Από τον Σίμο Ανδρονίδη
Με αφορμή τις προσπάθειες που λαμβάνουν χώρα με στόχο την επανέναρξη της δίκης της Χρυσής Αυγής, μπορούμε πάλι να εστιάσουμε στη βίαιη, ‘ιδεολογική’ και μη δράση της, έτσι όπως εκδηλώθηκε και την περίοδο της κρίσης που βιώνει ο ελληνικός κοινωνικοοικονομικός σχηματισμός. Πραγματικά, η Χρυσή Αυγή εμφιλοχωρεί στο πεδίο του κοινωνικού, παράγει και αναπαράγει βία, μίσος, ρατσισμό, το ίδιο το ‘φορτίο’ του ιστορικού φασισμού-ναζισμού, προσκολλάται στην ‘πορεία’ των διαφορετικών κοινωνικών τάξεων και μερίδων τάξεων. Η αύξηση της κοινωνικής της επιρροής αντανακλά το βάθος που προσέλαβε η κρίση του ελληνικού κεφαλαιοκρατικού σχηματισμού καθώς και τις ευρύτερες κοινωνικές μεταβολές που προκάλεσε.
Έτσι η νεοναζιστική Χρυσή Αυγή «ανασυγκροτείται» ως κρίσιμος ‘δείκτης’ ως ‘φορτίο’ συσσώρευσης στάσεων, κοινωνικών προσδοκιών και ιδεολογιών, «συναντώντας» ακριβώς την κίνηση τμημάτων των κοινωνικών τάξεων. Σε αυτό το πλαίσιο, η ιδεολογικοποίηση της δράσης της δεν είναι λιγότερο σημαντική από την καθαυτό βίαιη δράση της, από την «εξαγωγή» των σημάνσεων της νεοναζιστικής βίας. Η ιδεολογική αναπαράσταση-πρόσληψη του ιστορικού γίγνεσθαι ως ‘ομοιομορφία-καθαρότητα’, είναι η ίδια η διαρκή της αφήγηση: η παρούσα ετερότητα (ο μετανάστης-εργάτης ως έτερος, ο πολιτικός-ιδεολογικός αντίπαλος ως έτερος, ο ομοφυλόφιλος ουσιαστικά ως μη-εαυτός), απειλεί την «καθαρότητα», το μεγαλείο, τη συνοχή και την αδιατάρακτη συνέχεια του ελληνισμού και, πέρα από αυτό το ιδεολογικό πλαίσιο αποτελεί «αίτιο» (κύρια οι μετανάστες-προλετάριοι) της δεινής κατάστασης στην οποία έχει περιέλθει το μπλοκ των λαϊκών τάξεων.
Για το νεοναζιστικό μόρφωμα της Χρυσής Αυγής το σημαίνον διακύβευμα είναι η έννοια της εθνικής-κοινωνικής «αμολυντότητας», η ίδια η προσπάθεια να καταστεί πάλι το έθνος (δια της πρακτικής εφαρμογής της βίας), «απρόσβλητο» από προσμείξεις και αλλότριες «μολύνσεις». Θα μπορούσαμε να αναφέρουμε πως η, με τη μορφή «ιατρικοποίησης» του κοινωνικοοικονομικού γίγνεσθαι ανάλυση εναλλάσσεται με την ασκούμενη σωματική (και λεκτική) νεοναζιστική βία, στο βαθμό που η (και ιατρική) ιδεολογία της Χρυσής Αυγής ενέχει και διαμορφώνει όχι την «ουδέτερη» και «άχρωμη» βία αλλά την «φορτισμένη», εστιασμένη και συγκεκριμένη βία, τη βία που «ενσωματώνει», «εδαφικοποιεί » και χαράζει στο σώμα τη γροθιά και την ιδεολογία, το χτύπημα και το μήνυμα, τον ξυλοδαρμό και την ιστορική αφήγηση-φενάκη.
