Μερικές φορές χρειάζεται απλά λίγη υπομονή…Ήταν ένας τύπος, εκεί κοντά στα πενήντα που ξεκίνησε ενώπιον ενός παιδιού Ρομά να φωνασκεί για το ότι η πολιτεία θα έπρεπε να φορολογεί «αδίστακτα τους γύφτους που πλουτίζουν από τη ζητιανιά».
Κάθισα και τον άκουσα μέχρι τέλους λες και με ενδιέφερε. Τον έπιασα έπειτα από τον ώμο και του είπα αν θέλει να με ακούσει ως το τέλος όπως τον άκουσα και εγώ. Του εξήγησα πως όντως σε μια ευνομούμενη πολιτεία κανείς δεν μπορεί να εξαιρείται από μια δίκαιη και ανάλογα με την πραγματική του δύναμη φορολογία. Όμως στην περίπτωση των Ρομά και των άλλων μειονοτήτων η πολιτεία πρώτα πρέπει να διασφαλίσει άλλα πράγματα, το κυριότερο την εξάλειψη των διακρίσεων.
Του μίλησα για το συστηματικό ρατσισμό που χτυπάει τους Ρομά από το Μεσαίωνα ήδη, ρατσισμός πίσω από τον οποίο κρύβεται το πολύ στρογγυλό γεγονός πως πάντοτε οι Ρομά χρησίμευαν για τις βρώμικες δουλειές τις οποίες κανείς δεν κάνει αν δεν παραμένει συνέχεια στο περιθώριο.
Του μίλησα για το προσδόκιμο ζωής των σύγχρονων Ρομά που είναι τρομακτικά μικρό, για τις αρρώστιες, κυρίως φυματίωση που θερίζουν τους καταυλισμούς.
Του είπα πως αυτοί οι άνθρωποι μαστίζονται από ψυχολογικά προβλήματα μιας σπασμένης παιδικής ηλικίας, κατατρίχονται από ενδοοικογενειακή βία, διαιωνίζουν έναν τρόπο επιβίωσης περιθωρίου που είναι χαρακτηριστικός σε όσες κοινότητες ζουν επιβεβλημένα εδώ και αιώνες στα περιθώρια του Δυτικού κόσμου.
Τα είπα όλα αυτά με πολύ απλό τρόπο και εκείνος πράγματι δε μίλησε. Δεν ξέρω αν άλλαξε κάτι στον τρόπο που σκέφτεται. Δεν ξέρω αν συντελέστηκε η παραμικρή διαφορά μέσα του.
Δεν ξέρω καν αν το πενηντάλεπτο που έβγαλε από τη τσέπη του και έδωσε στη μικρή Ρομά σημαίνει κάτι. Ξέρω μόνο πως όταν άρχιζε να λέει τις βλακείες του, από αμορφωσιά, από ψυχολογική ένδεια ή ο,τιδήποτε άλλο εγώ είχα δυο επιλογές. Να αρχίσω να τον σιχτιρίζω ή να κάνω αυτό που έκανα…Διάλεξα το δεύτερο.
Μερικές φορές χρειάζεται απλά λίγη υπομονή. Αυτό το «απλά» βέβαια, δεν είναι τόσο «απλό».
Πιστεύω όμως ότι κάτι παραπάνω θα κάναμε αν μιλούσαμε περισσότερο με τρόπο και ηπιότητα. Γιατί ανάμεσα μας υπάρχει άβυσσος που δεν κάνουμε ποτέ τον κόπο να γεφυρώσουμε. Γιατί πολύ έχουμε ποντάρει στο να θεωρούμε τους άλλους τελειωμένη υπόθεση.
Μήπως μας βολεύει;
πηγή:fb Γιώργος Τυρίκος-Εργάς
