«Δεν είχα σκοπό να γράψω αλλά βλέποντας τους μαλάκες που μας κουνάνε το δάχτυλο και μας λένε υπερβολικές, εννοείται ότι δεν γίνεται να μη συμμετέχω. Και γιατί δεν έχω γνωρίσει ποτέ γυναίκα να μην έχει πέσει θύμα σεξουαλικής παρενόχλησης, στην καλύτερη μια φορά στη ζωή της. Και αυτό δεν είναι υπερβολή.
#MeToo λοιπόν και προετοιμαστείτε έρχεται σεντόνι.
20 χρονών που λέτε έκανα ένα χειρουργείο όχι ιδιαιτέρως σοβαρό αλλά πάνω μου είχα περισσότερα από 150 ράμματα. Εφτά μέρες έμεινα σπίτι και την όγδοη αφαίρεσε ο γιατρός τα μισά. Το ίδιο βράδυ έφυγα εν μέσω επικών καυγάδων με τη μαμά για να βρω τον έρωτα τον τότε. Ο έρωτας ο τότε έμενε σε ένα σπίτι 10 λεπτά μακριά από τον πολιτισμό. Φτάνω με ταξί κουρασμένη και ταλαιπωρημένη, γιατί πονούσα σε όλη τη διαδρομή και σε κάθε λακούβα που πέφταμε μου έφευγε και ένα δάκρυ από τον πόνο.
Σε αυτή την κατάσταση λοιπόν ζητάω από το γκόμενο νερό. Και είχε τελειώσει. Καλύτερα να με σκότωνες. (Σημειώνω ότι στο Ηράκλειο καλύτερα είναι να πιείς κάτουρο γάτας, παρά νερό από τη βρύση). Του ζητάω να πάει να μου πάρει νερό για να μην πάθω καμια αφυδάτωση έτσι χειρουργημένη που ήμουν, αλλά βαριόταν. ΒΑΡΙΟΤΑΝ. Άντε γαμήσου του λέω θα πάω μόνη μου. Και δε με σταμάτησε. Ναι καλά διαβάσατε.
Η διαδρομή των 10 λεπτών, στην κατάσταση μου θα γινόταν σε 20. Πριν γίνει οτιδήποτε είχα ήδη χεστεί πάνω μου γιατί ήταν σκοτεινά, ήταν 12 τη νύχτα, και δεν υπήρχε κανένα σημείο ζωής τριγύρω. Απλά προχωρούσα σφίγγοντας τις ουλές μου για να μην ταρακουνιούνται από το περπάτημα. Εννοείται ότι ο εγωισμός μου δε μου επέτρεπε να γυρίσω πίσω και έκλαιγα από τα νεύρα, σχεδιάζοντας 100 τρόπους για να χωρίσω επεισοδιακά με το που γυρνούσα.
Στα μέσα της διαδρομής ακούω ένα αμάξι το οποίο ελάττωνε ταχύτητα πλησιάζοντάς με και μόλις έφτασε δίπλα μου σταμάτησε τελείως. Λέω αυτό ήταν δε μπορώ να τρέξω, τη γάμησα.
Γυρνάω και τον κοιτάω ψύχραιμη, λέω ουφ φυσιολογικός φαίνεται. Με ρώτησε που πάω και πραγματικά το ύφος του ήταν πολύ φιλικό. Με έπεισε ότι τον είχα γνωρίσει και δεν το θυμόμουν. Καινούριο αμάξι, πουκαμισιά, ζελέ στο μαλλί που ήταν και της μοδός. Μου λέει μπες. Η αλήθεια είναι ότι μπήκα στον πειρασμό γιατί πονούσα σε κάθε βήμα, όμως του είπα όχι με μισή καρδιά. Μόλις άκουσε το όχι άλλαξε τελείως το ύφος του και με αισθησιακή ανατριχιαστική αηδιαστική φωνή μου είπε «μπες μωρο μου».