Ο Σάββας Μιχαήλ τονίζει την ‘αναγκαιότητα’ σύνδεσης της Χρυσής Αυγής με το παρόν ως χρόνο και ως ‘κίνηση’, ως τομή-οδοδείκτης που δείχνει προς το παρελθόν και δύναται να δείξει προς το μέλλον: «Το αρχαϊκό επιστρατεύεται (κυριολεκτικά!) αναπόφευκτα σαν φάρσα- και στην περίπτωση της «Χρυσής Αυγής» σαν φάρσα μιας αιματηρής φάρσας, σαν μια παρωδία όπου οι ομηρικοί θεοί φοράνε φουστανέλα και εμβλήματα των SS Waffen- για να πνίξει το παρόν, την επαναστατική δυνατότητα μιας κοινωνικής χειραφέτησης από το κεφάλαιο και το κράτος του που θα έλυνε τις σύγχρονες αντιφάσεις. Le mort saisit le vif, το νεκρό αδράχνει το ζωντανό, όπως θα έλεγε και ο Μαρξ».[1] Το βίαιο ιστορικό παρόν της Χρυσής Αυγής αποτελεί τον προπομπό ενός λανθάνοντος μέλλοντος: ενός καπιταλιστικού μέλλοντος προγραφών και εκκαθάρισης που θα «ενδυθεί» τον μανδύα ενός ιδιαίτερου «άχρονου χρόνου», χρόνος που είτε ως ‘εθνική ανάταση’ είτε ως εθνική ‘πορεία’ προς τα εμπρός προμηνύει και περιλαμβάνει το θάνατο, τη φυσική εξόντωση ως ιδιάζων χαρακτηριστικό υπερπροσδιορισμού της ναζιστικής ιδεολογίας, ως ολική άρση του νοήματος της ζωής. Ο «άχρονος χρόνος» κλείνει πονηρά το μάτι στην ιστορία. Η στάση του ‘τώρα’ είναι η στάση του χθες.
Πραγματικά, η Χρυσή Αυγή όντας «καμουφλαρισμένη» εθνικά αναπαράγεται ως ιδεολογική «εικόνα» κράτους μέσα στο κράτος (στους κατασταλτικούς του μηχανισμούς), ‘διαχέει’ την ισχύ της ως θεσμοποίηση της βίας στους δρόμους, ‘τέμνει’ την ιστορία στο βαθμό που δε ζητά τη μεταβολή της αλλά την αντιδραστικοποίηση της, ‘τσαλαβουτά’ στο «απολεσθέν» μεγαλείο, και, ‘αντανακλά’ τον κεφαλαιοκρατικό τρόπο παραγωγής ως (όπως και το Γερμανικό Εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα) ως βίαιη επιτάχυνση-πόλεμο.
Ο φασισμός-ναζισμός είναι πραγματικός πόλεμος. Συμβολικός, πρακτικός, πραγματικός. Απαιτείται η διαρκής αποκάλυψη της δράσης και της ιδεολογικής του σκευής. Η ολική του απεύθυνση συσσωρεύει προϋποθέσεις έντασης της ιδεολογικής διαπάλης, του ταξικού επικαθορισμού, του αρχηγικού καισαρισμού που μετασχηματίζεται σε «κρίση» ακριβώς για να υπερβεί μία δεδομένη κρίση του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής. Ο φασισμός-ναζισμός είναι η επιδίωξη συνάρθρωσης των αντιθέτων, των κινούμενων κοινωνικών τάξεων και μερίδων τάξεων, ο ίδιος ο αναπροσδιορισμός του πεδίου του κοινωνικού. O αντισημιτισμός είναι ο διαρκής ρατσισμός του, δομικό συστατικό της ρατσιστικής του ‘κυβερνομηχανικής’.
Η δράση της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής αποτελεί μία μορφή προσίδιας και διαρκούς «υποστασιοποίησης» των προταγμάτων της στην κοινωνική δομή, συνιστά το συλλογικό «υποκείμενο» που ‘εργαλειοποιεί’, συσσωρεύει και συμπυκνώνει συνάμα τα συναισθήματα της οργής και της βίαιης πρωτογενούς αντίδρασης σε ότι η ίδια ορίζει και προσδιορίζει ως έτερο. Αυτό το πρωτογενές βίαιο «υλικό» συμπυκνώνεται και κοινωνικοποιείται, αποζητώντας διαρκώς μία απεύθυνση, έναν κοινωνικό δείκτη.
Πηγή: http://www.nostimonimar.gr/h-drasi-tis-chrisis-avgis-goldendawn/
