Στις 12 Αυγούστου 1997, έπειτα από έναν εξοντωτικό, δεκάμηνο αγώνα, οι χαλυβουργοί της εταιρείας Wheeling-Pittsburgh Steel σε τρεις αμερικανικές πολιτείες (Δυτική Βιτζίνια, Οχάιο, Πενσυλβάνια) δικαιώθηκαν. Με συντριπτικό ποσοστό 79%, οι εργαζόμενοι —μέλη του συνδικάτου United Steelworkers of America— ενέκριναν τη νέα συλλογική σύμβαση, βάζοντας τέλος στην πιο μακροχρόνια απεργία στην ιστορία της αμερικανικής βιομηχανίας χάλυβα.
Οι εργάτες πέρασαν το κατώφλι των εργοστασίων την 1η Οκτώβρη 1996, ξεκινώντας την απεργία που θα είχε τελικά διάρκεια δέκα μηνών. Στο επίκεντρο της σύγκρουσης βρέθηκαν οι συνταξιοδοτικές παροχές, οι οποίες είχαν περικοπεί βάναυσα όταν η εταιρεία επικαλέστηκε χρεοκοπία. Παρά την αλλαγή σελίδας και την επιστροφή της επιχείρησης στην κερδοφορία, η εργοδοσία αρνούνταν να αποκαταστήσει τα κομμένα δικαιώματα, αναγκάζοντας τους 4.500 χαλυβουργούς να απαιτήσουν με τον αγώνα τους το μερίδιο που τους αναλογούσε από τον πλούτο που οι ίδιοι παρήγαγαν.
Παρά τις λυσσαλέες πιέσεις, τις προσπάθειες κυβερνητικής παρέμβασης με στόχο την εκτόνωση της κρίσης υπέρ της εργοδοσίας και την απόλυτη αδιαλλαξία της διοίκησης, το συνδικάτο αρνήθηκε να υποχωρήσει, επιλέγοντας τον δρόμο του μετωπικού και ανυποχώρητου αγώνα. Αντί να εγκλωβιστεί στα στενά όρια μιας τοπικής διαμαρτυρίας, η ηγεσία και οι εργάτες ανέβασαν το επίπεδο της σύγκρουσης, μεταφέροντας την πίεση απευθείας στα κέντρα λήψης αποφάσεων και στοχεύοντας τα οικονομικά συμφέροντα και το προφίλ των μεγαλομετόχων της μητρικής εταιρείας, μέχρι να λυγίσουν την εργοδοτική αλαζονεία.
Η συμφωνία που «κλείδωσε» στις 12 Αυγούστου κατοχύρωσε σημαντικές αυξήσεις στις συντάξεις των εργαζομένων, καθώς και το δικαίωμα πρόωρης συνταξιοδότησης στα 55 με 30 χρόνια υπηρεσίας. Η αποφασιστικότητα αυτών των 4.500 εργατών απέδειξε πως ακόμα και απέναντι στα ατσάλινα τείχη των πολυεθνικών και των μονοπωλίων, η οργάνωση, η ταξική αλληλεγγύη και η ασυμβίβαστη πάλη μπορούν να γίνουν η δύναμη που ανατρέπει τους συσχετισμούς. Ο αγώνας της Wheeling-Pittsburgh παραμένει μέχρι σήμερα φωτεινό ορόσημο για το παγκόσμιο εργατικό κίνημα, υπενθυμίζοντας ότι τίποτα δεν χαρίζεται και τα πάντα κατακτώνται με τον δρόμο και τον αγώνα.
