Μια «χύμα» κουβέντα με τη διοργανώτρια του 1ου αθηναϊκού GenderFest (27-29/1, Booze Cooperativa) Μαρία Κατσικαδάκου-Cyber για φύλα, σεξουαλικότητες, trans, queer, έμφυλες και φεμινιστικές προβληματικές.
Tο λάβαρο που οφείλει να ανεμίζει το σύγχρονο queer κίνημα είναι ο σύγχρονος φεμινισμός ή αλλιώς μετα-φεμινισμός. Πρέπει να δούμε την ισότητα των φύλων εξαρχής και να την κατακτήσουμε, θέτοντάς την σε νέες βάσεις, όπως και να μιλήσουμε για την ισότητα μεταξύ των ίδιων φύλων.
«Τι καλούμαι να κάνω αν με αποκαλέσεις άντρα ή, αντίστοιχα, γυναίκα;» αναρωτιέται εμφατικά η συνομιλήτριά μου. «Έχω αμέτρητες ιστορίες δρόμου και τηλεφώνου να διηγηθώ για το φύλο μου, αφού έτσι μεγάλωσα – γεννήθηκα στο ένα φύλο, εμφανισιακά βρίσκομαι κάπου στη μέση των δύο, ακούγομαι κάπου στην άκρη του άλλου φύλου!». Έτσι ξεκινά την προσωπική της αφήγηση που συνοδεύει το πώς και το γιατί ενός «fuckin’ different» φεστιβάλ, το οποίο μέσα από ομιλίες, συζητήσεις, προβολές, περφόρμανς, μουσικές, μόδες κ.λπ. αναφέρεται αφενός στα κοινωνικά φύλα και τις κατεξοχήν ιδιότητές τους (αρρενωπότητα και θηλυκότητα) ως κατασκευές-απόρροια μιας πατριαρχικά και ιεραρχικά δομημένης κοινωνικής οργάνωσης, αφετέρου στην ανατροπή και υπέρβασή τους μέσα από το αναποδογύρισμα εκείνων των κανονιστικών συστημάτων που τη θεμελιώνουν. Μάλιστα, τόσο η ίδια όσο και η θεματολογία του GenderFest εστιάζουν με τρυφερότητα «στα κορίτσια που γίνονται άντρες», τα οποία και λιγότερο προβεβλημένα είναι από την αντίστροφη περίπτωση αλλά και λιγότερο «προνομιούχα» όσον αφορά την αναγνώριση και την αλληλεγγύη που περισσότερο συναντούν, όπως σημειώνει, στη λεσβιακή παρά στην «έντονα φαλλοκρατούμενη» ανδρική γκέι κοινότητα.
Μπορεί όροι όπως trans, non-binary να ακούγονται εξωγήινοι στους μη γνώστες, όμως αφορούν ανθρώπους που ζουν ανάμεσά μας και μάλιστα όχι πια στο περιθώριο ή τη σκιά – την τελευταία δεκαετία η ορατότητα αυτών των ατόμων έχει αυξηθεί αισθητά, οι σχετικές αναφορές στον δημόσιο λόγο και στη δημόσια εικόνα επίσης, όπως και οι δικές τους ανατρεπτικές παρεμβάσεις σε αυτά. Ταινία που αναφέρεται σε τρανς καλλιτέχνιδα εποχής γνωρίζει διακρίσεις («The Danish Girl»), τρανς ποζάρουν για το «National Geographic», η Documenta14 έχει τρανς επιμελητή (Paul Preciado), trans και intersex δημιουργοί κάνουν τέχνη και πολιτική με πρώτη ύλη τα σώματα και τις ζωές τους, αναδεικνύοντας ταυτόχρονα την καταπίεση, την ωμή βία και τον εξοστρακισμό που εξακολουθούν να υφίστανται σε πολλά μέρη του κόσμου τα μέλη μιας κοινότητας οριακά ανεκτής, ακόμα και από τη mainstream lgbt+ σκηνή. Πέρα, μάλιστα, από το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού (ή και μη-προσδιορισμού), σεβασμό και ισότητα, διεκδικούν επίσης το δικαίωμα να γίνονται σύζυγοι αλλά και γονείς, αν το επιθυμούν. Όσον αφορά τους διαφυλικούς πειραματισμούς καθαυτούς, η επιστήμη σήμερα κάνει θαύματα –με το αζημίωτο φυσικά–, οι προκλήσεις είναι πολλές και πολυεπίπεδες, η «απειλή» μιας ανώδυνης, εν τέλει, ενσωμάτωσης επίσης υπαρκτή. Όμως εδώ μιλάμε καταρχάς για ανθρώπινες ζωές που μέχρι πολύ πρόσφατα βρίσκονταν σε απαγορευμένη ζώνη κι εξάλλου, όπως χαριτολογεί η Μαρία: «Έχει πολύ γούστο να ξέρεις ότι ο Μπραντ Πιτ θα μπορούσε να έχει γεννηθεί και κορίτσι!».
