Captain Fantastic: φαντασία αχαλίνωτη ή επιστημονική;

Captain Fantastic: φαντασία αχαλίνωτη ή επιστημονική;

Screenshot_6

Μπορεί ένα οκτάχρονο κορίτσι να έχει άποψη για τη νομική κατοχύρωση των εταιρειών εις βάρος της δημοκρατίας; Ένα επτάχρονο να κατανοεί το φασιστικό φαινόμενο; Μπορεί η παιδικότητα να διαβάζει αντιρατσιστικές ανθρωπολογικές μελέτες, Έλιοτ και Ντοστογιέφσκι, εκλαϊκευμένη θεωρία υπερχορδών και κβαντομηχανική; Γίνεται γονείς και παιδιά να πάψουν τα «αθώα» ψέματα, να μην ντρέπονται τη διαπραγμάτευση του σεξ ή του θανάτου; Ο Captain Fantastic στήνει στην οθόνη μια σπιρτόζα, σφριγηλή κατάφαση.

 
Ο Captain Fantastic είναι το κι­νη­μα­το­γρα­φι­κό ταίρι της Frida. Ανα­δύ­ε­ται όχι από κά­ποιο ηρω­ι­κό ιστο­ρι­κό πα­ρελ­θόν, αλλά από τις θαμ­μέ­νες στην κα­τα­πί­ε­ση δυ­να­τό­τη­τες μιας σύγ­χρο­νης κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας. Με άξονα όσα αφο­ρούν την ανα­τρο­φή των παι­διών το έργο δι­καιώ­νει τον άλλο κόσμο που είναι εφι­κτός, προ­σπα­θώ­ντας να προ­σεγ­γί­σει την οι­κο­γε­νεια­κή του πλευ­ρά στην οθόνη. Οι γο­νείς δί­νουν μο­να­δι­κά ονό­μα­τα στα παι­διά τους επει­δή είναι κι αυτά μο­να­δι­κά. Τα παι­διά τρώνε και γυ­μνά­ζο­νται σαν αθλη­τές, λυ­πού­νται με την πα­χυ­σαρ­κία των «ιπ­πο­πό­τα­μων» κα­τα­να­λω­τών, αλλά δεν τους χλευά­ζουν. Αγνο­ούν τα βι­ντε­ο­παι­χνί­δια, αλλά τους αρέ­σουν οι πα­ραλ­λα­γές Γκόλντ­μπεργκ του Μπαχ. Μα­θαί­νουν να σέ­βο­νται τις γυ­ναί­κες, ακόμη κι αν δεν τις αγα­πούν, να λένε την αλή­θεια, ακόμη κι αν είναι δύ­σκο­λη. Τα παι­χνί­δια τους είναι κάπως αιχ­μη­ρά, όμως είναι παι­διά με αρ­κε­τή ανε­ξαρ­τη­σία και αυ­το­πε­ποί­θη­ση για να διορ­θώ­νουν τα λάθη του πα­τέ­ρα. Κι εκεί­νος δια­θέ­τει αρ­κε­τή αυ­το­συ­γκρά­τη­ση για να τα ακού­ει. Θε­ω­ρούν εαυ­τούς ως φι­λο­σό­φους, αλλά δεν κο­ροϊ­δεύ­ουν κα­νέ­ναν –εκτός από μια ει­δι­κή κα­τη­γο­ρία, αφού κα­νείς δεν είναι τέ­λειος.
 
Κι αφού η ανα­τρο­φή των παι­διών αφορά τα πάντα, η ουσία της ται­νί­ας έγκει­ται μάλ­λον στις χιου­μο­ρι­στι­κές, παι­χνι­διά­ρι­κες χα­ρα­κιές που κα­τα­φέρ­νει πα­ρεκ­βα­τι­κά στα κα­τε­στη­μέ­να πρό­τυ­πα και την κυ­ρί­αρ­χη ψευδή ιδε­ο­λο­γία. Αμε­λη­τέ­ες οι ανα­κρί­βειες, πολύς ο χα­ρού­με­νος, ζω­η­ρός ρι­ζο­σπα­στι­σμός. Τε­λι­κά βέ­βαια, δεν μπο­ρεί να υπάρ­ξει ρι­ζο­σπα­στι­σμός στην απο­μό­νω­ση της παρ­θέ­νας φύσης. Η ται­νία το πα­ρα­δέ­χε­ται πλή­ρως, δεί­χνο­ντας έτσι ότι το επί­κε­ντρο δεν βρί­σκε­ται στην ανά­λυ­ση του παι­δα­γω­γι­κού πει­ρά­μα­τος. Αλλά σε όλα τα άλλα που ξε­δι­πλώ­νο­νται με αφορ­μή αυτό. Βρί­σκε­ται στις απα­νω­τές σφα­λιά­ρες που δίνει η παι­δι­κή πρόζα σε ιερά και όσια –και χωρίς να πα­θιά­ζε­ται με αυτό, παρά σαν κάτι αυ­το­νό­η­το.
 
Είναι ένα φιλμ που αξί­ζει να δεις μετά τον Daniel Blake, σαν συ­μπλη­ρω­μα­τι­κό του. Ο Daniel σου δίνει γεύση από το θα­να­τη­φό­ρο δη­λη­τή­ριο μιας «ανα­πτυγ­μέ­νης» κα­πι­τα­λι­στι­κής κοι­νω­νί­ας, την ορ­γα­νω­μέ­νη απο­ξέ­νω­ση, την βία της απο­στέ­ρη­σης, την φτω­χο­ποί­η­ση της Κρί­σης. Μια πραγ­μα­τι­κό­τη­τα τόσο δι­πλα­νή και απτή που την συ­νη­θί­ζου­με. Στο τέλος μένει ένα αί­σθη­μα κα­τά­φω­ρης αδι­κί­ας, ότι κάτι πρέ­πει να αλ­λά­ξει οπωσ­δή­πο­τε. Αλλά μπο­ρεί; Ο Captain Fantastic προ­σφέ­ρει του­λά­χι­στον κί­νη­τρο. Δεν είναι τόσο ρε­α­λι­στι­κός, η ζω­ντά­νια του πα­ρα­μέ­νει εγκλω­βι­σμέ­νη στην οθόνη, μια απλή ανα­πα­ρά­στα­ση -που όμως αφή­νει κάτι και στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. Εν­θαρ­ρύ­νει όσους θέ­λουν να «αλ­λά­ξουν τον κόσμο» δεί­χνο­ντας πόσο όμορ­φος θα μπο­ρού­σε να είναι. Και, πι­στεύω, μπο­ρεί να μα­λα­κώ­σει κάπως τον πα­γω­μέ­νο συ­ντη­ρη­τι­σμό όσων θα εξα­κο­λου­θούν να ταυ­τί­ζουν την παι­δι­κό­τη­τα με την άγνοια, την ηθική ακε­ραιό­τη­τα με τη θρη­σκεία, την ευ­τυ­χία με το χρήμα και το …φα­γη­τό με τα χά­μπουρ­γκερ. Στο τέλος μένει το μότο του μι­κρού­λη Νάι: «Αντί­στα­ση στο κα­τε­στη­μέ­νο!» Και όταν τη μοι­ρά­ζε­σαι με άλ­λους -έξι- είναι και πολύ δια­σκε­δα­στι­κή!
πηγή:rproject.gr
92

ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΑΡΘΡΑ