6000 διασωθέντες και 250 αγνοούμενοι.
Η Παρασκευή 5 Μάη 2017 ήταν η πιο εξουθενωτική μέρα που εχω ζήσει στην κεντρική Μεσόγειο. Κανονικό χάος. Θύμισε την Λέσβο τον Οκτώβρη 2015 που κοίταγες τον ορίζοντα κι έβλεπες παντού βάρκες να ρχονται. Μόνο που εδώ δεν υπάρχει καμιά στεριά κοντά, το μόνο σημείο σωτηρίας είναι το καράβι μας.
Ξυπνήσαμε στις 6 το πρωί όταν η βάρδια εντόπισε 8 βάρκες να πλησιάζουν. Όλες είχαν πάνω από 100 άτομα μέσα, κάποιες ηταν μισοδιαλυμένες και γεμάτες νερά και μια τρίχα τις χώριζε από την ολοκληρωτική καταστροφή. Μαζέψαμε δύο ανθρώπους από το νερό, 5 αναίσθητους, αναρίθμητους εξαντλημένους και τραυματίες και ως εκ θαύματος κανέναν νεκρό.
Πολλοί άνθρωποι ποδοπατήθηκαν μέσα στις βάρκες από τον πανικό και μια γυναίκα αιμορραγούσε από την κύστη.
Οποιαδήποτε προσέγγιση με τα διασωστικά φουσκωτά μας σε τόσο υπερφορτωμένες βάρκες, με ανθρώπους να εκλιπαρούν για βοήθεια, μπορεί να πυροδοτήσει ανεξέλεγκτη έφοδο των μεταναστών προς τη θάλασσα. Οι περισσότεροι θάνατοι που βλέπουμε συμβαίνουν μέσα στις βάρκες των προσφύγων από το μαζικό ποδοπάτημα.
Για να μειώσουμε αυτόν τον κίνδυνο, χρησιμοποιούμε δύο άδειες μικρές φουσκωτές λέμβους, τις κολλάμε στο πλάι ώστε κάποιοι μετανάστες να πηδήξουν από τη μία βάρκα στην άλλη. Κατά αυτόν τον τρόπο μειώνονται τα άτομα, η βάρκα τους ελαφραίνει και σταθεροποιείται οπότε μπορούμε να προχωρήσουμε στη διάσωση.
Για τις επόμενες 14 ώρες ήμασταν σερί μέσα στα φουσκωτά και τρέχαμε από βάρκα σε βάρκα προσπαθώντας να επιλέξουμε και να εκκενώσουμε πρώτα τους πιο αδύναμους και τους τραυματίες, αφήνοντας όλους τους υπόλοιπους για μετά. Φρικτό συναίσθημα γιατί οι άνθρωποι νόμιζαν ότι τους εγκαταλείπουμε. Οι βάρκες έρχονταν ασταμάτητα και από παντού. Το καράβι μας (Aquarius) χωράει κανονικά 500 άτομα και εκείνη τη στιγμή βρισκόντουσαν τουλάχιστον 2000 άνθρωποι γύρω μας. Σε όλη τη ζώνη διάσωσης, η κατάσταση ήταν παντού ίδια και όλα τα διασωστικά καλούσαν απεγνωσμένα για βοήθεια. Λίγα μίλια πιο πέρα, το διασωστικό της Sea Watch με μέγιστη χωρητικότητα 200 άτομα, βρέθηκε περικυκλωμένο απο 600 μετανάστες στη θάλασσα και για ώρες είχε τις βάρκες κολλημένες δίπλα του μην μπορώντας να κάνει τίποτα. Το ίδιο συνέβη και το Σαββατοκύριακο του Πάσχα, όπου είχαμε 8500 ανθρώπους σε 3 ημέρες και δύο διασωστικά καράβια εξέπεμψαν MAY DAY ότι βουλιάζουν από τον τεράστιο αριθμό μεταναστών που πήραν σε συνδυασμό με την επιδείνωση του καιρού.
Εμείς τελικά πήραμε 731 άτομα στο καράβι και τους μεταφέραμε στο Reggio Calabria της Ιταλίας, ενώ συνολικά πάνω από 6000 άνθρωποι διασώθηκαν από την Παρασκευή μέχρι το Σάββατο (5-6 Μαϊου). Δυστυχώς, από τις καταθέσεις των μεταναστών επιβεβαιώθηκε ότι δύο βάρκες χάθηκαν στη θάλασσα, με περίπου 250 ανθρώπους να αγνοούνται, ενώ ήδη κάποια πτώματα ξεβράστηκαν στην Λιβύη.
Αυτός ο χαμός οφείλεται στο ότι εδώ και 1,5 μήνα τα πλοία των αρχών έχουν αποτραβηχτεί από την περιοχή. Το ιταλικό λιμενικό μετά από ανελέητη πολιτική πίεση που δέχεται στο εσωτερικό της Ιταλίας σταμάτησε τις επιχειρήσεις έρευνας και διάσωσης στην περιοχή και πλέον συνδράμει μόνο σε περιπτώσεις ανάγκης. Την Παρασκευή φάνηκαν μετά από 6 ώρες από την έναρξη των διασώσεων και μετέφεραν 1300 άτομα στην Ιταλία. Η Frontex και η επιχείρηση Sophia επίσης έχουν μειώσει δραστικά τα πλοία τους. Ουσιαστικά οι ΜΚΟ είναι μόνες τους. Η αντιμεταναστευτική υστερία στην Ιταλία χτυπάει κόκκινο και τα μίντια διεξάγουν ολομέτωπο πόλεμο στις διασωστικές ΜΚΟ με ψεύτικες είδησεις, με φωτομοντάζ και πλαστά στοιχεία. Το κράτος έφτιαξε ειδική επιτροπή στη Βουλή ειδικά για το θέμα των διασωστικών ΜΚΟ και μας έχει καλέσει ήδη δύο φορές για ακρόαση. Ο ακροδεξιός ρατσιστικός λόγος κυριαρχεί απόλυτα.