Ο εκρηκτικός Αμερικανός καλλιτέχνης, συγγραφέας και διανοητής Del LaGrace Volcano, η σουηδή ποπ τραγουδοποιός και παραγωγός Tami T, ο πολύς φωτογράφος, παραγωγός και συγγραφέας Amos Mac, η «drag terrorist», μουσικός και περφόρμερ Vaginal Davis (αμφότεροι Αμερικανοί), οι Samania (καλλιτεχνικό ντουέτο που απαρτίζουν η Γερμανομαροκινή Samira Mahboub και η Λατινοαμερικάνα Ania Katherine), το τρανς μοντέλο και συγγραφέας Vanessa Lopez από τη Χιλή μαζί με τις «δικές μας» γυναίκες DJ The Beatches, καθώς επίσης και τις drag περσόνες Zackie Oh και Μελίτα Σκαμπώ (που επιμελείται και την παρουσίαση) είναι τα «αστέρια» αυτού του χορταστικού τριημέρου όπου θα προβληθούν και οι ταινίες «Casablanca Calling», «Fuckin’ Different XYY», «Girls like us», «Something must break» και «Trans List». 
— Σε ξέραμε ως ψυχή του κινηματογραφικού Φεστιβάλ Outview. Πώς προέκυψε η ιδέα για το Gender Fest;
Η ιδέα στριφογύρναγε από καιρό, είναι πλέον φανερό ότι η θεματολογία gender όχι μόνο κερδίζει διαρκώς έδαφος αλλά και ότι η ταυτότητα φύλου έχει φτάσει στη μεγαλύτερη μέχρι σήμερα κοινωνική της ορατότητα. Το Outview Film Festival έφτασε επίσης τα 11 χρόνια και το GenderFest γίνεται στο πλαίσιο των δορυφορικών events που θα γίνουν φέτος. Έτσι, ζητήσαμε βοήθεια από έναν σημαντικό συνεργάτη μας επί σειρά ετών, το Ίδρυμα Ρόζα Λούξεμπουργκ, και λάβαμε εξαρχής την απόλυτη υποστήριξή του, χωρίς την οποία πολύ δύσκολα θα είχαμε επτά δυνατούς καλεσμένους από Αμερική, Γερμανία, Σουηδία, ταυτόχρονη διερμηνεία και άλλα που θα απολαύσετε από κοντά.
— Η δική σου σχέση με το φύλο σου;
Το «Η έρημη χώρα ανάμεσα στα δύο φύλα» που έγραψε πριν από 100 και βάλε χρόνια στο βιβλίο της η Ράντκλιφ Χολ είναι η αγαπημένη μου ατάκα. Όπως γράφω και στο Δελτίο Τύπου του GenderFest, δεν θυμάμαι ούτε μια μέρα της ζωής μου που να μην έχουν «μπερδέψει» το φύλο μου· ακόμα και στο τηλέφωνο, όλο και κάποιος θα με αποκαλέσει «αγόρι». Έχω αμέτρητες ιστορίες δρόμου και τηλεφώνου να διηγηθώ για το φύλο μου, αφού έτσι μεγάλωσα (γεννήθηκα στο ένα φύλο, εμφανισιακά βρίσκομαι κάπου στη μέση των φύλων, ακούγομαι κάπου στην άκρη του άλλου φύλου).
Από το 1998 που γνώρισα τη δουλειά της Κέιτ Μπόρνσταϊν έγραφα ότι άλλο το φύλο, άλλο ο σεξουαλικός προσανατολισμός.Πόσες φορές έχω νευριάσει όταν αποκαλούν «πούστηδες/αδερφές» τις τρανς φιλενάδες μας!
Μπορεί να είσαι γεννημένος (βιολογικά) άντρας ή γυναίκα, αλλά μπορεί να νιώθεις ό,τι φύλο θέλεις, όποτε θες, όσο θες, άσχετα με το αν είσαι ετεροφυλόφιλος ή ομοφυλόφιλος. Ένας αγαπημένος φίλος/η από τα παλιά, όταν τον/τη ρωτάγανε «είσαι άντρας ή γυναίκα;», απαντούσε: «Κάτσε να πιω καφέ και θα σου πω πώς νιώθω σήμερα»!
πηγή:lifo.gr
