Ενώ οι κυβερνήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης πανηγυρίζουν κυνικά για τις «επιτυχημένες» αποτροπές και τις μαζικές επαναπροωθήσεις –όπως η πρόσφατη θηριωδία στη Θέουτα με τους δεκάδες χιλιάδες εγκλωβισμένους–, η σκληρή πραγματικότητα του «φρουρίου» συνεχίζει να ξετυλίγεται με θύματα τους πιο ευάλωτους. Με πρόσχημα την «ασφάλεια των συνόρων» και τις πιέσεις της ακροδεξιάς, το Βερολίνο και η Ρώμη δίνουν τα χέρια για να αναβιώσουν και να εφαρμόσουν στο ακέραιο την απάνθρωπη Συνθήκη του Δουβλίνου, μετατρέποντας τους αιτούντες άσυλο σε μπαλάκι μεταξύ των ευρωπαϊκών κρατών.
Η στοχοποίηση των προσφύγων και το «συνδικάτο» της καταστολής
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της βάρβαρης πολιτικής αποτελεί η περίπτωση της 22χρονης Σομαλής, της Αμπντιρισάκ Ουαρσάμε, η οποία είχε καταφύγει στη Γερμανία για να γλιτώσει από τον εξαναγκαστικό γάμο και τη βία, έχοντας μάλιστα συγγενείς της στη χώρα, τη μητέρα και τον αδελφό της. Αντί για προστασία, η γερμανική κυβέρνηση –υποχωρώντας στις πιέσεις της ανόδου της AfD και επιβάλλοντας σκληρή δεξιά γραμμή– αποφάσισε να την πετάξει πίσω στην Ιταλία στις 19 Αυγούστου, κάνοντας πράξη τη σιωπηλή συμφωνία Βερολίνου και Ρώμης για την ενεργοποίηση των απελάσεων των λεγόμενων «Δουβλινέζων».
Την ίδια στιγμή, οι κυβερνήσεις Μελόνι και Μερτς (μαζί με τους Γερμανούς χριστιανοκοινωνιστές υπουργούς) απαιτούν δεσμευτικές, «απαλλαγμένες από γραφειοκρατικά εμπόδια» διαδικασίες επιστροφής, στοχοποιώντας άμεσα χώρες όπως η Ιταλία και η Ελλάδα ως τους «χωροφύλακες» που θα κρατούν τους ανθρώπους αυτούς εγκλωβισμένους στα νότια σύνορα της ΕΕ.
Η αλληλεγγύη είναι η μόνη απάντηση
Η αναβίωση της Συνθήκης του Δουβλίνου και οι απειλές για μαζικές μεταγωγές και απελάσεις αποκαλύπτουν την απόλυτη χρεοκοπία του ευρωπαϊκού ασύλου. Η Ευρώπη των τειχών, των στρατοπέδων συγκέντρωσης και της αστυνομικής καταστολής δεν ενδιαφέρεται ούτε για τα ανθρώπινα δικαιώματα ούτε για τις ζωές των προσφύγων, τους οποίους αντιμετωπίζει ως «αντικείμενα» προς διαχείριση και απέλαση.
Απέναντι σε αυτό το ζοφερό ευρωπαϊκό οικοδόμημα του ρατσισμού και της εκμετάλλευσης, η μόνη απάντηση των κινημάτων είναι η αλληλεγγύη χωρίς αστερίσκους, η κατάργηση της Συνθήκης του Δουβλίνου και η πάλη για ανοιχτά σύνορα, ασφαλή στέγη και αξιοπρεπή ζωή για όλους τους κατατρεγμένους του πλανήτη.
