Άλλη µια φορά τα σχολεία µπήκαν σε ρυθµούς παρελάσεων: πρόβες,
παραπρόβες, βήµα, σηµαιοφόροι, παραστάτες. Τι είναι όµως η παρέλαση; Είναι
απλά και µόνο ένας τρόπος να χάνεις λίγες ώρες βαρετού µαθήµατος ή κάτι
παραπέρα;
Οι παρελάσεις ήταν εφεύρεση του Φρειδερίκου ΙΙ της Πρωσίας, ενός
στρατοκράτη µονάρχη που προσπαθούσε να ενοποιήσει κάτω από τη δική του
εξουσία τα διασκορπισµένα γερµανικά φέουδα. Πριν τις αρχές του 19ου αιώνα
δεν υπήρχαν παρελάσεις ούτε στην Ελλάδα ούτε αλλού. Τόσο οι σηµαίες όσο κι
οι παρελάσεις ήρθαν στο προσκήνιο τον 19ο αιώνα, όταν τα δηµιουργούµενα
στην Ευρώπη έθνη- κράτη προπαγάνδιζαν το ιδεολόγηµα της «εθνικής
συνείδησης» και του εθνικισµού για να επιβάλουν την κρατική κυριαρχία τους.
Απ’ τον Ατλαντικό ως τη Μ. Ασία οι εθνικοί εορτασµοί εξυµνούσαν και
καθαγίαζαν τους πολέµους και τις γενοκτονίες. Στα πλαίσια του έθνους-κράτους
δεν υπάρχουν ελεύθεροι άνθρωποι, αλλά υπήκοοι, που έχουν χρέος & καθήκον.
Σταδιακά οι παρελάσεις από τους στρατιώτες επεκτάθηκαν και στους µαθητές. Η
όλη διαδικασία της παρέλασης είναι βασισµένη σε αρχές µιλιταριστικού
χαρακτήρα που βρίσκουν εφαρµογή σε ολοκληρωτικά καθεστώτα.
Oι µαθητές παρελαύνουν σαν στρατός. Άνθρωποι µε οµοιόµορφη εµφάνιση και
πανοµοιότυπο ύφος. Ίδια ρούχα, ίδια χρώµατα. Περπατούν συντεταγµένα και
πειθήνια. Σιδηρά πειθαρχία. Χαιρετούν τον «ηγέτη» και καµαρώνουν.
Εµβατηριακή µουσική µε επιβλητικό ρυθµό. Οι «καλύτεροι» µπροστά. Οι
«κακοί» πίσω. Μια ολόκληρη διαδικασία που διαφηµίζει την απόλυτη
οµοιοµορφία [όσο πιο συντονισµένες & αυστηρές είναι οι κινήσεις τόσο πιο
πειθαρχηµένο θεωρείται το σύνολο- στράτευµα που τις εκτελεί], που επιδεικνύει
την υποταγή του πλήθους στον «αρχηγό» και διαλαλεί το «αξιόµαχο» της
νεολαίας. Ποιο αξιόµαχο; Αυτό του ελληνικού στρατού που θα τρέξει να φυλάει
τα καπιταλιστικά συµφέροντα στην πρώην Γιουγκοσλαβία, στο Αφγανιστάν, στο
Ιράκ, στο Λίβανο κλπ. Εφ’ όσον εξυπηρετεί τα συµφέροντά του, το δηµοκρατικό
ελληνικό κράτος δεν έχει κανένα πρόβληµα να πραγµατοποιεί παρελάσεις που
κατάγονται από δικτατορίες.
Πιστός στο παραπάνω πνεύµα ο θεσµός της παρέλασης είναι υποχρεωτικός για
τα παιδιά των ελληνικών σχολείων, σαν να πρόκειται για µάθηµα, µε σκοπό την
«εθνικά υπερήφανη» διαπαιδαγώγηση των µαθητών µε ένα θεσµό που
ουσιαστικά αυτό που τους µαθαίνει είναι να σκύβουν το κεφάλι και να
λειτουργούν µε µηχανικό τρόπο, όχι σαν άτοµα, αλλά σαν ροµπότ. Εκτός
αυτών, η όλη διαδικασία τροφοδοτεί το µικρόβιο του εθνικισµού και του
πολέµου, αντί να προωθεί τη συναδέλφωση των λαών, την πανανθρώπινη
αλληλεγγύη και την ειρήνη. Καµιά εθνική γιορτή και καµιά παρέλαση δεν έγινε
για να τιµηθεί η ειρήνη, ο πολιτισµός, ή µια επιστηµονική ανακάλυψη. Και
βέβαια, ο θεσµός των παρελάσεων επιβάλλεται µε τη βία στους µαθητές (π.χ.
απουσίες, απειλές για αποβολή, πειθαρχικό για όποιον αρνείται να παρελάσει) ή
στους καθηγητές (κράτηση µισθού κλπ.)
Το σύστηµα διδασκαλίας είναι η διδασκαλία του συστήµατος
Η πολιτική εξουσία δεν ασκείται µόνο από τους άµεσους κατασταλτικούς
θεσµούς (νόµοι, αστυνοµία κτλ.) αλλά και από µια σειρά έµµεσων, που
µοιάζουν ανεξάρτητοι από την πολιτική εξουσία, ενώ στην ουσία την
υποστηρίζουν περισσότερο. Τέτοιος θεσµός είναι και η εκπαίδευση. Το σχολείο
αποτελεί µια µονάδα κοινωνικού ελέγχου ως προς το χώρο [κλειστές από το
περιβάλλον σχολικές µονάδες], το χρόνο [έλλειψη ελεύθερου χρόνου, χρονική
διάταξη των µεταδιδόµενων γνώσεων] και το κυριότερο ως προς τη γνώση.
Η γνώση δεν είναι ελεγχόµενη µόνο ως προς το περιεχόµενό της, αλλά και ως
προς τους τρόπους αφοµοίωσης & εξέτασής της. Το σχολείο κατανέµει
κοινωνικούς ρόλους και αναπαράγει την κυρίαρχη ιδεολογία. Οι µαθητές είναι
υποχρεωµένοι να δεχτούν την αυθεντία του καθηγητή, που µεταδίδει
µονόπλευρα τη γνώση και επιβάλλεται µέσα στην τάξη µέσω του φόβου [π.χ.
αποβολές]. Παραπέρα, οι καθηγητές είναι υποχρεωµένοι να δεχτούν την
αυθεντία του Υπουργείου Παιδείας, που τους επιβάλλεται µέσω απειλών [π.χ.
κυρώσεις, πειθαρχικά]. Βλέπουµε δηλαδή ότι η εκπαίδευση αναπαράγει το
σύστηµα: µια πυραµίδα εξουσίας όπου ο ένας υποτάσσεται στον άλλο. Το
σχολείο λειτουργεί σαν εργοστάσιο. Όλοι µπαίνουν την ίδια ώρα το πρωί,
παίρνουν παρουσίες, κάνουν διαλείµµατα όχι όταν κουραστούν αλλά όταν
χτυπήσει το κουδούνι, µαθαίνουν να γράφουν, να λένε και να κάνουν τα ίδια
πράγµατα, σχολάνε την ίδια ώρα. Μαθαίνουν να είναι υπήκοοι.
Από την άλλη, προωθούνται αντιλήψεις που συµφέρουν το κράτος και τα
αφεντικά, όπως η ανταγωνιστικότητα (αντί της οµαδικότητας), η
επιχειρηµατικότητα (αντί της συλλογικής δράσης), η εµπορευµατοποίηση (αντί
της αντίληψης του κοινόχρηστου, αυτού που ανήκει σε όλους) και η υπακοή. Η
σχολική εκπαίδευση λοιπόν έχει διπλό χαρακτήρα: αναπαραγωγή και όξυνση
των κοινωνικών ανισοτήτων και µετάδοση της κυρίαρχης ιδεολογίας.
