United we stand, divided we fall – Pink Floyd
Η ιστορία συνοπτικά:
Οι Σύλλογοι Γονέων και Κηδεμόνων σε δύο Δημοτικά Σχολεία του Ωραιοκάστρου στη Θεσσαλονίκη βγάζουν μια απόφαση. Μέσα σ’ αυτή διατυπώνουν ξεκάθαρα ότι αρνούνται να φοιτήσουν προσφυγόπουλα στα “δικά τους σχολεία”. Για να διασφαλίσουν ότι υπήρξαν αρκούντως ξεκάθαροι συνοδεύουν την άρνησή τους αυτή με την απειλή ότι σε περίπτωση που γίνουν δεκτά προσφυγάκια “στα σχολεία τους”, αυτοί θα προχωρήσουν σε καταλήψεις.
Η αντίδραση από μεμονωμένους πολίτες, αθλητικούς συλλόγους, αντιρατσιστικές κινήσεις, συλλόγους Γονέων και Κηδεμόνων σε άλλα σχολεία της πόλης παίρνει διαστάσεις, που μάλλον δεν τις είχαν προβλέψει.
Μέσα σε μια εβδομάδα η τοπική οργάνωση του ΚΚΕ καλεί σε συγκέντρωση μπροστά στο Δημαρχείο και πορεία στους κεντρικούς δρόμους του Ωραιοκάστρου.
Μέχρι εδώ θα μπορούσε να είναι μια μάλλον συνηθισμένη ιστορία. Μια ρατσιστική ενέργεια. Ένα αντιρατσιστικό κάλεσμα σαν αντίδραση. Έλα, όμως, που τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν τόσο “ευθύγραμμα και ομαλά”. Γιατί κάπου εδώ μπαίνει στην ιστορία και η υπόλοιπη Αριστερά. Ένα τμήμα της, τουλάχιστον. Λαϊκή Ενότητα, ΚΕΕΡΦΑ, ΚΑΡ, ΟΚΔΕ αξιοποιούν το αντιρατσιστικό κάλεσμα του ΚΚΕ και παίρνουν μέρος στη συγκέντρωση και στην πορεία που ακολούθησε.
Τι το ξεχωριστό είχε η αντιρατσιστική συγκέντρωση στο Ωραιόκαστρο;
Τα σπουδαία σπαθιά των Σαμουράι, για να θεωρηθούν τέλεια και έτοιμα για μάχη, πρέπει να περάσουν μέσα από δύο δοκιμασίες: της φωτιάς και του πάγου. Ακόμα και τα καλύτερα σπαθιά, που πέρασαν με επιτυχία τη δοκιμασία της φωτιάς, ενδέχεται να σπάσουν σαν κλαράκια μόλις αγγίξουν τον πάγο.
Η Αριστερά και το κίνημα ξέρουν από πρώτο χέρι τι σημαίνει να περνάς μέσα από τη φωτιά και να αντέχεις. Σήμερα καλούνται να ανταπεξέλθουν σε κάτι πιο δύσκολο: να αντιμετωπίσουν την πρόκληση του πάγου. Να αντέξουν μέσα σε συνθήκες όπου ο κόσμος έχει νιώσει το πικρό αίσθημα της ήττας, έχει νιώσει την προδοσία και την απογοήτευση και το μόνο που επιθυμεί είναι να αποσυρθεί.
Η απόσυρση δεν θα ήταν ενδεχομένως πρόβλημα, εάν δεν υπήρχαν κάποιες “ενοχλητικές” εκκρεμότητες: οι μισθοί και οι συντάξεις πείνας, το ξεπούλημα όλης της δημόσιας περιουσίας, οι “αγανακτισμένοι κάτοικοι” σε περιοχές κοντά σε κέντρα κράτησης προσφύγων, ο φασισμός που ξανακάνει την εμφάνισή του. Επειδή το τέρας εμφανίζεται με πολλές μορφές, εσχάτως είδαμε να παίρνει τη μορφή απόφασης Συλλόγων Γονέων, που αρνούνται να φοιτούν προσφυγάκια στα δικά “τους” σχολεία. Λέγοντας “δικά τους σχολεία” εννοούν ασφαλώς τα σχολεία όπου φοιτούν τα “δικά τους παιδιά”. Μπροστά σε κάτι τέτοια, λοιπόν, δε χωρά απόσυρση. Ακόμη κι αν πρέπει να δοκιμαστούμε ως Αριστερά και αντιρατσιστικό/αντιφασιστικό κίνημα σε συνθήκες γενικευμένου μουδιάσματος. Η δοκιμασία του πάγου, που λέγαμε.
Το σημαντικό με την παρέμβαση στο Ωραιόκαστρο ήταν ότι έδειξε πως υπάρχουν ακόμα αντιστάσεις – έστω σε ένα μικρό τμήμα της οργανωμένης Αριστεράς και του κινήματος. Υπάρχουν ευαίσθητες χορδές που τεντώνονται επικίνδυνα. Σε μια στιγμή όπου η απάθεια και τα νωχελικά αντανακλαστικά δείχνουν να είναι δυστυχώς ο κανόνας, σε μια στιγμή όπου οι κοινωνικές αντιστάσεις δείχνουν μειωμένες, όταν καθημερινά δεχόμαστε πιο πολλά χτυπήματα απ’ όσα μπορούμε να αποκρούσουμε, στο Ωραιόκαστρο διατυπώθηκε ένα «αρκετά, ως εδώ». Και διατυπώθηκε με τον καθαρό τρόπο με τον οποίο ξέρει να αντιδρά η Αριστερά και τα κινήματα στις καλύτερες στιγμές τους.
