ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΣΕ “ΤΙΜΟΥΝ” ΟΙ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΕΝΟΙ;
(μια άσχετη;;; ιστορία με τα εγκαίνια του Μουσείου Μπελογιάννη)
Οι Γερμανοί είχαν φύγει, “απελευθέρωση”. Η αίθουσα των συνελεύσεων του Εργατικού Κέντρου (Ε.Κ.) Ηρακλείου ονομάστηκε “ΑΙΘΟΥΣΑ ΣΟΥΚΑΤΖΙΔΗ”. Ένα μεγάλο πορτραίτο του κρεμάστηκε απέναντι από την είσοδο της αίθουσας. Πρόεδρος τότε ήταν ο ξάδερφος του Στρατής Περγαλίδης. Όμως στις 14 Ιούνη 1947 πιάστηκαν μέσα στο Ε.Κ. και μεταφέρθηκαν στην Ασφάλεια ο Περγαλίδης κι ο αντιπρόεδρος του Ε.Κ.. Ο αντιπρόεδρος συνεργάστηκε, αφέθηκε ελεύθερος κι ανταμείφθηκε επιστρέφοντας σαν πρόεδρος στο Ε.Κ. Τον Περγαλίδη, τρεις μέρες μετά, τον έθαψαν κρυφά, παρουσία μόνο της γυναίκας του. Σπασμένα πόδια, ανοιγμένο κεφάλι και μαύρο κορμί από τα βασανιστήρια των ασφαλιτών.
Ο πατέρας του Σουκατζίδη, ο μπαρμπα Φώτης, μετά από λίγες μέρες, έμαθε το χαμό του Στρατή και τη συνθηκολόγηση του αντιπροέδρου. Ένα απόγεμα κατέβηκε απ’ το Αρκαλοχώρι και πήγε στο Ε.Κ. Πέρασε μπροστά από το γραφείο του Προέδρου και κατευθύνθηκε προς την “Αίθουσα Σουκατζίδη”. Μόλις τον είδαν, τον φώναξαν μα δεν απάντησε. Τον ακολούθησαν ο πρόεδρος και άλλοι που συνεδρίαζαν τότε. Μπήκε στην αίθουσα μέσα στην οποία υπήρχαν πάγκοι. Έσυρε ένα πάγκο ακριβώς κάτω από τη φωτογραφία του γιου του. “Τι θέλεις μπαρμπα Φώτη, να σε βοηθήσουμε;”, τον ρώτησαν.
Ο γέρος πάλι δε μίλησε, φάνηκε να μην άκουσε καν. Ανέβηκε προσεκτικά στον πάγκο και ξεκρέμασε το πορτραίτο του Ναπολέοντα, το σήκωσε στο ύψος του προσώπου του και είπε: “Άργησα Ναπολέων, συμπάθησέ με…δεν κάνεις εσύ παιδί μου με προσκυνημένους. Θα ξανάρθεις εδώ όταν θα ‘ναι της εργατιάς. “
Τυλίγοντας με ένα πανί τη φωτογραφία συμπλήρωσε: “Πάμε παιδί μου…συμπάθησε με που άργησα να σε πάρω”. Χωρίς να τους κοιτάξει καθόλου έφυγε με αργά βήματα και τη φωτογραφία στη μασχάλη.
(Βασισμένο στο βιβλίο του Στέλιου Παπαδομιχελάκη “Θ’ ανθρωπέψει ο άνθρωπος).
πηγή:fb Γιάννης Κυριακάκης