Τότε μόνο κατάλαβα περί τίνος πρόκειται και άρχισα να προχωράω πολύ γρήγορα, με φοβερούς πόνους. Ο τυπάς προχωρούσε δίπλα μου με το αμάξι και μου μιλούσε με τρόπο που δεν μπορώ να περιγράψω με λόγια.
Με τα πολλά φτάνω στο περίπτερο, παίρνω 2 νερά και περιμένω αρκετή ώρα να σιγουρευτώ ότι έχει εξαφανιστεί και ξεκινάω να γυρίσω πίσω. Στο κινητό δεν έχω κάρτα και ήδη έχω κάνει πολλά λάθη. Ένα από αυτά είναι ότι δεν πήρα τηλέφωνο κανέναν να έρθει να με πάρει, μόλις έφτασα στο περίπτερο, αλλά πραγματικά δεν είχα αξιολογήσει καλά την επικινδυνότητα της κατάστασης.
Μέχρι τη μέση της διαδρομής δεν πέρασε από το δρόμο ψυχή. Και ακριβώς στα μέσα τον βλέπω να με περιμένει πεζός. Δεν έχω τρομάξει περισσότερο στη ζωή μου ποτέ. Αρχίζει να έρχεται γρήγορα προς το μέρος μου. Το μόνο που θυμάμαι είναι να με αποκαλεί επαναλαμβανόμενα μωρό μου μωρό μου. Εκείνη ήταν και η ώρα που έπρεπε να πάρω και την πιο δύσκολη απόφαση. Να ξεχάσω τον πόνο και να αρχίσω να τρέχω, να κρυφτώ μέσα στο ΤΕΙ που ήταν στα αριστερά μου, όμως δεν ήξερα καλά τα κατατοπια και αν με εβρισκε εκεί δε θα σωζόμουν με τίποτα ή να κάτσω να με βιάσει μήπως και ξενερώσει που ήμουν εύκολη. Ναι. Το σκεφτηκα και αυτό μέσα στον πανικό μου. Η απόφαση ήταν τελικά να τρέξω, ήξερα τι θα συμβεί στο σώμα μου αλλά δε με ενοιαζε. Ήξερα ότι αν αρχίσω να τρέχω δε με φτάνει κανείς.
Βάζω τα δυο μπουκάλια πάνω μου και τα σφίγγω για να κρατήσω ενωμένο το δέρμα στις 2 πλευρές των ραμμάτων και αρχίζω να τρέχω με ταχύτητα τουλάχιστον αθλητή. Δεν κοίταξα ποτέ πίσω. Και δε με έφτασε και ποτέ. Δέκα μέτρα πριν φτάσω στο σπίτι του γκόμενου, κόβω ταχύτητα και συνειδητοποιώ ότι τα πόδια μου είχαν μουλιάσει μέσα στα παπούτσια μου από το αίμα που έτρεχε από τον κορμό μου. Πίσω μου άφηνα αίματα. Τα ράμματα είχαν ανοίξει.
Η περιπέτεια που μπήκα με την υγεία μου κράτησε ένα χρόνο, οδηγώντας με σε 2ο χειρουργείο και δημιουργώντας μου άπειρα προβλήματα και άπειρα ψυχολογικά.
Τότε ήταν η πρώτη φορά που ήρθα αντιμέτωπη με τη φύση μου και άρχισα να καταλαβαίνω σε τι μπελάδες έχω μπει μόνο και μόνο επειδή γεννήθηκα με μουνί. Αλλά αυτό που με πείραξε κυρίως είναι ότι αυτή η πούστικη κοινωνία με αναγκάζει να χρειάζομαι τον ένα μαλάκα να με σώσει από τον άλλον.
Όσο χρειάζεται θα το φωνάζουμε κι εγώ και όλες: ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ, ΟΧΙ ΓΕΝΝΑΙΕΣ
Μιλήστε. Αν δεν το πείτε δε σημαίνει ότι δεν έγινε. Κι αν σας ρωτήσει κανείς τι φορούσατε, μπουνιά ανάμεσα στα μάτια είναι η μόνη απάντηση.»
Πηγή: fb Eleftheria Meto
