ­πων!

 

Όταν το 2003 δια­δη­λώ­να­με εκα­το­ντά­δες χι­λιά­δες ενά­ντια στον πό­λε­μο του Ιράκ και τις «βά­σεις του θα­νά­του» για έναν πό­λε­μο που γι­νό­ταν «αλλού», σή­με­ρα πρέ­πει να αντι­δρά­σου­με ακόμα πιο μα­ζι­κά και δυ­να­μι­κά, καθώς ο πό­λε­μος κι ο θά­να­τος έρ­χο­νται στην πόρτα μας. Για όλα τα πα­ρα­πά­νω, εί­μα­στε απο­φα­σι­στι­κά ενά­ντια στο ΝΑΤΟ και τις πε­ρι­πο­λί­ες του στο Αι­γαίο, που ση­μαί­νει ταυ­τό­χρο­να ότι εί­μα­στε ενά­ντια στην ελ­λη­νι­κή άρ­χου­σα τάξη , τη μνη­μο­νια­κή κυ­βέρ­νη­σή της και τους και φα­σί­στες της. Για τους ίδιους λό­γους «χω­ρά­με» όλη την αλ­λη­λεγ­γύη μας για τους κα­τα­τρεγ­μέ­νους πρό­σφυ­γες (όπως γί­νε­ται μέχρι σή­με­ρα από τους ηρω­ι­κούς κα­τοί­κους των νη­σιών του Ανα­το­λι­κού Αι­γαί­ου), αλλά δε «χω­ρά­με» ούτε ένα ΝΑ­ΤΟϊ­κό πλοίο, ούτε έναν κυ­νη­γό κε­φα­λών. Πα­λεύ­ου­με για αλ­λη­λεγ­γύη χωρίς όρους , για ίσα δι­καιώ­μα­τα, για δομές φι­λο­ξε­νί­ας, για άσυλο κι ασφα­λείς οδούς διέ­λευ­σης για όλους τους πρό­σφυ­γες. Κι αν δεν μπο­ρέ­σου­με να κά­νου­με αυτό, δεν θα κα­τα­φέ­ρου­με ούτε τα μνη­μό­νια να ανα­τρέ­ψου­με. Αν δεν πα­λέ­ψου­με για την ελευ­θε­ρία των «άλλων», δεν θα μπο­ρέ­σου­με να πε­τύ­χου­με ούτε τη δική μας χει­ρα­φέ­τη­ση.