Ο θρήνος μας δεν είναι κραυγή πολέμου!

Ύστερα από πολύνεκρες τρομοκρατικές επιθέσεις στις δυτικές χώρες υπάρχουν δύο ειδών θρήνοι:

Ο θρή­νος των απλών αν­θρώ­πων, που συ­γκλο­νί­ζο­νται από την ξαφ­νι­κή απώ­λεια αθώων οι οποί­οι δεν είχαν καμιά συμ­με­το­χή στα βρό­μι­κα γε­ω­πο­λι­τι­κά παι­χνί­δια, που σο­κά­ρο­νται από τη σκέψη ότι η φρίκη «μπο­ρεί να συμ­βεί και εδώ».

Υπάρ­χει και ο «θρή­νος» των ΜΜΕ και των κυ­βερ­νή­σε­ων. Που είναι απο­λύ­τως υπο­κρι­τι­κός. Που ιε­ραρ­χεί τις ζωές των «δυ­τι­κών» πάνω από τις ζωές των θυ­μά­των στη Μέση Ανα­το­λή και την Αφρι­κή. Που ιε­ραρ­χεί τα θύ­μα­τα των τζι­χα­ντι­στών πάνω από τα θύ­μα­τα των drones, των βομ­βαρ­δι­στι­κών, της κρα­τι­κής στρα­τιω­τι­κής βίας που είναι πολύ πιο «απο­τε­λε­σμα­τι­κή» (δη­λα­δή φο­νι­κή) αλλά περνά απα­ρα­τή­ρη­τη.

Αυτός ο δεύ­τε­ρος «θρή­νος», λει­τουρ­γώ­ντας επι­λε­κτι­κά και υπο­κρι­τι­κά, επι­διώ­κει να ανα­πα­ρα­γά­γει την ισλα­μο­φο­βία και τη στή­ρι­ξη σε νέες ιμπε­ρια­λι­στι­κές επεμ­βά­σεις.

Έχει στη διά­θε­σή του το μη­χα­νι­σμό των ΜΜΕ, που βομ­βαρ­δί­ζει κάθε μέρα όλη μέρα με λε­πτο­μέ­ρειες για τις επιθέσεις στην Ευρώπη, αλλά περνά στα «ψιλά» ένα βομ­βαρ­δι­σμέ­νο νο­σο­κο­μείο στο Αφ­γα­νι­στάν, ένα αι­μα­το­κυ­λι­σμέ­νο γα­μή­λιο γλέ­ντι στην Υε­μέ­νη, μια σφαγή στην Κένυα, μια ισο­πε­δω­μέ­νη γει­το­νιά στη Συρία, μια βομ­βι­στι­κή επί­θε­ση στο Ιράκ.

Απέ­να­ντι σε αυτήν την υπο­κρι­σία, συ­νυ­πο­γρά­φου­με το σύν­θη­μα του γαλ­λι­κού NPA «Δικοί σας οι πό­λε­μοι, δικοί μας οι νε­κροί».

Γιατί ο δικός μας θρή­νος είναι για όλα τα θύ­μα­τα των άδι­κων πο­λέ­μων, μου­σουλ­μά­νων και χρι­στια­νών, στη Συρία, την Τουρ­κία, το Αφ­γα­νι­στάν, το Ιράκ, την Πα­λαι­στί­νη, τη Νι­γη­ρία, το Μάλι, την Κένυα, τη Σο­μα­λία, την Υε­μέ­νη, τη Λιβύη…

Γι’ αυτό και επει­δή το πέν­θος μας για όλους τους νε­κρούς είναι αλη­θι­νό, θυ­μί­ζου­με το σύν­θη­μα της αμε­ρι­κα­νι­κής Αρι­στε­ράς μετά την 11η Σε­πτέμ­βρη: «Ο θρή­νος μας δεν είναι κραυ­γή πο­λέ­μου!».

Ο «πό­λε­μος κατά της τρο­μο­κρα­τί­ας» έφερε τα τε­λευ­ταία 14 χρό­νια ρα­τσι­σμό, ισλα­μο­φο­βία και πε­ρι­στο­λή των δη­μο­κρα­τι­κών ελευ­θε­ριών. Έφερε νέους πο­λέ­μους και νε­κρούς. Και επι­πλέ­ον απέ­τυ­χε. Αν κάτι δί­δα­ξε η πρό­σφα­τη ιστο­ρία, είναι πως τους «τρο­μο­κρά­τες» τους γεννά ο ίδιος ο «πό­λε­μος ενά­ντια στην τρο­μο­κρα­τία».

Όσο συ­νε­χί­ζε­ται αυτός ο πό­λε­μος, δεν πρό­κει­ται να υπάρ­ξει ασφά­λεια. Η φρίκη που σπέρ­νει η «Δύση» στην «πε­ρι­φέ­ρεια» θα γυρ­νά­ει πάντα να στοι­χειώ­σει και τις «μη­τρο­πό­λεις».

Θα πρέ­πει να βά­λου­με ένα τέλος σε αυτόν τον φαύλο κύκλο αί­μα­τος και βίας. Ξε­κι­νώ­ντας από το κομ­μά­τι που μας ανα­λο­γεί: Να αγω­νι­στού­με για τον τερ­μα­τι­σμό κάθε ιμπε­ρια­λι­στι­κής επέμ­βα­σης στη Μέση Ανα­το­λή και την Αφρι­κή.

Η 11η Σε­πτέμ­βρη ερ­μη­νεύ­τη­κε ως «πό­λε­μος πο­λι­τι­σμών» και η σύγ­χυ­ση ή η αφω­νία του αντι­πο­λε­μι­κού κι­νή­μα­τος οδή­γη­σε στις τρα­γω­δί­ες στο Αφ­γα­νι­στάν και το Ιράκ και στη δη­μιουρ­γία του «Με­γά­λου Αδελ­φού» στις ίδιες τις ΗΠΑ.

Μια άλλη επί­θε­ση, εκεί­νη της Αλ Κάι­ντα στη Μα­δρί­τη, αντι­με­τω­πί­στη­κε από το κί­νη­μα αλ­λιώς. Οι άν­θρω­ποι αντί να βά­λουν στο στό­χα­στρο τους μου­σουλ­μά­νους και τους με­τα­νά­στες, αντί να απαι­τή­σουν κι άλλο πό­λε­μο και πε­ρι­στο­λή δι­καιω­μά­των, είδαν την αιτία και χτύ­πη­σαν εκεί: απαί­τη­σαν να τερ­μα­τι­στεί ο πό­λε­μος και η συμ­με­το­χή της Ισπα­νί­ας στη «σταυ­ρο­φο­ρία» στο Ιράκ. Και τα κα­τά­φε­ραν.

Ρι­ζο­σπά­στης ση­μαί­νει να χτυ­πάς το πρό­βλη­μα στη ρίζα του. Και όποιος έχει μάτια βλέ­πει πως η ρίζα του προ­βλή­μα­τος είναι ο ιμπε­ρια­λι­σμός. Η πάλη ενα­ντί­ον του είναι ο πιο σί­γου­ρος δρό­μος για να μη θρη­νή­σου­με ακόμα πε­ρισ­σό­τε­ρα θύ­μα­τα, σε οποια­δή­πο­τε χώρα του πλα­νή­τη.

Όχι στον πό­λε­μο! Όχι στο όνομα των νε­κρών του Πα­ρι­σιού ή του Μάντσεστερ! Όχι στο όνομά μας!

Από το https://rproject.gr