Η πρωτοβουλία για αντιρατσιστικό κάλεσμα ανήκε στην τοπική οργάνωση του ΚΚΕ και χαιρόμαστε γι’ αυτό. Λαϊκή Ενότητα, ΚΕΕΡΦΑ, ΚΑΡ, ΟΚΔΕ αξιοποίησαν το κάλεσμα αυτό για να σταθούν δίπλα σε μια τέτοια προσπάθεια, και κινητοποίησαν τον κόσμο τους σε μια περίοδο όπου η επίσχεση εργασίας των εργαζομένων στον ΟΑΣΘ έχει κόψει την πόλη στα δυο. Θα θέλαμε κι άλλες φωνές από τη ριζοσπαστική Αριστερά μαζί μας στο Ωραιόκαστρο. Θα θέλαμε κι άλλες φωνές από την επαναστατική Αριστερά στον δρόμο μαζί μας στο Ωραιόκαστρο.
ΚΚΕ, Λαϊκή Ενότητα, ΚΕΕΡΦΑ, ΚΑΡ, ΟΚΔΕ σίγουρα διαφωνούν σε αρκετά σημεία. Υπάρχει, ωστόσο, ένας κοινός τόπος: οι ρατσιστικές ενέργειες δεν μπορούν να μένουν αναπάντητες. Οι ρατσιστικές φωνές πρέπει να καταδεικνύονται ως τέτοιες, ως φωνές δηλαδή που ξερνούν ξενοφοβικό μίσος, και να απομονώνονται. Ήταν όμορφο να ξέρεις πως παρά τις όποιες διαφορές και πολιτικές διαφωνίες, όταν βγαίνεις στο δρόμο συμφωνείς στα βασικά. Στο ότι οι μετανάστες δεν είναιμόνο «της γης οι κολασμένοι», αλλά είναι κυρίως «αδέρφια ταξικά». Έχει μια ξεχωριστή σημασία επομένως, όσες και όσοι τοποθετούμαστε στην από δω πλευρά του ταξικού στρατοπέδου, στην πλευρά των αναγκεμένων, να πορευόμαστε μαζί. Να φωνάζουμε συνθήματα μαζί. Με τις ξεχωριστές μας σημαίες, με τα ξεχωριστά μας πανώ και κείμενα, αλλά στο δρόμο μαζί. Απέναντι στις αστυνομικές δυνάμεις, που είχε επιστρατεύσει η -ούτε για αστείο πια- “αριστερή” κυβέρνηση, να στεκόμαστε μαζί. Απέναντι στο ρατσιστικό δηλητήριο και τις ξενοφοβικές αντιδράσεις, να απαντάμε μαζί.
Το δεύτερο πολύ σημαντικό στοιχείο της παρέμβασης εκεί ήταν ότι λειτούργησε ενθαρρυντικά για τους αντιρατσιστές και αντιρατσίστριες στην τοπική κοινωνία. Είναι χρήσιμο να ξέρουν ότι δεν είναι μόνοι/ες τους που έχουν απομείνει εκεί πάνω να παλεύουν. Είτε είναι γονείς που θεωρούν αυτονόητα καλό το παιδί τους να μοιράζεται το ίδιο θρανίο με ένα προσφυγάκι είτε είναι εκπαιδευτικοί που θεωρούν αυτονόητα καλό να μεταδίδουν τη γνώση σε παιδιά ανεξαρτήτως εθνικής καταγωγής. Η μάχη κόντρα στο ρατσισμό και το φασισμό δεν είναι ένας μοναχικός δρόμος. Χρειάζεται πολλούς και πολλές για να δοθεί αποτελεσματικά.
Το Ωραιόκαστρο, εάν θα μείνει για να μας θυμίζει κάτι, δεν θα είναι οι αδιανόητα χυδαίες ανακοινώσεις των Συλλόγων Γονέων και Κηδεμόνων δύο Δημοτικών Σχολείων της περιοχής. Θα μείνει για να μας θυμίζει διαρκώς πώς μοιάζει μια Αριστερά που βγαίνει ενωμένη, με δύναμη και αυτοπεποίθηση στο δρόμο. Εκεί, όπου τα συνθήματα «έλληνες και ξένοι εργάτες ενωμένοι» καλύπτουν -ευτυχώς- τις φωνές θρασύδειλων ανθρώπων, που δεν έχουν το θάρρος να τα βάλουν με όσους ευθύνονται πραγματικά για τα προβλήματά τους και στρέφονται στους αδύναμους.
Το Ωραιόκαστρο θα μείνει για να μας θυμίζει ποιος είναι ο πραγματικός εχθρός και πώς πρέπει να στεκόμαστε απέναντί του.
Πρώτη (μικρή) δοκιμασία σπαθιού σε συνθήκες πάγου, check.
Κική Σταματόγιαννη
