της Κατερίνας Ράιλυ, εκπαιδευτικού στο Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών
Tην πρώτη Κυριακή του Μαΐου, γιορτάζουμε την «Παγκόσμια Ημέρα Ισότητας των Οικογενειών>, (IFED ή International Family Equality Day) ενώ στις 17 Μαΐου, γιορτάζουμε την Παγκόσμια Μέρα Κατά της Ομοφοβίας, της Τρανσφοβίας και της Αμφιφυλοφοβίας (IDAHOT ή International Day Against Homophobia, Transphobia and Biphobia).
Ποιος όμως ο λόγος που καθιερώθηκαν αυτές οι δύο γιορτές;
Η Παγκόσμια Μέρα Κατά της Ομοφοβίας, της Τρανσφοβίας και της Αμφιφυλοφοβίας καθιερώθηκε το 2004 για να ευαισθητοποιήσει πάνω σε θέματα βίας και διακρίσεων που βιώνουν καθημερινά, πρόσωπα της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας. Η 17η Μαΐου γιορτάζεται σε 130 χώρες του κόσμου ως η μέρα που το 1990 ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας διέγραψε την ομοφυλοφιλία από τον κατάλογο των ψυχικών ασθενειών.
Από την άλλη, η Παγκόσμια Μέρα Ισότητας των Οικογενειών καθιερώθηκε το 2012, και είναι αφιερωμένη στην ισότητα και τον σεβασμό μεταξύ των μελών μιας οικογένειας. Γιορτάζεται κάθε χρόνο σε διάφορες χώρες σε όλο τον κόσμο. Στην Αθήνα, η διοργάνωση γίνεται από το 2012 από την οργάνωση Οικογένειες Ουράνιο Τόξο, με πολλές δραστηριότητες. Ο Θεσμός αυτός είναι ένα σύμβολο αγάπης και ευαισθητοποίησης, όσων αφορά θέματα ταυτότητας φύλου και σεξουαλικού προσανατολισμού.
Το φετινό σύνθημα, “Love Makes a Family”, είναι πραγματικά αληθινό. Μόνο η αγάπη μπορεί να νικήσει το μίσος, το ρατσισμό και την καχυποψία της κοινωνίας.
Για να υπάρξει όμως αγάπη, χρειαζόμαστε κάτι ακόμη. Μόρφωση.
Ως εκπαιδευτικός, αυτό είναι κάτι το οποίο θα τονίζω συνεχώς. Η έλλειψη γνώσης – η έλλειψη της εκπαίδευσης – είναι άγνοια. Η άγνοια οδηγεί σε φόβο. Ο φόβος στη συνέχεια οδηγεί σε μίσος. Η φύση του ανθρώπου, φοβάται το άγνωστο. Όταν στα σχολεία δεν υπάρχει ενημέρωση περί ταυτότητας φύλου ή σεξουαλικού προσανατολισμού, είναι λογικό και επόμενο, ο μαθητής, ο οποίος θα ενηλικιωθεί, να θεωρεί πλέον «εξωγήινο» ότι δεν συμβαδίζει με τα κοινωνικά πρότυπα. Ο «ρατσισμός» και το «μίσος», είναι η κληρονομιά που αφήνει η μία γενιά στην άλλη.
Το Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών στη γιορτή των Οικογενειών «Ουράνιο Τόξο»
Υπάρχει όμως ελπίδα; Θα αλλάξει αυτή η κατάσταση; Ευτυχώς υπάρχει ελπίδα. Ήδη σε κάποιες χώρες γίνονται προσπάθειες ενημέρωσης και εκπαίδευσης καθηγητών, όσον αφορά θέματα ταυτότητας φύλου και σεξουαλικού προσανατολισμού.
Πριν, αναφέραμε το ρόλο της εκπαίδευσης στην εξάλειψη του ρατσισμού και των εγκλημάτων μίσους. Τώρα, ως δασκάλα, σας ρωτάω: Η αλλαγή νομοθεσιών αρκεί; Εννοείται ότι είναι αναγκαία η ύπαρξη νομοθεσιών που να προασπίζουν την ταυτότητα φύλου και τον σεξουαλικό προσανατολισμό. Δυστυχώς όμως, πέρα από αυτό που λέει ο νόμος, έχει μεγάλη σημασία πως θα αντιμετωπιστείς στο δρόμο, σε δημόσια υπηρεσία και γενικά ως ένα ενεργό μέλος της κοινωνίας. Και δεν μιλάμε μόνο για την Ελλάδα, αλλά για όλες τις χώρες του κόσμου.
Στην Αμερική λέμε, “You can’t teach an old dog new tricks.” Εάν επιδιώκουμε να γίνει αλλαγή της κατάστασης, αυτό πρέπει να ξεκινήσει με τα νεότερα μέλη της κοινωνίας. Στα σχολεία, στο σπίτι, από την ίδια την οικογένεια.
Έχουμε πολύ δρόμο να διανύσουμε αλλά πιστεύω με όλη μου την καρδιά ότι μια μέρα θα αλλάξει η κατάσταση. Εννοείται δεν θα αλλάξει μόνη της. Δεν μπορούμε να καθόμαστε με σταυρωμένα τα χέρια. Tο Kυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών συμμετείχε φέτος στη γιορτή των οικογενειών «Ουράνιο Τόξο. Άνθρωποι διαφορετικού χρώματος, καταγωγής ή πεποιθήσεων. Είμαστε και εμείς μια οικογένεια αγάπης και ισότητας.
Θα κλείσω λοιπόν, με μια σοφή κουβέντα του πατέρα μου. «Όλους τους ανθρώπους τους γέννησε μια μάνα. Είμαστε όλοι ίσοι.» Να θυμόσαστε ότι η αγάπη νικάει τα πάντα.