Η βασική τους θέση είναι ότι είμαστε «pull factor, ότι έλκουμε δηλαδή την μετανάστευση, ότι συνεργαζόμαστε με τους Λίβυους διακινητές και ότι συμβάλλουμε στην «εισβολή παράνομων μεταναστών» στη χώρα τους. Σε κάθε λιμάνι η αστυνομία μας κάνει πλέον εξονυχιστικό έλεγχο και προσπαθεί να βρει στοιχεία να μας συνδέσει με τους Λίβυους διακινητές. Απλά φανταστείτε να μην υπήρχαν τα διασωστικά καράβια το ΣΚ που μας πέρασε. Θα είχαμε 3000 νεκρούς σε μια μέρα. Ήδη την περασμένη βδομάδα βρήκαμε 5 πτώματα να επιπλέουν και μια διαλυμένη βάρκα. Είναι φρικτό πόσες βάρκες ξεκινάνε από τη Λιβύη και χάνονται στη μέση της διαδρομής χωρίς να μαθευτεί ποτέ.
Λίγα μίλια παραπέρα, η Λιβύη παραμένει ένας τόπος εκτελέσεων, βασανιστηρίων και απόλυτης απανθρωποποίησης.
«Στη Λιβύη μας σφάζουν σα ζώα».
Την Πέμπτη 4 Μάη, διασώσαμε άλλους 350 ανθρώπους και μέσα στη βάρκα βρέθηκε ένας νεκρός νεαρός από την Γκάμπια πυροβολημένος στο θώρακα. Οι υπόλοιποι μετανάστες μας είπαν ότι τη στιγμή που αναχωρούσαν από τη Λιβύη, ένας διακινητής θέλησε να του πάρει το καπέλο που φορούσε και επειδή ο νεαρός μάλλον δεν καταλάβαινε αραβικά και δεν του το έδωσε, ο Λίβυος τον εκτέλεσε επί τόπου. Για ενα γαμημένο καπέλο.
Σε μια άλλη διάσωση στις 29 Απριλίου 2017, βρήκαμε έναν Σουδανό πρόσφυγα πυροβολημένο στο πόδι. Όπως όλους τους μετανάστες, έτσι κι αυτόν, τον απήγαγαν στο δρόμο συμμορίες και τον έκλεισαν σε ένα χώρο με άλλους 100 μετανάστες με καθημερινό ξύλο, βασανιστήρια και στέρηση φαγητού. Με άλλους 32 κατάφεραν να δραπετεύσουν αλλά τη στιγμή της απόδρασης έφαγε μια σφαίρα στο πόδι.
«Μας κάνουν ότι πιο διεστρεμμένο φαντάζεται το μυαλό σου για να πείσουν τις οικογένειες μας να στείλουν χρήματα.
Μας σταυρώνουν σαν τον Χριστό και μας γδέρνουν το δέρμα, μας μαστιγώνουν με καυτούς σωλήνες και πετάνε γυμνά καλώδια στα ντους για να μας κάνουν ηλεκτροσόκ. Επειδή οι δικοί μου δεν είχαν άλλα λεφτά να στείλουν με πούλησαν 4 φορές ως δούλο από συμμορία σε συμμορία. Το νέο αφεντικό μας ξυλοκοπούσε συνεχώς τις 3 πρώτες μέρες για να εμπεδώσουμε τη νέα κατάσταση και μετά μας έβαλε για δουλειά. Είναι μία συνηθισμένη πρακτική. Στην αγορά που περιμέναμε να μας πουλήσουν, απέναντι μας ήταν δύο Λίβυοι που μαλώνανε και ο ένας προσπαθούσε να πουλήσει ένα όπλο στον άλλον. Ο αγοραστής αμφισβητούσε την ποιότητα του όπλου, οπότε ο πωλητής του λέει να πάρε και δοκίμασε το και έδειξε προς το μέρος που ηταν μαζεμένοι 5-6 Αφρικανοί μετανάστες. Ο υποψήφιος αγοραστής το πήρε, σημάδεψε και πυροβόλησε στο κεφάλι έναν τυχαίο πιτσιρικά. Έχω δει να σκοτώνουν, έτσι για διασκέδαση, τουλάχιστον 18-20 άτομα.»
Οι παραπάνω μαρτυρίες περιγράφουν τις ζωές όλων ανεξαιρέτως των μεταναστών. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να έχει περάσει από τη Λιβύη και να μην έχει ληστευθεί, να μην έχει κακοποιηθεί και να μην έχει κλειστεί σε κάποιο ιδιωτικό κέντρο κράτησης από τις εκατοντάδες ένοπλες συμμορίες και μαφίες. Όσοι καταφέρνουν να ζήσουν λίγο διάστημα ελεύθεροι είτε κυκλοφορούν μόνο νύχτα, είτε ντύνονται με μουσουλμανικές μαντίλες και γυναικεία ρούχα για να περνάνε απαρατήρητοι στο δρόμο.
Πηγή: fb Iasonas Apostolopoulos
