Έχεις ποτέ σκεφτεί πως είναι ν’ ακούς τον ήχο των αεροπλάνων πάνω από το κεφάλι σου και να τρέμεις απ’ τον φόβο; Να γεύεσαι τη σκόνη από τα γκρεμισμένα ερείπια του σπιτιού σου; Να γεμίζουν τα ρουθούνια σου με την μυρωδιά της καμένης σάρκας όλων όσων αγαπάς; Να μην ακούς παιδικά γέλια στο δρόμο παρά μονάχα θρήνους και κατάρες; Να κλαίει τρομαγμένο το παιδί σου κι εσύ να μην μπορείς να κάνεις τίποτα για να διώξεις τους δαίμονες που το τρομάζουν;
Έχεις ποτέ σκεφτεί πως είναι να ζεις το κάθε δευτερόλεπτο της ζωής σου πιστεύοντας πως είναι το τελευταίο; Να παλεύεις να κλείσεις τα μάτια σου το βράδυ κι εκείνα να αρνούνται γιατί φοβούνται πως δε θ’ ανοίξουν το επόμενο πρωί; Να κουβαλάς με τα ίδια σου τα χέρια το άψυχο κορμί του παιδιού σου, της μάνας σου, του αδερφού σου;
Έχεις ποτέ σκεφτεί πως είναι ν’ ακούς τον ήχο των αεροπλάνων πάνω από το κεφάλι σου και να τρέμεις απ’ τον φόβο; Να γεύεσαι τη σκόνη από τα γκρεμισμένα ερείπια του σπιτιού σου; Να γεμίζουν τα ρουθούνια σου με την μυρωδιά της καμένης σάρκας όλων όσων αγαπάς; Να μην ακούς παιδικά γέλια στο δρόμο παρά μονάχα θρήνους και κατάρες; Να κλαίει τρομαγμένο το παιδί σου κι εσύ να μην μπορείς να κάνεις τίποτα για να διώξεις τους δαίμονες που το τρομάζουν;
Έχεις ποτέ σκεφτεί πως είναι να μη βγαίνουν έξω τα παιδιά να παίξουν παρά να κρύβονται στο σκοτάδι τρομαγμένα; Να μην ελπίζεις πια σε τίποτα και κάθε μέρα που ξημερώνει να καταριέσαι τη στιγμή που γεννήθηκες; Να μπαίνεις σε μια βάρκα για να σώσεις τη ζωή σου και να βλέπεις παντού γύρω σου παιδιά πνιγμένα;
Έχεις ποτέ σκεφτεί πως είναι να φεύγεις απ’ τον τόπο σου και να γνωρίζεις πως δεν θα τον αντικρίσεις ποτέ ξανά πια στη ζωή σου; Πως είναι να προχωράς δίχως να γνωρίζεις που πηγαίνεις, κι απλά να προχωράς γιατί δεν τολμάς να κοιτάξεις πίσω; Κι όταν πιστέψεις πως κατάφερες να σώσεις τη ζωή σου να σ’ αντιμετωπίζουν σα σκουπίδι που μολύνει τον καθαρό τους τον αέρα;
Τα παιδιά στην πόλη Aleppo της Συρίας δε παίζουν πια στο δρόμο… Όταν δεν κρύβονται από τις βόμβες και τις σφαίρες περνάνε την ώρα τους σε αυτοσχέδια καταφύγια που φτιάχτηκαν κάτω από τη γη για να τα προστατεύσουν από τις αεροπορικές επιδρομές.
Τα παιδιά στο Aleppo της Συρίας δε τραγουδάνε, δε γελάνε, δεν ερωτεύονται στο δρόμο. Μονάχα κρύβονται και παλεύουν για να ξεγελάσουν τον θάνατο…
Πηγή:http://enfo.gr/ar6295