Πίσω από τις σηµαίες και τις παρελάσεις κρύβονται τα
εγκλήµατα του κράτους
Ο µύθος του «έθνους» αποσκοπεί στην συγκάλυψη της πραγµατικότητας, ότι
δηλαδή υπάρχει οικονοµική & κοινωνική ανισότητα. Μέσω του «εθνικού
συµφέροντος», προπαγανδίζεται ένα δήθεν κοινό συµφέρον πλουσίων και
φτωχών, καταπιεστών και καταπιεσµένων, ώστε όποιος µιλάει για αλληλεγγύη
ανάµεσα στους κατα¬πιεσµένους και επανάσταση ενάντια στα αφεντικά, να
απαξιώνεται ως «προδότης». Ο θεσµός των παρελάσεων δεν είναι απλά
αναχρονιστικός, είναι επικίνδυνος. Δεν παραπέµπει στην ιστορία, αλλά
κατασκευάζει µύθους στα όρια του «πίστευε και µη ερεύνα». Ο εθνικός
χαρακτήρας του ’21, η «άσβεστη φλόγα της ελληνορθόδοξης παράδοσης» και
το λάβαρο της αγίας Λαύρας είναι προπαγάνδα που κρύβει το ότι οι ανυπότακτοι
κλέφτες γυρνούσαν τα βουνά αφορισµένοι, ενώ ο κλήρος κι οι προύχοντες
πλούτιζαν µέσα στην Οθωµανική αυτοκρατορία. Αντίστοιχα, το «έπος του ’40»
και το «µεταξικό ΟΧΙ» έβρισκε τη µισή Ελλάδα στις φυλακές και υπό διωγµό και
την άλλη µισή να φοράει κουκούλα και γερµανικές αρβύλες.
Τα λάβαρα, η θρησκεία κι ο εθνικισµός, είναι ιδεολογικά όπλα που τα κράτη
επιστρατεύουν για να δικαιολογήσουν πολέµους και ρατσιστικούς & κοινωνικούς
διαχωρισµούς. Κραυγαλέες περιπτώσεις όσα συµβαίνουν τα τελευταία 15 χρόνια
στις χώρες του πρώην ανατολικού µπλοκ κι ιδιαίτερα στα Βαλκάνια, όπου όλα
τα εγκλήµατα εν καιρώ ειρήνης και πολέµου ως σηµείο αναφοράς είχαν τα
παραπάνω ιδεολογικά όπλα.
Το σχολείο έρχεται να συµπυκνώσει τα παραπάνω και να τα µεταδώσει στους
µαθητές. Καλλιεργεί τον εθνικισµό, την ξενοφοβία και τη µισαλλοδοξία και
αποπροσανατολίζει τον µαθητή, γιατί του µαθαίνει να βλέπει ως εχθρούς άλλους
λαούς, κι όχι τα αφεντικά που θα τον εκµεταλλεύονται και θα τον καταπιέζουν
στο µέλλον (όπως κάνουν σε κάθε λαό σε όλο τον κόσµο άλλωστε). Το σχολείο
εξυπηρετεί και προπαγανδίζει τα συµφέροντα κράτους & κεφαλαίου. Αυτή τη
νοσηρή κατάσταση πρέπει να την ανατρέψουµε.
ΕΝΑ ΣΧΟΛΕΙΟ ΠΟΥ ΠΡΟΩΘΕΙ ΤΟΝ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟ,
ΤΟ ΜΙΛΙΤΑΡΙΣΜΟ, ΤΟ ΜΙΣΟΣ, ΤΗΝ ΥΠΟΤΑΓΗ,
Ή
ΜΙΑ ΜΑΘΗΣΗ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, ΤΗΣ ΑΥΤΟ-
ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ, ΤΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ;
Ενάντια στις παρελάσεις και σε όσα αυτές
πρεσβεύουν και καλλιεργούν.
Πηγή: fb Nab Aiji
