«Όταν έγινε το πολυτεχνείο, ούτε πήγα επί τόπου, ούτε συγκινήθηκα. Από την πρώτη στιγμή κατάλαβα ότι αυτά τα πεζοδρομιακά ξεσπάσματα δεν κλόνιζαν την δικτατορία και ότι όπως στα χρόνια της κατοχής, υποκρύπτανε κομμουνιστικές επιδιώξεις επικίνδυνες για το μέλλον… Έχω την συνείδηση μου ήσυχη ότι δεν συνήργησα στην κατασκευή του μύθου του Πολυτεχνείου. Λυπάμαι τα 5-6 παιδιά που σκοτώθηκαν έξω και μακριά, διότι μέσα στο Πολυτεχνείο δεν σκοτώθηκε κανείς.».
Κωνσταντίνος Τσάτσος, πρώτος πρόεδρος της δημοκρατίας μετά τη μεταπολίτευση και από τους βασικούς που επηρέασαν το πρώτο μεταπολιτευτικό σύνταγμα.
Για να θυμόμαστε με πόσο κυνισμό έβλεπαν οι αστικοδημοκράτες αυτούς τους τρελούς που πήγαν και κλείστηκαν στο Πολυτεχνείο για να φωνάξουν ελεύθερα και να μιλήσουν για τον κόσμο στον οποίο ήθελαν να ζήσουν και να διεκδικήσουν ακριβώς αυτό, απέναντι σε ένα καθεστώς που γνώριζαν ότι βασάνιζε και σκότωνε.
Για να θυμόμαστε ότι όλα αυτά τα περί δημοκρατίας που διατάραξε η χούντα και αποκαταστάθηκε μετά είναι ένα ωραίο παραμυθάκι των αστών που για δύο δεκαετίες μέχρι το πραξικόπημα, παρακολουθούσαν ανενόχλητοι τους αριστερούς να μπαινοβγαίνουν σε στρατοδικεία, φυλακές, στρατόπεδα συγκέντρωσης, υπόγεια βασανιστηρίων σε αστυνομικά τμήματα και χώρους εκτελέσεων από τη λήξη.
Για να θυμόμαστε τι ήταν το Πολυτεχνείο και πόσο η απονοηματοδότηση του δεν είναι παρά ο οχετός που άπλωσε ο αστικός κόσμος πάνω σε μία εξέγερση για την οποία δε θα’πρεπε να είχε τα μούτρα να πει το παραμικρό.
Πηγή: fb Χρυσόστομος Πρετεντέρης
